donderdag 23 mei 2013

Heerts nieuwe voorzitter FNV; de doodsteek voor de vakbeweging


Afgelopen week werd bekend gemaakt dat Ton Heerts als nieuwe voorzitter van de FNV is gekozen. Zijn meerderheid over Corrie van Brenk was duidelijk en onaanvechtbaar. Ook over het stemproces valt eigenlijk weinig aan te merken. Voor het eerst konden de gewone FNV leden kiezen en dat heeft een groot aantal ook gedaan. Toch kunnen we de overwinning van Heerts alleen maar zien als een nederlaag voor een strijdbare vakbeweging. Een nederlaag waar de leden zelf voor hebben gekozen. Tenminste, op het eerste gezicht. Je kunt je namelijk afvragen of het wel echt een eerlijke strijd was.

Het was van af het begin duidelijk dat de politieke elite Heerts als FNV leider wilde zien. Hij was immers de man die de vakcentrale in de laatste paar jaar een gezicht had gegeven en dat gezicht kwam vrij goed overeen met wat de elite van iemand in zijn positie verwacht. Heerts is immers de man die het pensioenakkoord ging uitvoeren en die niet of nauwelijks protesteerde toen de nieuwe regering van VVD en PvdA het akkoord openbrak. Vervolgens was hij de man van het sociaalakkoord. Dit gaf heel veel media belichting en ook met dit akkoord viel Heerts wel bij de elite in de smaak. Hij deed veel moeite om het akkoord er door te drukken en stelde zich in alles heel redelijk op. Redelijk voor de bazen en de overheid natuurlijk. Niet voor de arbeiders.

Heerts is de typische vakbondsbestuurder die zich meer thuis voelt in de directiekamer of op een ministerie dan op de werkvloer of een stakingspost. Kortom, een vakbondsbureaucraat uit het boekje die zijn rol ziet als politieagent van de arbeidersklasse. Iedere confrontatie moet vermeden worden en over alles moet een akkoord te bereiken zijn. Wat al deze akkoorden betekenen voor zijn achterban kan hem weinig schelen. Toch hebben veel leden op hem gestemd en dus eigenlijk tegen een strijdbare vakbeweging. We moeten vaststellen dat Corrie van Brenk hier niet helemaal onschuldig aan is. Om Heerts te verslaan had ze een veel meer strijdbare lijn moeten voeren en duidelijk laten zien dat er een groot verschil is tussen haar en Heerts. Dit heeft ze niet gedaan. In feite was er nauwelijks een echte verkiezingsstrijd. Het was veel meer een zaak van ik kan het net een klein beetje beter. Dat was duidelijk niet voldoende en heeft niemand overtuigd.

Van Brenk heeft als voorzitster van de Abva Kabo een vrij militante reputatie en in de kapitalistenpers wordt de bond vaak neergezet als de laatste militante vakbond. Dit wordt als ouderwets gezien en niet meer van deze tijd. In feite is het natuurlijk gewoon een strijdbare bond die echt probeert voor haar leden op te komen. Jammer genoeg was van deze strijdbaarheid weinig te merken tijdens de verkiezingscampagne voor het voorzitterschap. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geëist. Omdat er toch weinig verschil leek te zijn hebben veel leden maar voor de zittende interim voorzitter gekozen. En dat betekend dat de kans op een strijdbare vakbeweging voorlopig verkeken is.

Dat een strijdbare vakbeweging meer dan nodig is bewijzen de problemen die veel mensen dagelijks meemaken. Steeds minder mensen kunnen van hun inkomen rond komen, hoe hard ze ook werken. Daar bij komt dat steeds vaker banen op de tocht komen te staan en de werkloosheid iedere maand een nieuwe record breekt. Verder worden de veiligheidsregels steeds verder uitgehold zodat het in sommige beroepen weer levensgevaarlijk wordt om er in te werken. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de bazen die steeds brutaler worden. Werknemers worden geïntimideerd, gefilmd, bespioneerd en in de val gelokt. Al deze zaken vragen om een strijdbaar antwoord. Maar daar heeft de vakbeweging steeds minder interesse in. Polderen en akkoorden sluiten vindt men veel leuker, en daarna wordt iedere akkoord weer beklonken met een glaasje rode wijn. Precies in die cultuur past Heerts als of het voor hem is uitgevonden. Het is nu al zeker dat er ergens een mooie baan op hem wacht als zijn tijd bij de FNV er op zit. Het systeem beloont altijd haar trouwe dienaars.

Dat niet iedereen het met de lijn Heerts eens zal zijn is duidelijk. Het wordt dus tijd dat er een tegengeluid komt. En dan een echt tegengeluid, niet het krachteloze gesputter dat we tijdens de verkiezing hebben gehoord. Dat lost niets op en maakt alles alleen maar erger. Onder alle omstandigheden, maar zeker in een crisis, moet de vakbeweging een politieke strijdorganisatie zijn die door de arbeiders kan worden ingezet om hun rechten te verdedigen en verder uit te bouwen.Om de strijd aan te gaan om de onbetaalde arbeid waar de kapitalisten zich mee volvreten. We zien iedere dag wat de onzinnige bewering van ‘samen uit de crisis komen’ als resultaat heeft; de kapitalisten worden steeds rijker en wij mogen de rekening betalen.

Het is natuurlijk geen wonder dat Samsom een snelle felicitatie naar Heerts stuurde toen de uitslag bekend werd. De beide polderaars hebben elkaar weer gevonden en kunnen door gaan met het belazeren van hun eigen achterban. En ook gezamenlijk kruipen voor de VVD natuurlijk, zoals het echte dienaren van het systeem betaamt. De beloning is aan de horizon al te zien. Als je in die positie zit staat er echt een pot goud aan het einde van de regenboog. We hebben in het verleden al genoeg van dit soort praktijken gezien. Alleen even terugdenken aan klasseverrader Lodewijk de Waal is al voldoende.

Het spreekt voor zich dat het niet zo hoeft te zijn. Wij zijn de vakbeweging en als we dat willen is Heerts met al zijn lakeien morgen vertrokken. Verkiezing of geen verkiezing. Als er niet snel iets gedaan word is er weinig meer om voor te vechten. Nu al neemt het aantal leden steeds verder af. Als er niet word ingegrepen zal de FNV in Beweging in de komende tijd maar een beweging maken, en dat is heel hard achteruit hollen. Dat mag niet gebeuren, dus organiseer en sla terug! Ook in de vakbeweging! 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen