EEN HARDE BREXIT OF SLAPPE LEUGENS

Het is al weer een half jaar geleden dat de Britten voor de Brexit stemden en besloten om de EU voor goed de rug toe te keren. Sinds die tijd is het vrij stil geworden rond deze zaak, op veel speculatie na. Er was verwarring en veel twijfel over wat er nu precies moest gebeuren en wanneer het terugtrekkingsproces van start moest gaan. Afgelopen week gaf de Britse premier Theresa May eindelijk aan wat ze nu eigenlijk van plan is. En dat loog er niet om. De Britten willen zich terugtrekken uit de Europese markt, eigen handelsovereenkomsten sluiten, concentreren op het bij elkaar houden van het Verenigd Koninkrijk en de immigratie beperken en aan banden leggen. Kortom, het zal een harde Brexit worden, waarbij May nog aantekende dat ze uit de onderhandelingen met Brussel, die in het voorjaar moeten beginnen, zal stappen als er te veel tegenwerking is. Niet alleen een harde Brexit, maar ook harde woorden dus.

Op zich is dat een opmerkelijke zaak. May behoorde tijdens het referendum tot het kamp dat in de EU wilde blijven. Ze heeft wel steeds gezegd dat ze de beslissing van de Britten zal accepteren en uitvoeren, maar vooral de zakenwereld had er bij haar op aangedrongen om zo verbonden mogelijk met de EU te blijven. De Britse kapitalisten zijn bang voor hun winsten en markten. May schijnt al deze bezwaren nu over boord te hebben gezet en stuurt richting een confrontatie met de bureaucraten in Brussel. Van juridische barrières lijkt ze zich ook weinig aan te trekken. Maar is dit wel zo, of is er achter gesloten deuren meer aan de hand? Hebben we echt te maken met en harde Brexit, of zijn het weer slappe leugens om tijd te winnen? Natuurlijk kunnen we niet in de groezelige keuken van May kijken, maar er zijn wel een paar mogelijkheden, die we nader kunnen onderzoeken.

Het hoeft immers niet zo te zijn dat May haar harde lijn ook echt wil voortzetten. Het zou nog best eens kunnen dat ze het hele Brexit proces voor de Britten zo moeilijk en bitter wil maken dat er op het laatste moment toch nog onder enorme druk wordt teruggetrokken. Het zou een mooie manier zijn om de uitslag van het referendum niet uit te voeren. Ze kan dan beweren dat ze zelf het proces wel op gang heeft gebracht, maar dat de druk uit het volk om toch maar binnen de EU te blijven te groot was. Dan kan niemand haar een verwijt maken en kan ze toch weer aanschuiven bij de Brusselse oplichters. May kan soms vreemde beslissingen nemen, en is niet te peilen.

Er is ook nog een andere mogelijkheid. May mag vreemde nukken hebben, ze is niet dom zoals Cameron, of het soort “kop door de muur” Tory zoals Thatcher was. Ze lijkt een berekenend iemand die precies weet wat ze wil. Alleen laat ze dit meestal niet blijken. Het zou nog best eens kunnen dat ze wel degelijk heeft besloten om een harde Brexit door te zetten, omdat ze door heeft dat de wereld is veranderd. Vooral de verkiezing van Trump in Amerika heeft de kaarten opnieuw geschut. Trump wil Amerika op de eerste plaats zetten en daarbij zal hij geen rekening houden met de tere zieltjes van de Europese leiders. Hij zal zich ook meer met Amerikaanse zaken bezig houden dan met de toestand in de wereld. Het zou niet verwonderlijk zijn als May hier een gat in de markt ziet. Terwijl de Europese leiders nog steeds hopen op genade van Trump, kan May hebben besloten dat zij een deel van het vacuüm wil opvullen wat Trump straks zal achter laten. Daarvoor heeft ze een onafhankelijk Groot Brittannië nodig, dat eigen handelsovereenkomsten kan sluiten met nieuwe partners, waardoor een uitbreiding van de Britse macht ontstaat.

Het verlies van het Britse ‘empire’ zit Londen nog steeds hoog, en May kan heel goed hebben besloten dat de tijd nu is gekomen om een deel van de oude macht terug te pakken. Natuurlijk wel in overleg met de Amerikanen, ze is daarom ook de eerste westerse leider die bij Trump op bezoek gaat deze week. Met aan de ene kant de zogenaamde ‘special relationship’ met Washington, en aan de andere kant een bevrijding van de knellende EU regels, zou de Britse regering voor het eerst in jaren weer een de vrije hand hebben. Dat betekend wel dat May moet reageren voordat anderen de kans krijgen, en het lijkt er op dat ze hier nu mee bezig is.

Beiden bovenstaande theorieën zijn mogelijk, maar de tweede optie lijkt nog de meest realistische. Europa raakt steeds meer verdeeld en er komen steeds meer aanwijzingen dat de hele EU binnen niet al te lange tijd uit elkaar zal vallen. Nu al is het zo dat een toenemend aantal lidstaten weigert om de orders uit Brussel blindelings uit te voeren, of in ieder geval probeert om de processen te vertragen. Als de EU inderdaad een gelopen zaak is, kon May wel eens op het juiste paard wedden door op eigen kracht verder te gaan. Ze zal dan wel de Britse kapitalisten moeten overtuigen die meestal niet echt op risico’s zitten te wachten. En een risico is het natuurlijk wel. Het kans zelfs tot een onderlinge strijd leiden binnen het Britse kapitaal.

Welke route May ook kiest, voor de Britse arbeiders zal het niet veel uitmaken. De bezuinigingspolitiek en de uitbuiting zullen door gaan. Nu al staat de gezondheidszorg op springen, neemt de armoede met de dag toe en zijn er grote problemen met de infrastructuur, inclusief het vervoer. Dat zal niet verbeteren binnen of buiten de Europese Unie. Terwijl de kans groot is dat May bezig is af te rekenen met de Europese politieke elite, lijkt de tijd gekomen dat de arbeiders afrekenen met de Britse politieke elite. Alleen door deze elite, inclusief May en haar kabinet vol miljonairs, buiten de deur te zetten zal er de mogelijkheid ontstaan voor een nieuwe toekomst.

Maar dan moet de strijd nu worden aangebonden. De vele tegenstellingen die binnen het Britse kapitaal zichtbaar worden bieden hier een unieke kans voor. Daar is wel eenheid voor nodig en dat ontbreekt nog binnen de Britse arbeidersklasse. De sleutel tot een nieuwe wereld ligt voor het grijpen, wie nu handelt, heeft grote kans op langdurig succes. Laten we hopen dat de Britse arbeiders deze kans niet voorbij laten gaan. Een tweede zal er niet snel komen.

LAAT JE NIET HACKEN

Op het eerste gezicht mag het lijken dat dit een stuk is over computerveiligheid. Maar niets is minder waar. We gaan kijken naar een ziekte waar op dit moment de hele heersende klasse in het Westen mee bezig is. Een ziekte die gelijktijdig wordt gebruikt om alle mislukkingen, fouten en onacceptabele praktijken toe te dekken. We hebben het dan over hacken, of nog duidelijker cyberaanvallen door “Russische” hackers. Want, en hoe kon het ook anders, als er wat fout gaat zit natuurlijk Rusland en vooral President Poetin er achter. Intussen heeft het hackingvirus zulke enorme vormen aan genomen dat men om iedere digitale hoek een hacker verwacht met een overactieve laptop die een directe verbinding met Moskou bezit.

Tijd dus om eens te kijken wat er precies waar is van al de hysterische berichten die constant in de Westerse media verschijnen. Waarbij we moeten aantekenen dat de meeste geruchten zoals gebruikelijk weer uit Amerika komen. Vooral tijdens de presidentsverkiezingen waren er beweringen over hacken over een weer. Maar het kwam er wel steeds op neer dat Rusland er achter moest zitten. Bewijzen waren er natuurlijk niet, en zelfs al zou het waar zijn is het niet zo verwonderlijk. Sinds de uitvinding van spionagetechnieken hebben alle landen andere landen bespioneerd en in de gaten gehouden. Vooral de Amerikaanse NSA houdt iedereen in de gaten, vriend of vijand. Spionage is van alle tijden en het is dus niet verwonderlijk dat in het computertijdperk het spioneren wordt voortgezet met andere middelen. We zien dan hetzelfde kat en muis spel dat we ook in de standaard spionage zagen. Niets nieuws onder de zon dus eigenlijk.

Waarom dan toch al die hysterische verhalen en verdachtmakingen. Hiervoor zijn twee redenen te bedenken. Ten eerste is het een goed middel om de hetze tegen Rusland voort te zetten en verder vorm te geven. Ten tweede wordt het door de heersende klasse in het Westen gebruikt om haar eigen onpopulariteit toe te dekken. Het kan immers niet makkelijker zijn. Gaat er een verkiezing of een referendum verloren, hebben de Russische hackers de boel beïnvloed. Als het luchtvaartsysteem in Amerika of de metro in Amsterdam tot stilstand komt, heeft Rusland een vinger in de pap. Immers, je kunt dan weer mooi beweren dat Moskou de boel probeert te destabiliseren.

Wat een geweldige uitvinding, zou je denken, want de onpopulaire Westerse regeringen kunnen nu de verantwoordelijkheid voor alle fouten en mislukkingen fijn afschuiven. Bewezen kan het toch nooit worden, en er zijn altijd voldoende goedgelovigen. Toch is dat iets te makkelijk gedacht. Wat in feite allemaal heel belachelijk en kinderlijk klinkt, heeft wel degelijk een serieuze achtergrond. Je moet al de verhalen over hacken en inmenging zien als een barometer voor de crisis waarin het Westen verkeerd. Hoe groter die crisis wordt, des te meer van dit soort onzin in de media terecht komt. Omdat de media zo als gebruikelijk meespeelt zijn er ook nauwelijks kritisch vragen. Er wordt gewoon aangenomen dat het allemaal is zoals de politieke elite ons wil laten geloven.

De ware gang van zaken is dat de Westerse leiders niet echt bang zijn voor hackers, waar die dan ook vandaan mogen komen. Men is veel banger voor de eigen bevolking. Vooral sinds de verkiezing van Trump weet iedere Westerse leider dat hij of zij voor het politieke leven zal moeten vechten. Verkiezingen worden zo tot een ware dreiging en nachtmerrie. Met verkiezingen in Nederland, Duitsland en Frankrijk dit jaar, nemen de zorgen alleen maar toe. Het zou immers kunnen zijn dat het hele kaartenhuis, dat zo zorgvuldig is opgebouwd sinds 1945, binnenkort met een grote klap en veel geraas in elkaar stort. Daar zit de echte angst en ook de reden voor al het hysterische gekrakeel. Dus worden de Russische hackers naar voren geschoven, om angst en onzekerheid te kweken. Maar ook om toekomstige nederlagen te kunnen verklaren.

Ook in Nederland zien we het hackingvirus steeds opnieuw verschijnen. Eerst was er al de bewering dat een Nederlands computerbedrijf betrokken zou zijn bij Russische cyberaanvallen in Amerika. Geen bewijs voor natuurlijk, maar het komt wel uitgebreid in de pers. Het bedrijf wordt zelfs met naam genoemd. Als de metro in Amsterdam dan twee keer achter elkaar uitvalt, begint een woordvoerder voor de GVB ook al met hinten over Russische hackers te strooien. Zoals te verwachten was kan de Nederlandse leugenaar voor buitenlandse zaken, Koenders, het ook weer niet laten om zich te bemoeien. “Nederland is extra alert”, beweert het heerschap, maar van pogingen tot hacken heeft hij geen weet. Weer geen nieuws dus, en weer geen bewijzen. Alleen een nieuwe “soundbite” voor een figuur die ontwenningsverschijnselen krijgt als hij 3 dagen achter elkaar niet voor een camera heeft gestaan.

Als we door het hysterische gedoe en de anti-Rusland hetze heen prikken, is het niet moeilijk om te zien dat de reden voor de problemen veel dichter bij huis ligt. Veel overheden, partijen en instanties zijn volledig in de digitale wereld gedoken zonder echt op de veiligheid of de risico’s te letten. Men spaarde uit op veiligheidsmaatregelen en daar wordt nu een dikke rekening voor betaald. Als bijvoorbeeld de Democratische Partij in Amerika gebruik maakt van Gmail, in plaatst van een degelijk email programma aan te schaffen, is het vragen om problemen. Als vervoersbedrijven aan hun computers knoeien zonder echte back-up staan de trams, treinen of vliegtuigen op een zeker moment stil. Overheden zijn al niet beter op dit gebied. Kortom; het is voor grote delen allemaal eigen schuld.

Toch zullen we de paniekbarometer de komende maanden nog verder omhoog zien schieten. Vooral rond de verschillende verkiezingen. Je vraagt je wel af hoe bijvoorbeeld de Tweede Kamer verkiezingen gehackt zouden kunnen worden. Men stemt met papier en potlood, dus moet het wel een heel geraffineerde hack worden. Verder zijn de Nederlandse partijen zo voorspelbaar dat het eigenlijk de moeite niet loont. We weten al wat ze gaan zeggen voordat er een woord naar buiten komt. En we weten ook dat wat er naar buiten komt bijna altijd leugens zijn. Zonde van die dure cyberaanvallen dus. Toch blijft Nederland paraat, want je weer immers maar nooit. Veel van dit alles is niet nieuw. De slager op de hoek heeft al sinds jaar en dag op dinsdag geHACKtdag. Hij mag dus wel oppassen dat de AIVD er niet achter kijkt. Dan gaat men meteen op zoek naar zijn geheime adres in Moskou.

DE NADAGEN VAN EEN MISLUKKELING

Nog maar enkele weken tot 20 januari, de dag dat Donald Trump officieel President van Amerika gaat worden. Nog steeds is het niet duidelijk of we daar blij mee moeten zijn of niet. Daarvoor is nog te veel onzeker. Wat wel zeker is, is dat we blij moeten zijn met het einde van het tijdperk Obama. Nog blijer moeten we zijn met het feit dat er geen tijdperk Hillary Clinton aanbreekt. Dat zou de wereld pas echt in een ramp hebben gestort. Maar laten we nu kijken naar de man die, als de eerste zwarte president in de geschiedenis van het land, beweerde dat als kon en dat alles mogelijk was. We kennen allemaal nog zijn kreet: “Yes, we can”. Helaas voor zijn aanhangers, en dat waren er niet weinig, werd dat al snel: “Sorry, we can’t.” Woorden die aangeven dat het hele presidentschap van Obama een totale mislukking is geweest. Het zoveelste Amerikaanse sprookje dat eindigde in een nachtmerrie, niet alleen voor de Amerikanen, maar voor de hele wereld.

Ondanks dat de sporen van zijn mislukt beleid overal zichtbaar zijn, is hij er wel in geslaagd om de vele fouten en verkeerde keuzes zo goed als mogelijk toe te dekken. Dat doet hij vooral met grote woorden die over het algemeen nooit werden gevolgd door daden. Door zijn toedoen is het aanzien van Amerika nog meer afgenomen dan eerder al het geval was. Hij zou een einde maken aan oorlogen en conflicten, maar in plaats hiervan heeft hij alleen meer etterende wonden achter gelaten. Ook aan zijn handen kleeft het bloed van miljoenen. Niets anders dus dan bij zijn voorgangers. Maar zijn beleid van gas geven en remmen is erger, omdat juist de onzekerheid en de halve maatregelen meer conflicten en problemen uitlokken. Over oplossingen hoeven we al helemaal niet te praten. Obama heeft gewoon niets opgelost. Niet in Amerika, niet in het Midden Oosten, niet in Europa en ook niet in de rest van de wereld. Dat is al erg genoeg, maar door te gaan voor schijnoplossingen en ondoordachte dreigementen heeft hij alles alleen maar erger gemaakt. Zelfs Amerika’s grootste bondgenoot, Israel, heeft hij op alle mogelijk manier geschoffeerd. Er zijn weinig voormalige presidenten die dat voor elkaar hebben gekregen.

Misschien is nog wel zijn grootste misdaad de verslechtering die hij heeft aangebracht in de relatie met Rusland. Met zijn trouwe partners, de criminelen Nuland en Biden, en gesteund door lakeien als Merkel, dacht hij de hele Oekraïne zonder moeite te kunnen overnemen. Het liep anders want grote delen van het land hebben meer vertrouwen in Rusland dan in Washington. Dus stemde De Krim voor aansluiting bij Rusland en kwamen de oostelijke republieken in opstand. Door toedoen van Washington brak er een oorlog uit in Midden Europa. Het is dat Rusland op gepaste wijze en met overleg reageerde, anders had de Derde Wereld Oorlog nu al een feit kunnen zijn. Het resultaat van Obama’s beleid is nu duidelijk te zien. Een verdeeld land met in Kiev de fascisten aan de macht. Wat een schande voor een president die beweerd te staan voor democratie en mensenrechten wereldwijd.

Natuurlijk ging dit conflict niet alleen over de Oekraïne, het was een poging om Europa te verzwakken en Rusland te provoceren. Om dit proces te versterken liet hij Turkije duizenden vluchtelingen naar Europa sturen. Europa moest nog trouwer aan Amerika worden dan nu al het geval is. Iemand met een beetje verstand en gevoel voor geschiedenis zou al lang hebben ingezien dat dit alles een heilloos streven is. Maar niet Obama. Hij leert niet van zijn fouten, maar vindt iedere dag nieuwe uit. Dat maakt het een verademing dat hij nu binnen enkele weken zal verdwijnen. Het kan eigenlijk niet snel genoeg gaan.

Ook loyaliteit behoort niet tot de gaven die Obama rijk is. Zelfs zijn meest naaste collega’s moeten het ontgelden als de zaak niet uitpakt zoals hij had verwacht. Na de verkiezingen, die door Trump, werden gewonnen, zei hij dat de Democraten zeker gewonnen zouden hebben als hij de kandidaat was geweest. Dat was een vernietigende klap voor Clinton, die hij eerder zonder twijfel had gesteund. Ze werd zonder mededogen de grond in gestampt door Obama, zonder zelfs een spoor van medelijden. Dat haar nederlaag deels aan zijn eigen beleid te wijten is, kwam natuurlijk totaal niet bij hem op. Een wereldvreemde blijft een wereldvreemde, ook al is hij 8 jaar president van het machtigste land op aarde geweest.

Sinds de verkiezingen is Obama alleen nog maar bezig geweest met rotzooi trappen en schade aanrichten. Of het nu gaat om Syrië of Israel, het binnenlandse beleid of de overdacht, steeds opnieuw heeft Obama getoond dat hij alleen in staat is tot speeltuinpolitiek. Natuurlijk waren zijn grootste aanvallen op Rusland gericht. We schreven al eerder over het uitwijzen van Russische diplomaten. Maar daar bleef het niet bij. Obama heeft Rusland steeds beschuldigd verantwoordelijk te zijn voor de cyberaanvallen tijdens de campagne, die Clinton de das zouden hebben omgedaan. Het gaat dan niet om de beruchte e-mailaffaire maar het hacken van de Democratische Partij servers waardoor veel vuile was over Clinton naar buiten is gekomen. Obama gaf de CIA opdracht om de situatie te onderzoeken, maar maakte al meteen duidelijk dat hij alleen Rusland als schuldige zou accepteren.

Afgelopen week kwam het rapport, als je het tenminste een rapport kunt noemen, van de CIA naar buiten, en inderdaad blijven de zogenaamde speurneuzen beweren dat Rusland de aanvallen door hackers heeft uitgevoerd. Er was alleen een klein probleem; de bewijzen ontbraken. Men beweerde niet alles te kunnen publiceren, maar dat hebben eerder gehoord. Als er geen bewijzen zijn dekt men zich in met beweringen over de nationale veiligheid. Omdat er geen bewijzen zijn kon het rapport alleen maar zeggen dat er pogingen waren geweest tot inmenging, niet alleen via hacks, maar ook via de Russische media. Dat dit twee geheel verschillende zaken zijn werd totaal genegeerd. Het was logisch dat de Russische media schreven liever Trump in het Witte Huis te zien dan Clinton. Clinton was immers de kandidaat van de oorlogshitsers. Een mening geven is nog geen inmenging.

Als dat wel zo is kunnen we nog wel een paar andere voorbeelden noemen. Obama zelf bedreigde de Britten met tegenmaatregelen als ze voor de Brexit zouden stemmen. Zijn “advies” werd genegeerd. Ook de Kiev fascisten probeerde het Nederlandse referendum over het associatieverdrag te beïnvloeden. Er kwamen emotionele geluiden uit Kiev om het Nederlandse volk onder druk te zetten. Ook deze chantage werkte niet. Dan is er nog het feit dat praktisch alle Europese leiders zich uitspraken voor Clinton tijdens de verkiezingen en Trump een “clown” en een “gevaarlijke gek” noemden. Dat zijn ze intussen natuurlijk vergeten, maar ook dat was inmenging als we de criteria van het CIA rapport gebruiken. We zien zelfs dat men dreigementen niet schuwde. De figuren die nu het hardst “inmenging” roepen hebben dus een enorme laag boter op het hoofd.

Als we even serieus naar het onderzoek kijken zien we meteen dat het een nepzaak was. Iedere onderzoeker weet dat je een onderzoek begint op de plaats van het delict. In dit geval dus de Democratische computer servers. Daar immers waren de hackers binnen gekomen, en zullen ze zeker sporen hebben achter gelaten. Maar tijdens het onderzoek heeft de CIA nooit een aanvraag gedaan om de servers te onderzoeken. De Democratische Partij heeft het ook niet aangeboden of voorgesteld. Men was niet geïnteresseerd in de echte hackers, maar zocht alleen maar stokken om Rusland mee te slaan.

Wikileaks, dat veel van de gelekte documenten naar buiten heeft gebracht, heeft steeds gezegd dat de bron niet Russisch was maar veel dichter bij huis lag. Er wordt al een tijd gefluisterd dat het uit de Democratische Partij zelf kwam. De organisatie zegt ook dat de documenten via een individu kwamen, niet via een staat. Daarom ook moet de bron beschermd worden. Ook de baas van McAfee, de grootste virusbestrijder ter wereld, heeft gezegd dat het niet om een Russische operatie ging. Toch blijven de beweringen en de leugens door gaan. Het is waarschijnlijk de grootste “fake news’ operatie in de recente geschiedenis. Moskou trekt zich weinig van al de beweringen aan en heeft steeds gezegd niets met de cyberaanvallen te maken te hebben.

Dat is natuurlijk niet genoeg voor Obama die zijn laatste weken gebruikt om te laten zien dat hij toch wel wat spierballen heeft, hoe klein ze dan ook mogen zijn. Lang zal het allemaal niet meer duren. De eerste verhuiswagens zijn al voor het Witte Huis gezien. Over een paar dagen is de periode Obama ten einde. We zullen dan getuige zijn van het verdwijnen van een mislukkeling. Voor de wereld, maar ook voor de Amerikanen, kan dit moment niet snel genoeg komen. Dan kan Obama de weg van zijn voorgangers gaan, en rijk worden door het houden van speeches bij dure eetclubs. Hij is immers goed met grote woorden. Schade kan hij dan niet meer aanrichten, en daar mogen we allemaal dankbaar voor zijn. 

NEDERLAND OPNIEUW BEZET?

Nu we een begin hebben gemaakt met het nieuwe jaar, en de vele, meestal wel gemeende wensen, achter ons liggen, kunnen we er niet om heen om vast te stellen dat Nederland opnieuw slachtoffer aan het worden is van een bezetting. Niet een duidelijke, openlijke en meedogenloze bezetting als in 1940-1945, maar een sluipende bezetting door het Amerikaanse leger. We moeten hier wel bij opmerken dat het geen nieuwe ontwikkeling is. Sinds 1945 zijn er altijd Amerikaanse troepen in Nederland geweest, en natuurlijk liggen er op de vliegbasis Volkel ook nog steeds de Amerikaanse atoomraketten. Net als de sluipende bezetting zijn ook deze raketten er niet openlijk. Maar iedereen weet dat ze er zijn, net zo als iedereen ook weet waar men ze voor wil gebruiken.

Het nieuwe aspect van de sluipende bezetting komt vooral voort uit de enorme opbouw van Amerikaans materieel in het defensie depot Eygelshoven in Limburg. Het Ravage Webzine schreef er op 24 december 2016 het volgende over: “

 Amerikaanse leger gearriveerd in Nederland

Vrijwel onopgemerkt is het Amerikaanse leger in Eygelshoven een voorpost aan het inrichten waarmee ‘vijand’ Rusland bestreden kan worden. Zo’n 1.600 Amerikaanse militaire voertuigen staan binnenkort paraat op Nederlandse bodem.

We maakten er begin dit jaar al melding van dat in het kader van Koude Oorlog 2.0 Amerikaans oorlogstuig terug zou keren naar het Zuid-Limburgse Eygelshoven. Een en ander vloeit voort uit afspraken die in het najaar van 2014 op de NAVO-top in Wales werden gemaakt om oostelijke bondgenoten te helpen. Volgens minister Hennis (Oorlog) onderstreept opslag van Amerikaans materieel in Nederland ‘de bondgenootschappelijke solidariteit’ en is het een ‘herbevestiging van de trans-Atlantische band’.

Inmiddels is het zover. Als dieven in de nacht slopen vorige week de eerste M1 Abram tanks, Bradley pantserinfanterievoertuigen en M109 Paladin gemechaniseerde houwitsers van het Amerikaanse leger het VS-depot van Eygelshoven binnen. Het Army Prepositioned Stocks Eygelshoven (APS-E), zoals de voorziening officieel heet, neemt een belangrijke faciliterende functie in voor Amerikaanse troepen in Europa. Op termijn zullen ook depots in Duitsland, Polen en België heropend worden.

De meeste voertuigen arriveren in de loop van volgend jaar. Ze zijn afkomstig van een US Armored Brigade Combat Team van het Amerikaanse leger. Ongeveer honderd Nederlandse Defensiemedewerkers ondersteunen de Amerikanen bij het onderhoud en de bewaking. Het APS-E-terrein heeft een oppervlakte van 27 hectare met daarop acht loodsen met duizenden vierkante meters voor opslag, 32 werkplaatsen en 20 waspunten, meldt het Ministerie van Defensie.

Momenteel zijn er alleen twee lichte VS-brigades operatief in Europa, de 173ste Luchtmobiele Brigade in Italië en het 2e Stryker Regiment Cavalerie in Duitsland. Het Amerikaanse Congres heeft in totaal 3,4 miljard dollar uitgetrokken voor de versterking van de NAVO in Europa. Juli 2017 zal oefening Swift Response 17 worden gehouden om de snelle interventie binnen 18 uur vanaf het marsbevel aan de eenheden door te exerceren. Daarbij zal van tevoren een VS-bataljon zijn gestationeerd op een basis in Polen om de reactietijd te verkorten.”

In dit korte artikel staan veel details die we hier niet hoeven uit te diepen, maar het is wel belangrijk om naar het grotere beeld te kijken. Het betekent immers nog al wat. Er komen 1600 Amerikaanse tanks en andere voertuigen in Limburg te staan, die als enig doel hebben om deel te nemen aan een oorlog tegen Rusland. Het zal dan gaan om een offensieve oorlog waarin de Amerikanen het initiatief zullen nemen. Dit zal dus deels gebeuren vanaf Nederlandse bodem. Geen enkele Nederlander is gevraagd hier een mening over te geven. De Amerikanen willen het zo, en hun lakeien in Den Haag gehoorzamen. Laat niemand de NAVO leugens geloven dat het hier gaat om het geven van bescherming aan West Europa.

In feite is het tegendeel het geval. Door de aanwezigheid van de Amerikaanse voertuigen en dus ook Amerikaanse troepen, zal Limburg een top doelwit worden voor de Russische strijdkrachten, als Amerika de aanval opent. Laat ook niemand op het idee komen dat we deze buitenlandse strijdmacht, die hier wordt opgebouwd, zo maar de deur kunnen wijzen als we het te gevaarlijk gaan vinden. Wat de Amerikanen eenmaal in handen hebben houden zo ook. Vandaar dus dat het niet onlogisch is om van een bezetting te spreken. De Amerikanen zijn hier niet met toestemming van de Nederlandse bevolking. Ze zijn een buitenlandse militaire eenheid die ons is opgedrongen, en die ons allemaal in gevaar brengt.

Zeker zijn ze ook niet de enige. Zonder veel ruchtbaarheid wordt heel West Europa, inclusief Nederland, volgestopt met Amerikaanse vliegtuigen, voertuigen en troepen, waarover alleen Washington het bevel voert. Het kan zijn dat onder Trump een andere situatie zal ontstaan, maar dat is onzeker en we moeten ons richten op de situatie die nu voor handen is. Een situatie die met de dag meer gevaarlijk wordt. Daar komt nog bij dat dit hele proces wordt omringd door hysterisch gekrijs over de zogenaamde “Russische dreiging” in de media. Een campagne die dag en nacht door gaat. Van alles wat in het Westen mis gaat krijgt Rusland de schuld en het demoniseren van Vladimir Poetin heeft intussen ongelooflijke proporties aan genomen.

De Europese “leiders” gaan in dit alles zonder een woord van kritiek mee. Ze zijn zelfs doende om de haatcampagne verder op te drijven en overal angst te zaaien. Een voorbeeld; de regering in Zweden heeft alle plaatselijke autoriteiten en gemeenten gezegd dat ze zich klaar moeten maken voor een oorlog met Rusland. De burgerbescherming moet worden uitgebreid en verbetert, en er moet een netwerk van alarmsirenes komen, als dat er al niet is. Als we naar de achtergronden kijken zien we dat deze idiote instructies nergens op zijn gebaseerd. Er staan geen Russische tanks aan de grens met Zweden. Er staan echter wel NAVO tanks aan de Russische grens. Waar de echte dreiging vandaan komt is dus niet iets waar we over hoeven te twijfelen.

Iedereen die denkt dat er van Rusland een acute dreiging uitgaat, heeft de recente geschiedenis niet goed begrepen. Als de Sovjet Unie in 1945 heel West Europa had willen innemen, dan was dit geen enkel probleem geweest. Maar de Sovjet leiding hield zich aan de akkoorden met de geallieerden. Ook zou het geen probleem zijn geweest om Duitsland helemaal te bezetten. Maar het bleef bij de Oost Zone zoals was afgesproken. Het waren de Amerikanen die steeds de spanning opdreven en met provocaties kwamen, niet de Russen. Het is ook nu niet anders.

Als Rusland in 2014 heel de Oekraïne had willen bezetten, nadat het Westen een coup in Kiev had gepleegd, was dit binnen een paar uur geregeld geweest. Het Westen wilde dat Rusland de tanks stuurde, maar Rusland liet zich niet verleiden of provoceren en gaf alleen steun aan de Russisch sprekende bevolking in de oostelijk republieken die tegen Kiev in opstand kwamen. Van een volledige invasie is nooit sprake geweest, hoe graag de Amerikanen en de Europese “leiders” dit ook wilden. Hoe vaak niet zagen zogenaamde correspondenten een Russische invasiemacht, die er nooit is geweest. Toen de rapporten uiteindelijk belachelijk werden is men er maar mee gestopt. Maar dat betekend niet dat het streven is opgegeven.

Er zijn dus voorbeelden genoeg die laten zien dat in de meeste gevallen Rusland alleen reageert op de agressie van het Westen. Nog even een interessant detail dat de meeste mensen niet meer zullen weten. Toen na de Tweede Wereld Oorlog er een zogenaamde luchtbrug naar West Berlijn werd georganiseerd, omdat de Sovjet Unie dit deel van de stad hadden afgesloten, gingen velen in het Westen er vanuit dat dit een zaak van Russische agressie was. Het tegendeel was het geval. Het Westen voerde tegen de afspraken in, in West Duitsland de D Mark in wat de economie in Oost Duitsland in de problemen bracht. Er waren dus afspraken, en het Westen brak de overeenkomst om Oost Duitsland te vernietigen. De blokkade van West Berlijn was dus een begrijpelijke Russische reactie, geen agressie.

Ondanks de terughoudende houding van Rusland kan het Westen het niet laten om te provoceren en Moskou als de agressieve partij neer te zetten. Als we door deze propaganda heen kijken zien we de ware situatie. Het is juist Rusland die de angel uit vele conflicten heeft gehaald. Kijk maar naar de oorlog in Syrië. Terwijl het Westen de islamitische terroristen steunt en de oorlog zo lang mogelijk gaande wilde houden, in een poging de regering van Assad te verdrijven, heeft Rusland een mogelijkheid voor een oplossing gecreëerd. Pas nadat Rusland aan de oorlog ging deelnemen werden de terroristen echt bestreden. Nu zijn Aleppo en grote delen van het overige Syrie vrij, en is er een wapenstilstand. Over een oplossing gaat gesproken worden. Dit keer serieus en zonder Amerikaanse inmenging.

Als we het dan toch over agressief gedrag hebben, kunnen we ook naar de uitwijzing van Russische diplomaten door de VS kijken. Dit werd bevolen door de mislukte president Obama omdat Rusland zich in de Amerikaanse verkiezingen zou hebben gemengd. Bewijs is er natuurlijk niet, zoals altijd bij de Amerikaanse beweringen het geval is. Meer “fake news” dus. Opnieuw heeft president Poetin met rust en overleg gereageerd. In plaats van Amerikaanse diplomaten buiten de deur te zetten, zal hij wachten tot Trump president is. Dan zal hij het Amerikaanse beleid beoordelen en doen wat nodig is. Wat een verschil met de speeltuinpolitiek van Obama die zijn eigen zwakte, over 8 hele jaren, in de laatste weken probeert goed te maken. Het gevaar dat van deze mislukkeling uit gaat is steeds beter zichtbaar, en zijn weigering de Democratische nederlaag van Clinton te accepteren heeft iets kinderlijks. Het is maar goed dat hij binnenkort geen schade meer kan aanrichten.

We kunnen dus duidelijk het gevaar zien van de Amerikaanse piratenpolitiek. De Russische dreiging is een fabel, maar de Amerikaanse tanks in Eygelshoven zijn echt. Als het om geweld gaat in Europa is de kans groter om door een aanslag van islamitische terroristen te worden getroffen, dan door een Russische raket of bom. Reden te meer dus om waakzaam te zijn en deze sluipende Amerikaanse bezetting goed in de gaten te houden. Het enige wapen tegen deze agressie is publiciteit. Als ze van West Europa al een wapenarsenaal willen maken, en ons daarmee allemaal in gevaar brengen, laten we er dan tenminste voor zorgen dat ze het niet onopgemerkt kunnen doen. Kennis is macht, ook op dit terrein.

EEN BEWOGEN JAAR LOOPT TEN EINDE, MAAR DE STRIJD LAAIT VERDER OP

Als we een stempel op het jaar 2016 moeten drukken, zou het misschien het best ‘onvoorspelbaar’ kunnen zijn. Er zijn immers zo veel dingen gebeurd die nog niet zo heel lang geleden onmogelijk leken te zijn. Donald Trump wordt president van de VS, de Britten stemde voor de Brexit en het Nederlandse volk stemde tegen de Kiev fascisten in het verdragsreferendum. Helaas wordt dit laatste weer onderuitgehaald door het gesjacher van Rutte, maar dat was dan weer niet onvoorspelbaar. We kennen de heersende klasse en hun opvatting van democratie. Naast dit alles zien we in Nederland een explosie aan politieke partijen, die allemaal mee willen doen aan de verkiezingen van 15 maart. Iedere egotripper, mediaverslaafde en aandachtsbehoeftige blijkt de noodzaak te voelen om met een eigen partij deel te nemen. Bij de laatste telling waren het er al meer dan 80. Keuze genoeg zou je denken, maar dat valt dan weer tegen, zoals we straks zullen zien.

Nog wat meer onvoorspelbare zaken die de revue zijn gepasseerd; Samsom, de PvdA held van de vorige verkiezingen, werd door zijn eigen leden weggestemd. Hij stopte gelijk met alles en verliet de Tweede Kamer. Hij zit nu rustig in een hoekje te wachten tot zijn voormalige speelmakkers van de VVD een leuk baantje voor hem in de aanbieding hebben. Want hij zal zeker een beloning krijgen voor het zo keurig uitvoeren van het VVD programma van Rutte II. Zelfs kort voor het einde van het jaar gebeurde er nog iets wat altijd onmogelijk leek; Amerika weigerde haar veto te gebruiken om Israel in de VN te beschermen. Een laatste uithaal van Obama naar Netanyahu, die hem de laatste jaren steeds te slim af was en zich niet door het Witte Huis liet intimideren. Een kleine wraak van Obama dus, die verder in de Midden Oosten politiek een grote Nul is gebleken. Wat weer als voordeel heeft dat de macht van Amerika in dat zelfde Midden Oosten met de dag afneemt.

Voorspelbare zaken waren er natuurlijk ook. Rusland kreeg vaste voet in Syrië en hielp Aleppo bevrijden. Een nederlaag voor de Amerikanen en alle lakeien die over de jaren zo hun best hebben gedaan om islamitische terroristen in te zetten tegen de Syrische regering. Assad gaat dus niet weg en de terroristen worden stuk voor stuk geëlimineerd of naar andere strijdtonelen gejaagd. Rusland heeft haar plaats als wereldmacht weer ingenomen en drijft het Westen tot waanzin. In Europa heeft de grote stroom vluchtelingen er voor gezorgd dat de aanslagen door jihadisten toenemen en dat de ster van de populisten rijzende is. Dit alles is geen verrassing, maar zal wel verstrekkende gevolgen hebben.

Als vanzelf komen we dan bij de vraag wat dit gaat betekenen voor 2017. De eerste antwoorden zullen in januari komen als Trump definitief zijn intrek in het Witte Huis neemt. De tekenen tot nu toe geven wel aan dat hij betere betrekkingen met Rusland wil, wat zou kunnen betekenen dat de oorlogsdreiging wat gaat afnemen. Zeker is dit niet, want er zijn sterke krachten in de VS die hunkeren naar een oorlog met Rusland, en Trump zal moeten bewijzen dat hij deze oorlogshitsers aan kan. Het is nu nog steeds onzeker wat voor zaken hij als eerste gaat aanpakken en hoe ver hij zal gaan. Maar de Amerikaanse politieke elite zit in een diepe crisis, en dat is op zichzelf al een stevige prestatie. Het is te hopen dat Trump zijn politiek van “meer Amerika en minder wereld” zal doorzetten. Dan komen we misschien eindelijk af van de Amerikaanse dwingelandij die zo veel schade heeft aangericht.

Dan het hoofdstuk Europa, waar we alleen maar over kunnen zeggen dat het een zielige zaak is. Met het aantreden van Trump weten de Europese VS lakeien niet meer wat ze moeten doen. Dus zien we paniek en onzekerheid, die precies passen bij de huidige situatie in Europa. We hebben het dan natuurlijk over de leiders van de EU en haar frontorganisaties. De volkeren schijnen minder moeite te hebben in het bepalen van hun standpunten. De haat tegen de EU wordt steeds groter, en dit gaat hand in hand met de wens naar meer soevereiniteit. Men is het grote ongrijpbare EU geneuzel zat en wil weer grip op het eigen leven en de eigen omgeving. Dit alles neemt een wat aparte vorm aan. Men protesteert niet en zegt ook weinig. Maar als de kans komt wordt er op alle niveaus tegen de elite gestemd. Daarvan profiteren nu nog de populisten, maar als links zijn zaakjes eindelijk een keer op orde kan krijgen, kan het de ware erfgenaam worden van het de stille anti-elite beweging. Met minder Amerikaanse inmenging zou Europa dan een heel ander gezicht kunnen krijgen. Een ware vereniging van de volkeren, in plaats van een vrijplaats voor bankiers, uitbuiters en globalisten.

Maar zo ver is het natuurlijk nog niet en de komende verkiezingen in de verschillende landen moeten we dan ook zien als een tussenperiode. Het oude zal zeker onder veel druk komen, maar nog niet helemaal worden weggevaagd. Wel staan er grote veranderingen voor de deur. Onder druk van de populisten zal eerst de route naar nog meer Europese eenwording worden afgeknepen. Met de Brexit samen is dit het begin van het einde voor de EU. De EU bazen in Duitsland en Frankrijk zullen gevoelige klappen krijgen, wat een doorbraak van de anti-EU beweging kan betekenen. Dat betekend wel dat linkse organisaties dit veld weer zullen moeten betreden als ze de winst niet aan de populisten willen laten. Op dit gebied is nog erg veel werk te verzetten.

Een ander slachtoffer van de anti-elite beweging zal de politieke correctheid zijn die door de huidige heersers tot afgod is verheven. Ook dit zal zijn sporen nalaten. Mocht de elite proberen om dit alles te verhinderen zal de reactie nog harder worden. De mensen zijn het meer dan zat, en dat is aan alles te merken. We kunnen gerust concluderen dat de huidige heersers in Duitsland en Frankrijk een groot verlies gaan leiden, misschien zelfs tot aan het onherstelbare toe. Dat zal niet alleen het gezicht van deze landen, maar van heel Europa veranderen.

Dan terug naar de verkiezingen in Nederland op 15 maart 2017. Daar valt zeker wat over te zeggen. Ten eerste zit een Rutte III er niet in, omdat de PvdA ongenadig door de kiezers zal worden afgeslacht. Wilders zal zeker winnen, maar toch is het twijfelachtig of hij grootste partij wordt. Het kan wel, want ook 2017 zal onvoorspelbaar zijn. Een VVD-PVV coalitie is niet ondenkbaar, maar het zit er meer in dat de versplintering aan alle kanten een uitslag zal opleveren die regeren praktisch onmogelijk maakt. Dat zou prima zijn, want het brengt het huidige systeem nog verder in diskrediet. Hoe groter de chaos wordt, hoe harder ook de roep om een totaal andere koers.

We zeiden al dat de PvdA dik zal verliezen, en ook de SP zal tot een terugtocht worden gedwongen. GroenLinks zal wel wat winnen, maar dat zal geen enkel verschil maken. De rest is allemaal splinters die er niets toe doen. Voor de arbeiders in Nederland is er niets te kiezen omdat er geen enkele vertegenwoordiging is. Soms komen gedeeltelijke oplossingen uit een vreemde hoek. Laatste riep voormalig PvdA leider Job Cohen op tot een fusie van PvdA, SP en GroenLinks, omdat er toch nauwelijks nog verschillen zijn. Dat zou prima zijn, een rechtse sociaal democratische partij die bevestigt wat veel mensen toch al over hun denken. Dat zou ruimte geven voor een links socialistische of communistische partij met een brede aan hang. Dan zou ook het landschap van de Nederlandse politiek eindelijk veranderen.

Zo ver zijn we echter nog niet, en daarom blijven wij er bij dat het beter is om de verkiezingen volgend jaar te boycotten of blanco te stemmen. Dat zou het proces naar het bovengenoemde scenario kunnen versnellen, en bijdragen aan de ondergang van de huidige puinhoop. Tot slot nog even dit. Je kunt een nieuw huis niet bouwen op oude fundamenten. Die zijn rot en staan scheef. Een nieuw huis heeft ook nieuwe fundamenten nodig. Het oude kan dan naar de sloperij voor vermaling. Misschien moeten we daar de komende tijd maar eens goed over nadenken.

ALEPPO EN HET HYPOCRIETE WESTEN

Jarenlang heeft het Westen zich niets aangetrokken van de bevolking van Oost Aleppo. Jarenlang interesseerde het niemand dat de mensen daar onder een bezetting leefden van Al Nusra en de ISIS, de meest bloeddorstige islamitische terreurorganisaties in de wereld. Organisaties die bijna overal en zeker in het Westen verboden zijn. Niemand kon het wat schelen dat er dagelijks burgers werden vermoord, geëxecuteerd of onafgebroken gemarteld. Nu is Aleppo eindelijk vrij na een offensief van het Syrische leger met steun van de Russische strijdkrachten. Wat zien we nu in de westerse media? Plotseling is men bezorgd over de burgers van Aleppo, en de terroristen worden als helden neergezet. Dezelfde terroristen die in Frankrijk en elders bommen lieten afgaan, en veel mensen zonder mededogen hebben afgeslacht. Kunnen de westerse regeringen nog meer hypocriet worden?

Er is maar een conclusie uit dit alles te trekken, en eigenlijk wisten we dit al lang. Het Westen, met de Amerikanen voorop, wilde dat de terroristen in Aleppo stand zouden houden. Men gunde de bevolking van het oosten van de stad geen bevrijding. Dat paste namelijk niet in het plan dat was opgesteld om Assad af te zetten en Syrië onder westerse controle te brengen. Rusland heeft voor dit alles een stokje gestoken, en daarom huilen de media dikke tranen voor Aleppo. Niet voor de bevolking van de stad, maar voor de terroristen die verslagen zijn. Het houdt ook niet op bij de media. Vorige week woensdagavond werden er plotseling in een aantal steden, waaronder Amsterdam en Utrecht, manifestaties voor Aleppo gehouden. Manifestaties vol gejammer en gehuil. Dit alles zou “spontaan” georganiseerd zijn. Allemaal tegelijk, overal in Europa en ook nog op dezelfde tijd. Gelooft nog iemand in die “spontaniteit”? Zelfs de burgemeester van Parijs liet de lichten van de Eiffeltoren uitdraaien “voor Aleppo”.

We kunnen alleen maar concluderen dat dit een steunbetuiging aan de terroristen was die nu zonder pardon de stad uit zijn gezet. Kortom; de westerse propagandamachine draaide weer op volle toeren. Dagenlang al voor de bevrijding onderhield men contact met wat burgers in Aleppo, die duidelijk op de hand van de terroristen waren. Nog meer jammerverhalen en meer emotionele chantage. Beelden van de vierende burgers in de delen van de stad die al waren bevrijdt werden niet of nauwelijks getoond. Die waren alleen te zien in de Russische media en op TV stations uit het Midden Oosten. Want het was wel degelijk een bevrijding, ook al blijft het Westen hardnekkig schrijven over “de val van Aleppo”. Voor die tijd deden de Amerikanen alles om hun jihadistenvriendjes te redden. Steeds opnieuw werd er om een staakt-het-vuren gevraagd, zodat de terroristen zich konden hergroeperen. Maar het Syrische leger en de Russische leiding trapten daar niet meer in. Er werd doorgezet tot de terroristen nog maar een paar straten over hadden.

De jihadisten hebben gefaald, ondanks de steun van het Westen en ondermeer ook Turkije. Ze waren verslagen en daarmee was ook de westerse politieke lijn, opgesteld in Washington, verslagen. Het is misschien wel de grootste nederlaag voor de Amerikanen sinds Vietnam. Gelijktijdig is het voor Rusland, en natuurlijk de Syrische leiding, een ongelofelijke overwinning. We weten nog allemaal wat een puinhoop het in Syrië was voordat Rusland in greep. Steeds meer delen kwamen in terroristen handen. Het had alle schijn van een eeuwige oorlog. De Russische acties hebben dat alles doorbroken. Het oude gezegde geldt nog steeds; “Rusland begint geen oorlogen, maar beëindigd ze wel”. Bij het Westen is het precies omgekeerd.

Nu rouwt het Westen dus om de burgers van Aleppo. Tenminste dat beweert men. Zoals gebruikelijk zijn het valse tranen. Als men echt zo bezorgd is zou je verwachten dat er hulpgoederen naar de stad zouden worden gestuurd. Zoals Rusland dat wel meteen heeft gedaan. Maar het aantal westerse hulpzendingen zijn makkelijk te tellen. Het getal staat gewoon op nul. Zo bezorgd is men dus. Dat Rusland meteen mobiele ziekenhuizen heeft laten overbrengen is in de media ook niet aan de orde gekomen. Wat de Amerikanen wel konden was de exacte locatie van een van deze ziekenhuizen aan de terroristen geven. Dit ziekenhuis werd dan ook meteen daarna door het jihad uitschot in elkaar geschoten. Dat is dus de bijdrage van het Westen. Oorlogen ontketenen en islamitische terroristen inzetten en steunen is de westerse manier om een bijdrage aan de wereldvrede te leveren.

Hoe hoog de westerse nederlaag zit was op de recente Eurotop te vernemen. Merkel van Duitsland zei dat ze zeer gedeprimeerd was over de toestand. Dat kan alleen maar goed nieuws zijn voor ons allemaal. Men is dus gedeprimeerd over het verlies van de terroristen. We zullen ons de woorden van de westerse leiders herinneren over de terroristen in Aleppo, als ze weer een keer krokodillentranen huilen over aanslagen hier in Europa. De aanslag op de Kerstmarkt in Berlijn is hier een schokkend voorbeeld van. We zullen ons die woorden ook herinneren als men weer een keer hoog van de toren blaast over de bestrijding van terrorisme. We weten immers dat de hypocritische houding van de westerse leiders geen grenzen kent. Schaamte kennen deze criminelen al helemaal niet. Ze beweren dat ze groepen als Al Nusra en de ISIS bestrijden, terwijl ze aan dit zelfde tuig in Syrië, steun, beschutting en zelfs wapens leveren. Voeg daar de open grenzen aan toe en de ingrediënten voor een onophoudelijke serie aanslagen zijn geleverd.

Toch zal het hen niet helpen. Ze hebben er alles aan gedaan om de mensen in Aleppo in handen van de terroristen te houden. Nu is Aleppo vrij. Dit is nog maar het begin, want Rusland zal niet loslaten tot heel Syrië van de jihadisten gezuiverd is. Dat is niet alleen goed nieuws voor het Syrische volk, maar ook voor ons. Alle terroristen die in Syrië worden opgeruimd krijgen niet meer de kans om naar Europa te komen. Jammer alleen dat er zo weinig wordt gedaan om de moordenaars uit te roken die al hier zijn. Maar ook dat zal eens anders worden, de tijd voor een grote schoonmaak is niet ver meer.

Dan is er nog een zijspoor van dit alles waar de media een hobby van hebben gemaakt. Namelijk de verspreiding van zogenaamd ‘fake news’, of beter gezegd valse nieuwsberichten. Plotseling krijgen deze berichten de schuld van al het slechte dat het Westen recent is overkomen. De inzet van ‘fake news’ zou tot de nederlaag van Clinton hebben geleid, en ook verantwoordelijk zijn voor de westerse mislukking in Syrië. Je moet er maar opkomen. De westerse leugenaars beweren natuurlijk gelijktijdig dat het ontstaan van ‘fake news’ door Rusland is geregeld. Zijn er voor dit alles bewijzen? Nee, natuurlijk niet. Eigenlijk zijn die beweringen zelf gewoon ‘fake news’. En nu we toch bezig zijn kunnen we ook nog even toevoegen dat vooral het Westen over de jaren de hoofdbron van “fake news’ is geweest.

Immers, men beweerde ooit dat Irak massavernietigingswapens bezat. Een leugen, maar maanden lang stonden de kranten er vol mee en er werd zelfs een oorlog over gevoerd. Men beweerde ook dat Rusland de Oekraïne was binnengevallen, Niet een keer, maar tientallen malen. Dit terwijl het de Kiev fascisten zijn die de Donbass aanvallen, en dagelijks mensen vermoorden. Het zijn twee grote voorbeelden van “fake news’ die uit de westerse duim werden gezogen. Gelukkig kennen we intussen onze ware vijanden en hun leugens. De nieuwe strijdkreet van de westerse media zou moeten zijn ‘een dag niet gelogen, is een verloren dag’.

We sluiten af met de woorden van een inwoner van Oost Aleppo die niet in de westerse media te zien is geweest. Maar zijn woorden zeggen eigenlijk alles: “Onze harten kwamen tot stilstand toen de bezetting door de jihadisten begon. Nu beginnen ze weer langzaam te kloppen.”

 Kerstviering in Aleppo