DE BIECHTSTOEL VAN DE VADERLANDSE POLITIEK

Als de vakanties weer voorbij zijn en de zomer met de laatste warme dagen langzaam afscheid neemt, komen de systeempolitici weer uit hun holen gekropen, waar ze de laatste maanden hebben doorgebracht. Niet dat hun afwezigheid veel verschil heeft gemaakt. Eigenlijk is het wel lekker als het corrupte zootje een poosje buiten beeld is, en we verstoken blijven van de mooipraterij en de leugens die het parlementaire bedrijf kenmerken. Maar aan alle goede dingen komt een einde, dus verdringt men zich weer om als eerste voor de TV camera’s te staan. De media spelen het spelletje natuurlijk mee, al blij dat ze weer iets kunnen laten zien na weken lang niets als komkommer.

Je kunt nu al merken dat de komende periode wel wat spannender zal worden, want over een dik half jaar zijn er verkiezingen voor de Tweede Kamer, en dan herinneren politici zich plotseling dat er ook nog zo iets als de kiezer bestaat. Vier jaar lang heeft men de bevolking kunnen negeren, maar als de stembus aan de horizon verschijnt, beginnen er toch wel wat knieën te knikken. Tijd dus voor wat schadebeperkende maatregelen. Het begon al met Rutte, die het plotseling nodig vond om zijn excuses aan te bieden omdat hij al zijn verkiezingsbeloften heeft gebroken. Na 4 jaar liegen en bedriegen, vond hij het gepast om berouw te tonen.

Jammer dat hij geen lid van het CDA is, want dan had hij in de biechtstoel kunnen plaats nemen, en dat staat gewoon wat chiquer. Voor een nepliberaal zoals Rutte is dat echter niet weggelegd, dus moest hij het maar gewoon tegenover de TV camera’s doen. Niet dat iemand hem gelooft, maar hij zal weer de VVD lijsttrekker zijn, en kan dan natuurlijk niet hebben dat hij steeds aan zijn leugens wordt herinnerd tijden de campagne. Nu kan hij tenminste zeggen dat hij toch enigszins door het Haagse stof heeft gekropen.

We hebben het natuurlijk de laatste jaren gemerkt; waar Rutte gaat is Samsom niet ver weg. Je zou ze de oneerlijke tweeling kunnen noemen. Dus moest ook Samsom wat goed maken, en bood hij zijn excuses aan omdat hij zijn fractie verwaarloosd zou hebben. Als het niets anders dan dit zou zijn viel het nog al mee. Maar er is veel meer verwaarloost. Het hele PvdA programma ging de prullenbak in toen Samsom voor het eerst het Torentje binnenstapte. Hij verwaarloosde zijn kiezers, zijn leden en iedereen aan wie hij beloofd had dat de sterkste schouders de zwaarste lasten zouden dragen. Hij verwaarloosde de zieken, de werklozen, de ouderen en praktisch iedere groep in de samenleving, op de leden en kiezers van de VVD na. Precies op die laatste groep is hij heel zuinig geweest, ten koste van ons allemaal.

We zien dus hier de excuses van de twee grootste oplichters in de huidige Nederlandse politiek. Ze hopen vurig dat de kiezers er opnieuw in zullen trappen en weer op de VVD en de PvdA zullen stemmen. Als of er in de laatste jaren niets is gebeurd. Dan kan men weer 4 of 5 jaar lang rustig verder liegen. Dan kent men de kiezer niet meer, waar nu weer zo hard achteraan wordt gelopen. Of ze gelijk krijgen en hun criminele energie verder mogen inzetten hangt dus van ons allemaal af. Maar daar over straks meer.

Als we verder kijken moeten we vaststellen dat het droevig gesteld is, ook in de oppositie. Wilders gaat nog steeds voorop in de peilingen, maar de ervaring leert dat peilingen en verkiezingsuitslagen heel erg weinig met elkaar overeenkomen. Dat Wilders zo populair blijft komt omdat de andere partijen kwesties zoals de EU, vluchtelingen, het voor grote delen mislukken van de integratie, en de politieke islam angstvallig vermijden of er zelfs steun voor uit spreken. Als voorbeeld kunnen we het geflikflooi van de rat Koenders in Turkije nemen, waar hij het AKP crapuul smeekte om toch vooral geen problemen in Nederland te maken. Hij had natuurlijk met sancties tegen Turkije kunnen dreigen, daar staat hij als eerste mee klaar als het om Rusland gaat.

Maar niets van dit alles. Zo kan Wilders rustig verder ploegen op zijn zelfgekozen akkertje, zonder echte discussie. Het probleem zit hem ook in het feit dat de meeste partijen de mening van het volk gewoon negeren. Wilders heeft de neiging uit te spreken wat veel mensen denken, maar de vraag is natuurlijk wel hoeveel hij meent van wat hij roept. Toen hij is 2010 gedoogsteun gaf aan Rutte I leverde hij praktisch zijn hele programma in. Een goed voorbeeld is het weer verlagen van de AOW leeftijd naar 65. Ook deze eis leverde hij in om hem nu nieuw leven in te blazen. Woorden zijn makkelijk te vinden, maar daden……..

D’66 leider Pechthold heeft intussen weer een nieuwe draai gevonden. Overlopend van ambitie en ijdelheid zegt hij nu dat hij er mee zal stoppen als hij volgende keer niet mag meeregeren. De vraag is of dit een dreigement of een wanhoopskreet is. Waarschijnlijk het laatste. Wat hij in feite zegt is dat als hij geen ministersalaris gaat verdienen, hij een beter betaalde baan zoekt. De kans is zelfs groot dat hij die al heeft gevonden. Deze glibberige aal gaat immers niet over een nacht ijs. Welke wens er in vervulling gaat is nog niet te zeggen. Maar dat maakt ook niet uit. Pechthold op het pluche zal niemand voordeel geven. Alleen Pechtold zelf natuurlijk.

De SP heeft er toe besloten om opnieuw met Roemer de verkiezingen in te gaan. Een ezel stoot zich over het algemeen niet tweemaal aan de zelfde steen. De SP gaat die steen nu voor een derde keer opzoeken. Sommige mensen zullen nooit het licht zien. Twee maal heeft Roemer bewezen dat hij geen campagne kan leiden. Daar tussen in heeft hij als oppositieleider het niveau van een kwakzalver opgebouwd. Waar al die nieuwe kiezers vandaan moeten komen die de SP nodig heeft is een raadsel. Om stemmen te winnen heb je vertrouwen nodig, geen driemaal opgewarmde stamppot.

Wat er na dit alles overblijft, mag eigenlijk geen naam hebben. Het kikkervisje GroenLinks hoopt opnieuw een kikker te worden, en dan hebben we nog Krol, DENK en wat andere stumpers. Als het niet zo droevig was zou je in lachen uitbarsten. Terwijl we in de komende jaren voor levensgrote uitdagingen komen te staan, wordt het parlement bevolkt door een hele volksstam aan oplichters en pure klungels. Dan hebben we nog niet eens vermeld dat de arbeidersklasse geen enkele vertegenwoordiging heeft. Dat is nog het grootste schandaal van allemaal. De meerderheid heeft onder dit politiek bestel geen stem. Het is dan ook geen wonder dat veel mensen gefrustreerd en woedend zijn. Als er dan eens een duidelijk beslissing valt, zo als in het Oekraïne referendum, wordt de wil van het volk niet uitgevoerd. Dat durft men dan ook nog democratie te noemen.

Voor dat de stemlokalen open gaan zullen we nog op dit onderwerp terugkomen. Maar dit kunnen we al wel vaststellen; van het huidige politieke stelsel en de oplichters en leugenaars die het voortbrengt hebben we niets te verwachten. Om geen legitimiteit aan dit systeem te geven moeten we de verkiezingen gewoon negeren. Er valt niets te halen op leugens, verdraaiingen en oplichterij na. Laten we de politiek weer naar de straat brengen. Dat is de enige kans op een beetje vooruitgang.

DUITSLAND EN DE TURKSE TERRORISTEN

De relatie tussen Duitsland en Turkije blijft een moeilijke geschiedenis, ondanks de verwoedde pogingen van Merkel om de Turkse dictator Erdogan op veel terreinen ter wille te zijn. Vooral sinds de zogenaamde coup in Turkije is het een kwestie van vallen en opstaan geworden. Omdat Duitsland Europa domineert hebben ook veel andere landen te maken met de bijwerkingen van deze conflictsituatie. Het heeft dus zeker nut om de strubbelingen nader te bekijken. Als was het alleen maar om de alarmsignalen, die constant opflikkeren, beter te begrijpen.

De meeste recente ruzie gaat over een rapport van de Duitse geheime, de BND, dat werd opgevraagd door de Duitse regering om vragen van Die Linke te beantwoorden. Het rapport was niet voor publicatie, maar lekte wel uit. De inhoud loog er niet om. Volgens de BND vormt Turkije een platform voor terroristische groepen in het Midden Oosten. Er wordt vooral gesproken over Al Nusra, wat ooit de Syrische arm van Al Qaida was, en Hamas, de organisatie van fundamentalistische Palestijnen. Maar ook de verbindingen met de IS zijn geen geheim. Het was al langer bekend dat dictator Erdogan banden heeft met al deze organisaties, maar het was voor het eerst dat dit werd bevestigd door een westerse geheime dienst.

Op zich gaat het allemaal nog verder dan het rapport weergeeft. Turkije drijft al tijden handel met door de IS gestolen olie en IS strijders waren lange tijd meer dan welkom in het land. Dat laatste is nu iets minder omdat het teveel in de gaten liep en het westen er steeds lastiger over begon te doen. Het spreekt voor zich dat Turkije niet blij was met het uitlekken van het rapport, en Erdogan reageerde met gespeelde woede. Natuurlijk beweert hij dat het allemaal onzin is, en dat hij juist terroristen wil bestrijden. Dat gelooft niemand meer, maar ook de Duitse regering was niet gelukkig met de publicatie. Toch moesten ministers wel toegeven dat het rapport echt is en dat de BND er inderdaad dit soort standpunten op na houdt. Pijnlijk voor Merkel, maar ook dat hielp niet meer. De relatie Ankara-Berlijn is intussen ver beneden het nulpunt terecht gekomen.

Normaal gesproken worden de beschuldigingen richting Turkije altijd als samenzweringstheorieën afgeschreven. Maar daar kan nu geen sprake meer van zijn. Het staat dus vast dat een NAVO lid en een aankomend lid van de EU officieel een terroristenstaat is. Dat maakt het land een van de hoofdvijanden als we de lijn van Rutte en anderen doortrekken, dat het westen in oorlog is met de IS. Ondanks dit alles probeert men de zaak toch weer te dempen. Misschien moeten de termen nog duidelijker worden; de AKP van Erdogan heeft van Turkije een hoofdsteunpilaar van de politieke Islam gemaakt. Diezelfde politieke Islam die ons allemaal bedreigd en verantwoordelijk is voor de vele aanslagen in Europa en elders. In plaats van Turkije te hervormen, zoals hij altijd beweerd, wil hij het land tot een alles veroverend rijk maken, dat zijn misdadige politiek oplegt aan het hele Midden Oosten en verder. Ook delen van Europa staan op zijn lijstje, net als op het lijstje van de IS.

Zolang de wereld deze waarheid niet wil zien kan Erdogan zijn gang gaan. Je zou kunnen zeggen dat Turkije op zijn minst uit de NAVO moet verdwijnen, maar binnen de NAVO zitten al zo veel terroristen dat Erdogan niet eens opvalt. De NAVO heeft op zich veel meer mensen vermoord dan de IS en doet dat nog steeds, iedere dag. Dus in plaats van Turkije uit de NAVO zetten, kunnen we deze terroristische organisatie beter meteen afschaffen, en de wereld zo een stukje veiliger maken. Dat de EU nog steeds niet alle banden met het AKP regime heeft verbroken is diep beschamend. Bloedhonden als Erdogan bestrijdt je niet door steeds aan ze toe te geven, maar door ze op te ruimen. Een alternatief hiervoor bestaat niet, zoals de geschiedenis van Hitler Duitsland ons heeft getoond.

Deze geschiedenis kennen we allemaal, en toch blijft Europa voor Erdogan kruipen. Zo heeft de Duitse overheid het Koerdisch Festival van 3 september in Keulen verboden omdat het een gevaar voor de veiligheid zou zijn. Het is een feit dat dit festival al meer dan 20 jaar ieder jaar wordt gehouden en dat er nog nooit problemen zijn geweest. Het verbod, of de ontmoediging, zoals men het noemt, is niets meer dan een goedkope handreiking naar Erdogan, over de ruggen van de Koerden. Het geeft opnieuw de lafheid van de Duitse regering aan. Diezelfde lafheid was ook al zichtbaar toen Duitse parlementsleden van Turkse herkomst vanuit Ankara werden bedreigd omdat ze stemden voor het erkennen van de Armeense genocide. Echt actie tegen Ankara bleef uit. In actie komen tegen de Koerden is natuurlijk makkelijker en veiliger voor Merkel en Co.

Natuurlijk laten de Koerden het er niet bij zitten. Er worden juridische stappen gezet, en als dat niet lukt, zal er in plaats van het festival in Keulen een grote Koerden demonstratie worden gehouden. Als het zo ver komt is de afgang voor de Duitse autoriteiten alleen maar groter. Natuurlijk levert het ook veel meer publiciteit op. Een vreedzaam festival haalt nauwelijks de media, maar het huidige conflict wordt breed uitgemeten. Voor de Koerdische zaak is dat alleen maar goed, omdat het zwijgen doorbroken wordt. Als Berlijn en Ankara dus dachten hier eenvoudig mee weg te komen, zullen ze nog een klein wondertje beleven.

Ook in Nederland zien we het terrorisme van de Erdogan aanhang. Afgelopen zaterdag was er in Rotterdam een Koerdische demonstratie, die werd aangevallen door Erdogan fascisten. De AKP‘ers hadden al de hele demonstratieweg geprovoceerd en gescholden. De aanwezig Rotterdamse politie deed hier niets tegen. Niet verwonderlijk natuurlijk want de politie is onderdeel van het systeem en zal de fascisten dus nooit echt aanpakken. Eerder nog valt men de slachtoffers aan. We kennen het, en hebben het vaak genoeg gezien. Bij de volgende demo is het dus zaak om de politie te negeren en zelf op te treden als de fascisten weer opduiken. In onze straten is geen plaats voor dat soort tuig. Als ze hun misdadige ideologie willen uitleven, kunnen ze beter meteen naar Turkije vertrekken. Bloedhond Erdogan heeft vast nog wel een baantje voor ze. Of willen ze liever niet in het AKP “paradijs” leven?

Uit dit alles kunnen we opmaken dat de strijd alleen maar heviger zal worden. Daar zullen we ons tegen moeten wapenen, als organisaties, maar ook individueel. De eerste prioriteit is dat we onze vijanden kennen, of ze nu Erdogan, de salafisten, de IS of Al Nusra heten. De bedreiging die er van uit gaat is hetzelfde. Het lijkt er op dat we een hete herfst kunnen verwachten. Geen probleem; als er een grote schoonmaak nodig is, kunnen we er het beste maar meteen mee beginnen. Van uitstel kan geen sprake meer zijn. Die trein is voor goed vertrokken.

DAN NOG EVEN DIT…….

Op 24 augustus viel Turkije Syrië binnen. Zogenaamd om de IS aan te vallen, echter, het werkelijke doel zijn de Koerdische strijders die grote delen van het gebied hebben bevrijdt. Is er nog iemand die twijfelt aan de Hitleriaanse neigingen van de Sultan van Ankara? De Amerikanen hebben de Koerden opgeroepen om terug te trekken. Diezelfde Amerikanen die de Koerden een paar dagen geleden nog als geweldige bondgenoten tegen de IS beschreven. Dit geeft het eigen kracht verhaal weer nieuwe urgentie.

HET SCHAAKSPEL OP DE KRIM

In de westerse pers is de situatie in Novorossia en de Krim een poosje uit het nieuws geweest. Zoals gebruikelijk werd het nog wel af en toe gebruikt om Rusland te bekritiseren, maar het westen had andere prioriteiten. De aanslagen, de vluchtelingen en het Brexit referendum zorgde voor de meeste krantenkoppen. Dat betekende echter niet dat in het oosten alles rustige was. In tegendeel, het conflict is niet opgelost en de fascisten in Kiev doen hun best om de spanning te laten voortbestaan. Ook de Krim kwam deze week weer in het nieuws. Tijd dus voor een overzicht van de gang van zaken.

In Donetsk en Lugansk, de vrije republieken in de Donbass, is de laatste maanden de spanning weer enorm opgelopen. Iedere dag, en vaak ook in de nacht, schieten de fascisten op de steden en dorpen. Dat gebeurt ook met zware wapens. In Donetsk gebeurt dit vaak wel rond de 500 keer per dag. In Lugansk is het wat minder. Maar er vallen geregeld doden en gewonden onder de burgerbevolking en veel huizen en gebouwen zijn verwoest. Daar komt nog bij dat de fascisten steeds meer wapens en troepenonderdelen naar de contactlijn overbrengen. Een paar keer is geprobeerd om door de verdediging heen te breken. Maar al deze aanvallen zijn door de militie met succes afgeslagen.

Protesteren tegen het gedrag van Kiev heeft geen enkel effect. De fascisten worden immers aangestuurd door de Amerikanen en de EU kijkt alleen maar toe. Er zijn nog steeds onderhandelingen met betrekking tot het Akkoord van Minsk, maar Kiev negeert steeds alles wat wordt besloten en eigenlijk zijn deze onderhandelingen nutteloos geworden. De gesprekken hebben geen enkele invloed meer op wat er in de praktijk gebeurd. Iedere keer als de zogenaamde wereldleiders over de situatie spreken roepen ze dat beiden kanten zich aan het Akkoord van Minsk moeten houden, maar dat zijn alleen loze woorden. Ze ondernemen geen enkele poging om Kiev tot echte onderhandelingen aan te zetten. Dus gaan de beschietingen en de gevechten door.

Intussen lijkt het er op dat Kiev geen genoegen meer neemt met het terroriseren van de bevolking in de republieken door beschietingen. Men heeft er nu duidelijk voor gekozen om de weg van het terrorisme op te gaan. Vorige week was er een poging om het hoofd van de republiek Lugansk, Igor Plotnitsky, te vermoorden. Een bom ging af in de buurt van zijn auto. Hij raakte licht gewond en hersteld nu in het ziekenhuis, maar het bewijst wel dat Kiev een nieuwe tactiek ter hand heeft genomen. Steeds vaker worden sabotageploegen en terroristen door Kiev op pad gestuurd om verwarring te stichten en dood en verderf te veroorzaken. Dat Kiev de aanslag organiseerde blijkt uit radioboodschappen die door de militie werden opgevangen en waarin men er al van uitging dat de aanslag was gelukt.

Maar Kiev speelt nog hoger spel. Een paar dagen geleden maakte de Russische geheime dienst bekend dat een aantal Kiev terroristen in de Krim was opgepakt, op Russisch grondgebied dus. Ze waren van plan geweest om aanslagen te plegen op strategische plekken. Ze werden echter ontdekt en de groep, waaronder leden van de Oekraïense geheime dienst, werd opgerold. Kort daarna probeerde een soort gelijke groep de Krim binnen te komen via de Oekraïense grens. Ook deze groep werd ontdekt en uitgeschakeld. Dit is het zuiverste bewijs dat Kiev nu officieel het terrorisme omarmd heeft, wat Rusland het recht geeft om bepaalde maatregelen te nemen. Dit is intussen ook gebeurd en een batterij S400 luchtafweer is nu op de Krim gestationeerd. Rusland heeft ook via de VN en andere instellingen tegen de misdaden van het Kiev regime geprotesteerd.

Terwijl de westerse media de situatie lang negeerde, was er nu plotseling weer interesse. Men hoopte duidelijk dat Rusland zijn troepen over de grens zou sturen, terwijl het juist de Oekraïne was die haar troepen in alarmfase bracht. Opnieuw hoopte het westen dat er nu echt oorlog van zou komen. Maar President Putin kent deze tactieken, en hij zal pas tot de aanval overgaan als het echt niet anders meer gaat. Dat punt is nog lang niet bereikt en het Kremlin laat zich niet provoceren door een club fascisten gestuurd vanuit Washington. Putin noemde de terrorismeactie een domme zet van een regime dat oorlog nodig heeft om de eigen problemen toe te dekken.

Moskou heeft er intussen wel voor gezorgd dat de Krim nog steviger in de Russische Federatie verankerd is. In plaats van een bijzonder gebied is de Krim nu tot Russische provincie verklaard, met dezelfde bescherming en beveiliging als alle andere Russische provincies. De elektriciteit komt nu direct uit Rusland en er wordt gewerkt aan een vaste brugverbinding naar het schiereiland. Kortom; Kiev kan een herovering van de Krim compleet vergeten. Eigenlijk accepteren delen van het westen nu wel de onomkeerbaarheid van de situatie. Steeds vaker komen westerse politici op bezoek in de Krim om de situatie met eigen ogen te zien. Ook de roep om afschaffing van de sancties tegen Rusland wordt steeds luider.

Dat betekend echter niet dat er geen gevaar meer is. Het gespuis in Kiev, en haar Amerikaanse neo-con meesters, blijft de oorlogsoptie kiezen. Het wordt gezien als de enige uitweg om uit de problemen van een land te komen, dat constant op de rand van de afgrond balanceert. De leiding is geregeld bang voor een volksopstand, omdat steeds meer mensen het niet meer pikken dat hun land tot het niveau van een bananenrepubliek is gereduceerd. Tot nu toe is deze onvrede in de meeste gevallen nog passief, maar dat kan snel veranderen.

Als we goed naar de situatie kijken moeten we tot de conclusie komen dat de Kiev fascisten steeds wanhopiger worden, en een vlucht naar voren door een aanval op de Donbass steeds meer aannemelijk wordt. Als dat wordt geprobeerd zal de militie de Ukrops opnieuw verslaan, zoals dat ook twee jaar geleden het geval is geweest. Het Oekraïense leger zal opnieuw een zware nederlaag leiden, maar het zal de confrontatie nog wel overleven. Als de waanzin in Kiev zo groot is geworden dat men de Krim gaat aanvallen zal het hele Oekraïense leger tot de laatste man vernietigd worden. Een slag op Russisch grondgebied zullen de fascisten niet overleven. President Putin kan dus rustig afwachten tot de vijand zich laat zien. Hij zal zeker niet de eerste klap uitdelen. Hij weet immers precies dat dit is wat het westen graag wil, en dat plezier zal hij deze oorlogshitsers zeker niet doen. Kortom; het schaakspel gaat verder.

47 JAAR GELEDEN; DE SLAG OM DE BOGSIDE

Deze maand is het precies 47 jaar geleden dat de bewoners van de Bogside in Derry, Noord Ierland, hun wijk met man en macht verdedigden tegen de politie. Een confrontatie die de geschiedenis in is gegaan als de “Slag om de Bogside’. Deze veldslag is later een beetje in de schaduw van Bloody Sunday komen te staan, maar toch was het een keerpunt in de geschiedenis van Derry, en eigenlijk heel Noord Ierland. Een periode van 3 dagen die door alle betrokkenen nooit vergeten zal worden.

Derry in 1969 was een roerige stad. De Beweging voor Burgerrechten had de mensen wakker geschud en al maanden waren er demonstraties, marsen en rellen. Voor alle duidelijkheid; in deze periode ging het niet om een Verenigd Ierland of zelfs de Ierse identiteit. Het was veel meer dat vooral de nationalistische bevolking in opstand kwam tegen de armoede, de werkloosheid en de discriminatie tegen katholieken, die was ingebakken in het door de Unionisten bestuurde regeringssysteem. Men voelde zich machteloos en achtergesteld, en daar moest nu maar eens een einde aan komen. De Unionisten kende maar een antwoord; keihard politieoptreden tegen demonstranten en wie er ook maar toevallig in de weg liep. Als tegenpool werd de Derry Burgerweer opgericht ter bescherming van de wijk en haar bewoners. De Noord Ierse politie, de RUC, was maar al te bereid om in de aanval te gaan en hier bij viel zeker 1 dode en velen gewonden. Dit schrok de bevolking van Derry, en zeker de jongeren, echter niet af. In tegendeel, het moedigde de activisten alleen maar aan om door te zetten.

Beide kanten in het conflict keken al uit naar het zogenaamde Oranjemarsen seizoen, omdat werd verwacht dat dan de grote confrontatie zou komen. In Derry namen de marsen de vorm aan van de zogenaamde “Apprentice Boys Parade”, een jaarlijks terugkerend gebeuren, op 12 augustus, dat door de bewoners van de Bogside als vernederend en provocatief werd gezien. De mars was een verheerlijking van de Apprentice Boys, de leerjongens, die de stadsmuren in een ver verleden tegen de katholieken hadden verdedigd. Ieder jaar trokken de Apprentice Boys triomfantelijk over de stadmuren die langs de Bogside lopen. Met muziek en veel provocaties vierden ze hun overwinning. Tot 1969, toen de jongeren van de Bogside en de andere Republikeinse wijken besloten dat het nu genoeg was geweest. Ze zouden niet meer met zich laten spotten. De spanning liep zelfs zo hoog op dat er over werd gedacht de mars maar af te zeggen. Maar dat pikten de hardliners natuurlijk niet, dus ging men zo als gebruikelijk op mars.

Toen de Apprentice Boys in de buurt van de Bogside kwamen werden ze uitgejouwd en uitgescholden. Zo als gebruikelijk bleven zij provoceren en kort daarna vlogen de eerste stenen en flessen. Hoewel een groot deel van de mars snel doorliep, bleef een aantal Apprentice Boys achter om samen met de politie de strijd met de Bogside jeugd aan te gaan. Tot nu toe was er sprake van een rel zoals die zo vaak in Derry voorkwam in die tijd. Maar al snel werd het anders. De politie bestormde de Bogside en probeerde de jongeren terug te dringen. Dit was een keerpunt, want op dat moment kregen steeds meer bewoners het gevoel dat de politie uit was op bloed en dat het nodig was om de wijk tegen deze barbaren te beschermen. De jongeren, die tot nu toe de strijd hadden gevoerd, kregen hulp van arbeiders, werklozen, ambtenaren en wie er ook maar in de buurt was.

Het verzet werd nu door de Derry Burgerweer georganiseerd. Er werden barricades gebouwd en stenen en flessen aangevoerd. Dit gebeurde deels onder leiding van Bernadette Devlin, die intussen een behoorlijk revolutionaire reputatie had opgebouwd. De politie, die had gedacht de zaak snel op te lossen, kwam nu onder een spervuur van stenen en flessen te liggen. Bouwmateriaal was er immers genoeg voor handen, dus over munitie hoefde de verdedigers niet in te zitten. Steeds meer smerissen werden omver gekegeld, of moesten zich gewond terug trekken. Er werd traangas ingezet, maar dat bleek ook al niet te helpen. Volgens Bernadette Devlin was het best te doen als je eenmaal aan het gas gewend raakte. Ze was dan ook regelmatig te zien in een wolk traangas, gewapend met een megafoon. Voor de huizen stonden emmers water met sponsen klaar om de ergste effecten van het traangas te bestrijden.

De slag duurde al uren en de politie ging zelfs stenen teruggooien. Dit tot groot plezier van de Bogside jongeren die steeds meer vastbesloten raakten om de strijd koste wat kost te winnen. De politie kreeg versterking, en in feite werd iedere smeris in Derry in gezet. Maar het hielp weinig. Er kwamen steeds meer barricades en de jongeren gooide nu ook stenen naar beneden van de hoge flats. In de nacht en ook de volgende dag ging de strijd gewoon door. Bijna alle wijkbewoners waren nu betrokken. Er werd benzine gekocht en nu begon de productie van benzinebommen pas goed op gang te komen. Vrouwen en meisjes maakten de projectielen en in een aantal huizen ontstonden echte benzinebomfabriekjes. Het was werk aan de lopende band.

De jongeren gooiden nu ook de benzinebommen van de hoge flats boven op de rijen politie beneden en dat had enorm veel effect. De smerissen waren doormoe en bang om getroffen te worden. Steeds opnieuw moesten ze terug om, aangespoord door hun meerderen, weer naar voren te stormen. Daar werden ze onthaald op meer stenen en brandende benzinebommen die van alle kanten leken te komen. Het begon er steeds meer op te lijken dat de politie de strijd, die nu al drie dagen onafgebroken duurde, aan het verliezen was. De bewoners, begeleid door de illegale zender “Radio Free Derry” voelde de overwinning al aankomen. Maar er was nog wel een zorg; als de politie het moest opgeven was de kans groot dat zij zouden worden vervangen door de B Specials. Dit was een militaire politie organisatie die zwaar bewapend was en zeer antikatholiek. Het was niet veel meer dan een moordenaarsbende die in het verleden al veel slachtoffers had gemaakt.

Tot op dat moment had de IRA eigenlijk geen echte rol in de strijd gespeeld, maar nu de B Specials dreigden te worden ingezet begonnen de wijkbewoners bij bekende IRA leden te informeren of er misschien ook geweren of andere wapens in de wijk aanwezig waren. Tegen de B Specials zouden immers stenen en benzinebommen niet voldoende zijn. Veel wapens waren echter niet voor handen, dus vreesde men het ergste. Maar van opgeven kon natuurlijk geen sprake zijn. Iedereen was op het ergste voorbereid.

Maar het liep anders. De Britse regering in Londen had de 3 daagse strijd natuurlijk ook op de voet gevolgd en vreesde dat de Noord Ierse regering de B Specials op de bewoners van de Bogside zou laten schieten met alle gevolgen van dien. Er werd besloten om het Britse leger naar Derry te sturen, niet om de strijd voort te zetten, maar om de vechtende partijen te scheiden. Voor de bewoners kwam dit als een grote verrassing en ook een bewijs dat ze de politie verslagen hadden, wat ook klopte. Het leger kreeg zijn orders uit Londen en niet uit Belfast en kon dus een soort neutrale positie innemen. De soldaten zouden niet de wijk intrekken en de barricades zouden worden gerespecteerd.

Echter niet iedereen was blij met de komst van de soldaten. Bernadette Devlin hield de jongeren voor dat het leger de vertegenwoordiger van het imperialisme was en dat de soldaten dus niet welkom waren. Zij geloofde niet in de goede bedoelingen, en later bleek dat ze volkomen gelijk had gehad. Maar zo ver was het nog niet. De wijkbewoners vierde hun overwinning en waren opgelucht dat een confrontatie met de B Specials achterwege was gebleven. Gelijktijdig was dit de geboorte van “Free Derry”, het vrije Derry. De wijk liet geen politie en leger toe en bestuurde zichzelf. De saamhorigheid die tijdens de gevechten zo sterk was geworden maakte dat alle problemen intern konden worden opgelost. Free Derry was een kleine staat op zichzelf geworden, waar de buitenwereld met verwondering naar keek.

Natuurlijk was dit alles de Unionisten en ook Londen een doorn in het oog. Men wilde zo snel mogelijk een einde aan deze toestand maken, maar dat bleek lastig en de bewoners van de Bogside gaven nergens meer aan toe. De relatie met het Britse leger verslechterde snel en binnen niet al te lange tijd hadden de jongeren van de Bogside en de Creggan een nieuwe vijand gevonden. Maar dat is een ander verhaal.

Free Derry bewees dat een gemeenschap zichzelf zonder problemen kan besturen en dat er geen enkele noodzaak voor politie, leger en andere repressiemiddelen is. Een eigen organisatie ter verdediging van de wijk bewaakte de veiligheid en loste problemen op. Voor de RUC hoefde niemand meer bang te zijn, en de Noord Ierse regering had in de wijk niets meer te zeggen. Om geen misverstand te laten bestaan over de status van de wijk stond er op de gevel van een huis, aan de rand van het district, met grote letters geschreven: “You are now entering Free Derry” (Je betreedt nu het Vrije Derry). Het huis is intussen afgebroken, maar de gevel en de tekst staan er nog steeds. Free Derry leeft, ook vandaag nog.