donderdag 3 oktober 2013

JSF; 100 jaar dezelfde fouten van de sociaal democratie



Op het internet, via YouTube, is het levensverhaal te vinden van de Duits-Joods communist Kurt Goldstein, die praktisch de hele 20ste eeuw meemaakte. Het verhaal is niet helemaal compleet, maar het geeft wel een goed beeld van de politieke verhoudingen in Duitsland in de periode voor en tijdens de Tweede Wereld Oorlog. Goldstein vertelt ondermeer hoe hij communist is geworden. Als jonge jongen had hij zich aangesloten bij een Joodse padvindersorganisatie. Maar vrienden vertelden hem dat dit eigenlijk niet genoeg was. Het waren de jaren 20 en Duitsland verkeerde in een diepe crisis. Er was massawerkloosheid en armoede. Daar moest wat tegen gedaan worden, en zijn vrienden gaven aan dat een socialistisch Duitsland de enige oplossing was.

Dit liet de jonge Kurt niet meer los en hij ging kijken hoe hij een bijdrage kon leveren. Uiteindelijk sloot hij zich aan bij de jongerenorganisatie van de sociaal democratische SPD. Hij ging enthousiast aan de slag en toen er in 1928 verkiezingen waren werkte Goldstein mee in de campagne van de SPD. Een hoofdthema in die campagne was het plan van de Duitse heersende klasse om twee nieuwe pantserkruisers te bouwen, die de namen A en B zouden dragen. Met deze oorlogsschepen hoopte men weer wat kracht te herwinnen die in de nederlaag van de Eerste Wereld Oorlog verloren was gegaan. De SPD was tegen de bouw van deze kruisers en maakte dit tot een centraal element in de verkiezingscampagne. De sociaal democraten wonnen en konden met anderen een regering vormen. Goldstein was erg tevreden met de overwinning en de bijdrage die hij daaraan had geleverd.

Maar deze tevredenheid was maar van korte duur, want al heel snel na de overwinning zag hij een krant waar met grote letters opstond dat de nieuwe regering had besloten tot de bouw van de pantserkruisers A en B.  Hij kon het eerst niet geloven, maar het stond er met dikke zwarte letters. Hij voelde zich bedrogen en voorgelogen door zijn partij. Hij hoefde niet lang na te denken over wat te doen want hij zegde meteen zijn lidmaatschap op. Korte tijd later werd hij lid van de KPD, de Duitse Communistische Partij. Dit nadat hij een garantie had gekregen dat de KPD zich nooit bezig zou houden met dit soort bedrog. Kurt Goldstein is zijn hele leven communist gebleven en is nooit gestopt met het voeren van strijd voor een betere wereld. Van de sociaal democratie moest hij niets meer hebben.

Intussen zijn we bijna 100 jaar verder en je zou denken dat de sociaal democraten wel iets geleerd hebben en hun kiezers en activisten niet zo gauw meer voorliegen. Maar ook vandaag nog bewijst de sociaal democratie keer op keer weer dat de stroming onbetrouwbaar is. Een goed voorbeeld is de discussie over de JSF, de Joint Strike Fighter. Een belachelijk duur militair toestel dat de Nederlandse heersende klasse beweerd nodig te hebben om internationaal een partijtje te kunnen meeblazen. De discussie over dit vliegtuig, en over wel of niet aankopen loopt intussen al jaren. Steeds is de beslissing uitgesteld. Rutte II moet die beslissing nu nemen, dat staat in het regeerakkoord.

Tijdens de verkiezingscampagne sprak de Partij van de Arbeid zich uit tegen de JSF. De reden was duidelijk, het ding was te duur en eigenlijk onnodig. Maar net als de SPD met de pantserkruisers is de PvdA binnen de kortste keren van standpunt veranderd, na het beklimmen van de regeringsbanken. Deze maand maakte de regering officieel bekend dat er 38 JSF toestellen zullen worden gekocht. Als de regering dit zegt betekend het dat ook de PvdA dit zegt. De verkiezingsbelofte was dus gebroken, een van de velen. Op dat moment ging het tegen zitten, want heel veel PvdA afdelingen spraken zich tergen de aankoop uit. Er dreigde zelfs een soort opstand op de ledenvergadering omdat veel leden zeiden dat als de JSF werd doorgedrukt de PvdA nooit meer geloofwaardig zou zijn.

Om de rust in eigen rijen terug te krijgen greep de partijleiding een rapport van de Algemene Rekenkamer aan waarin werd gezegd dat de kans groot is dat het toestel veel meer zal kosten dan er is begroot. En dat is nog niet voldoende. Misschien zullen er te weinig toestellen zijn om aan internationale missies deel te nemen als men binnen het budget blijft. Dat is voor de PvdA reden genoeg om te zeggen dat het besluit nog niet is gevallen. Niet dat een eventuele hogere rekening de partij angst aanjaagt, men is veel meer bezorgd over het niet kunnen deelnemen aan missies over zee. Als of het hierbij om humanitaire missies zou gaan. Tot nu toe zijn alle zogenaamde vredes missies en interventies alleen uitgevoerd om de belangen van de heersende elite te dienen en de energiebronnen veilig te stellen. Deze missies zijn niets meer dan prestige projecten van de nationale elites. En precies deze prestige projecten wil de PvdA dus veilig stellen. We zijn dan dus weer terug bij die pantserkruisers uit de jaren 20. Want ook dat was zo’n prestige project dat door de sociaal democratie werd omarmd.

De kans is klein dat ook maar iemand gelooft dat de PvdA echt nog geen beslissing heeft genomen. Er zal nog even gepraat en gecheckt worden, en dan komt dat vliegtuig er gewoon. Een andere beslissing zou tegen de belangen van de heersende elite in gaan, en dat zal de sociaal democratie nooit doen. Al 100 jaar lang worden dezelfde fouten gemaakt, en het is dat de arbeiders weinig alternatieven hebben, anders hadden ze deze stroming, die van bedrog en kruipen voor de heersende klasse aan elkaar hangt, al lang de nek om gedraaid. Dus kunnen het draaien en de leugens  nog een poosje doorgaan. Hoe lang kan dat nog goed gaan, is de vraag. Men staat in de peilingen nu al op 10 zetels, dus de gevarensignalen zouden moeten knipperen. Daar is echter niets van te merken.

Dat de sociaal democratie aan zijn eigen ondergang werkt is niets nieuws, en is ook zeker niet iets om wakker van te liggen. Maar het probleem is dat wij allemaal de rekening zullen betalen die het gevolg is van het verraad van de sociaal democraten. En ook dat is niet de eerste keer. Laten we er allemaal voor zorgen dat het nu wel de laatste keer is. De sociaal democratie staat al meer dan 100 jaar niet voor de belangen van de werkende mensen, maar gedraagt zich als schoothond van de elite. Genoeg is genoeg. We moeten ons lot in eigen hand nemen, en deze nepvertegenwoordigers de rug toe keren. Er is maar een conclusie mogelijk; de ogen moeten open en we moeten terugkeren tot het ware socialisme. Pas dan kunnen we werken aan een rechtvaardige toekomst. Een toekomst waar de sociaal democratie geen deel meer van uit zal maken.    

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen