donderdag 15 augustus 2013

Hoe de polder de solidariteit kapot maakt



Het blijft altijd weer wonderbaarlijk om te zien hoeveel mensen de leugens van de heersende klasse geloven. En als ze deze leugens niet geloven doen ze er ook weinig aan om ze te weerleggen. Wat natuurlijk een grote rol speelt in dit proces is dat de heersende klasse altijd weer figuren vindt die zich uitgeven als vertegenwoordigers van de werkende mensen, maar die intussen alles doen om de agenda van de elite door te drukken. Een uitkomst van deze tactiek is de zogenaamde polder, en de vele akkoorden die deze polder blijft produceren. Als je hier een discussiepunt van maakt word al snel gezegd dat we blij moeten zijn met de polder want het verdeeld de lasten en voorkomt grote conflicten. Deze mening speelt een leidende rol in zowel in de sociaal democratie als ook binnen de vakbeweging. Als men maar praten kan is er geen vuiltje aan de lucht.

Maar dit is een levensgevaarlijke opstelling. Het hele poldersysteem is er op gebaseerd dat we allemaal dezelfde belangen hebben. Het komt er in feite op neer dat als het de bazen goed gaat, het de arbeiders ook goed zal gaan. Maar dat is een sprookje. Er is namelijk helemaal geen sprake van dezelfde belangen. De belangen van de werkgevers bestaan uit het maken van zo veel mogelijk winst en het uitkeren van zo hoog mogelijke dividenden aan hun investeerders. Daarnaast is er nog een uitgebreid netwerk van bonussen en extra’s die door de hoogste managers naar huis worden gesleept. Ze kunnen dit alleen maar doen door zoveel mogelijk werk en dus geld uit de arbeiders te persen. Precies dat proces moeten de arbeiders, en eigenlijk ook de vakbonden tegen gaan. We komen dan aan de strijd over de onbetaalde arbeid. Het is dus onzin om te beweren dat we allemaal dezelfde belangen hebben. De klassenstrijd stopt immers nooit, ook niet in een crisis. Dat zien we iedere dag om ons heen.

Er mag dan een sociaal akkoord zijn, en wie weet hoeveel andere akkoorden, maar nog steeds zijn de werkgevers druk bezig om zoveel mogelijk mensen op straat te zetten. Het is niet voor niets dat ze de ontslagprocedures willen vereenvoudigen. De loonkosten moeten omlaag en de werkers die achter blijven krijgen met een nog hogere werkdruk te maken. De verliezers zijn dus de mensen die werkloos worden, maar gelijktijdig ook de mensen die kunnen blijven werken. De enige winnaars zijn de kapitalisten die met minder mensen hetzelfde werk en soms nog meer kunnen verzetten.

Het feit alleen al dat de productiemiddelen in handen zijn van de kapitalisten geeft aan dat de werkgevers en de arbeiders nooit gelijke belangen kunnen hebben. Vooral in een crisis proberen de overheid en de kapitalisten de kosten zo veel mogelijk te drukken. Hun eigen inkomen stellen ze veilig, maar verder moet iedereen er aan geloven. Natuurlijk brengen ze dit niet zo bot naar buiten. Als ze dat wel deden zouden immers veel mensen wakker kunnen worden en misschien in verzet gaan. Dat moet de elite natuurlijk niet hebben want onrust en verzet zijn slecht voor het businessklimaat en dus voor de winst. Daarom lopen we steeds tegen de verhaaltjes aan dat we allemaal in dezelfde boot zitten en dat we dus samen offers moeten brengen om uit de crisis te komen. Vooral binnen de PvdA hoor je regelmatig dit soort onzin.

Tot nu toe is nog geen kapitalist door de crisis van honger gestorven. Sommige brengen hier tegenin dat er wel veel bedrijven failliet gaan. Dat klopt, maar daar zitten de kapitalisten echt niet mee. Dat hoort immers bij de concurrentiestrijd die onderdeel is van het kapitalisme. En het topmanagement van een failliet bedrijf vindt altijd weer een andere plek of zet gewoon de volgende dag weer een nieuw bedrijf op. De verliezers zijn ook hier de arbeiders die buiten de deur worden gegooid zonder perspectief op een andere baan. Zolang het kapitalisme de macht houdt zal dit nooit anders worden. Geen medelijden dus voor de volgevreten elite die alleen maar kijkt naar de eigen winst en de eigen rijkdom. Moeten we met deze figuren samen uit de crisis komen? Het is niet meer dan een lachertje.

Het beeld aan de andere kant ziet er heel anders uit. Intussen leven zoveel mensen in armoede dat de voedsel en kledingbanken het niet meer voor kunnen lopen. De schulden nemen met de dag toe en steeds meer gezinnen verliezen hun huis. De prijzen en de huren stijgen de pan uit, en steeds meer mensen mijden de zorg omdat ze bang zijn voor torenhoge rekeningen van de zorgverzekeraars. Dat is geen onverschilligheid, maar gewoon een symptoom van bittere armoede. Daar hoor je de bewindslieden van de PvdA nooit over. En als er eens wat wordt gezegd is het niet meer dan krokodillentranen. En meteen komt men met de gouden oplossing; we hebben toch de polder die alles oplost. We kunnen er toch altijd samen uitkomen? Ze geven er zelfs nog zo’n draai aan dat het lijkt als of het een kwestie van solidariteit is. Hoe was het ook weer? De sterkste schouders zullen de zwaarste lasten dragen? De realiteit is dat de lasten bij hen terecht komen die het nu al niet meer redden, terwijl de sterkste schouders in de zon liggen op Bali en hun winsten via de smartphone of tablet bijhouden. Dat is de solidariteit van de polder en de sociaal democratie.

Om dit alles vol te kunnen houden wordt de echte solidariteit kapot gemaakt. Werkende mensen worden opgezet tegen de mensen zonder baan. De gezonden worden opgezet tegen de zieken en natuurlijk is er ook nog de vreemdelingenhaat die onderhuids steeds wordt aangewakkerd. Daar komt nog het individualisme bij dat bijna iedereen is aangepraat. Volgens de heersers moeten we op eigen houtje onze problemen oplossen, want op die manier blijft het voor hen beheersbaar. Hun grootste angstdroom is dat we samen optrekken en de solidariteit, die ooit heel gewoon was, opnieuw gestalte geven. Dus poldert men maar door en neemt het aantal verliezers hand over hand toe.

Maar ooit zal de maat vol zijn, en dan krijgt de heersende klasse de rekening gepresenteerd. En niet alleen zij, maar ook alle oplichters en leugenaars die beweren het zo goed met ons voor te hebben. Luister daarom niet naar valse profeten en blijf zelf denken. Onze kracht ligt in de arbeidersklasse en in de echte solidariteit. Nergens anders!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen