DE MODERNE WERELD

Laten we vandaag eens even om ons heen kijken. Denk nou niet, dat doen we toch iedere dag, want dat is niet waar. Als dat wel zo was zouden we zien dat voor onze ogen een hele andere wereld aan het ontstaan is. En die zich in razend tempo ontwikkelende wereld is er niet mooier op geworden. Misschien zien we het wel, maar kijken we weg. Misschien willen we het ook helemaal niet weten, want als je voor jezelf gaat toegeven dat er iets helemaal fout aan het gaan is, is de volgende stap om daar wat aan te doen. Precies daar schrikken de meeste mensen voor terug. Dan is wegkijken makkelijker, misschien ook veiliger. Maar helaas, ieder die zo denkt loopt met de ogen dicht een wereld binnen waar het begrip veiligheid niet meer bestaat.

Als we het hebben over veiligheid bedoelen we niet het soort veiligheid waar de heersers altijd mee schermen. Een smeris op iedere straathoek en steeds meer gevangenissen. Het gaat er om hoe veilig we zijn in de gewone maatschappij, onder elkaar dus eigenlijk. En precies daar begint het probleem steeds groter te worden. Want eigenlijk is er nog maar nauwelijks iets wat je gemeenschap zou kunnen noemen. Ieder zit in zijn eigen hokje of op zijn eigen eilandje, en komt daar nog maar weinig uit of vanaf. Er was een tijd dat mensen in een straat elkaar goed kenden, maar niet alleen dat, men ging ook veel meer echt met elkaar om. Er werd geholpen, er werd geroddeld, er werd ruzie gemaakt, maar er werd ook opgelet. Opgelet op de kinderen, maar ook op elkaar. Natuurlijk waren er ook problemen, maar door de korte lijntjes waren oplossingen veel sneller gevonden en gevaren bezworen.

De wereld van toen is steeds meer een digitale wereld geworden, en dat betekend dat contacten steeds meer via de computer of de smartphone lopen, dan gewoon op straat, in de winkel of in de kroeg. Vooral de jongeren bouwen hun wereld via de computer. De gevaren van vroeger, die vaak snel aangepakt werden, zijn er nog steeds, maar nu zijn ze veel minder zichtbaar. In de buurt van Amersfoort werden afgelopen week twee jonge meisjes bruut vermoord en in het water gegooid. De twee los van elkaar staande zaken worden nog steeds uitgezocht, maar twee jongens van 14 en 16 zitten vast. De ene heeft bekend, de andere nog niet. De contacten tussen slachtoffers en daders werden waarschijnlijk digitaal gelegd. Dat bedoelen we dus met de onzichtbare gevaren, die veel moeilijker dan vroeger te herkennen zijn. In een week tijd heeft de zogenaamde “moderne wereld” twee jonge levens geëist. Daar komt nog bij dat voor de families niets meer hetzelfde zal zijn. Nooit meer.

Dit is geen pleidooi voor het afschaffen van computers en smartphones, maar we moeten ons wel realiseren dat deze zogenaamde “moderne wereld” niet bij toeval is ontstaan. Er is eigenlijk maar een fenomeen waar de heersende klasse echt bang voor is, en dat is een verenigde en ook onderling solidaire gemeenschap. Zo’n gemeenschap kan namelijk macht opbouwen, en dan zou het wel eens kunnen dat de privileges van de bovenlaag onder druk komen te staan. Het is natuurlijk niet voor niets dat men daarom de individualisering heeft uitgevonden. Het is het beste middel om de gemeenschap in duizenden stukjes te slaan. Stukjes die allemaal makkelijk beheerst en gemanipuleerd kunnen worden. Van strijd of tegenstand is dan geen sprake meer. Er wordt wel gesproken over het ontstaan van de mondige burger, maar dat is in feite veel lawaai zonder echte inhoud. Als de heersers het willen is de mondige burger snel monddood gemaakt. Wie ben je immers op je eentje?

Sommige zullen het misschien zien als nostalgie, maar toch is het belangrijk om af en toe te kijken hoe het vroeger ging. Niet om naar terug te verlangen, maar om lessen uit te trekken. Nog niet zo lang geleden was het voor veel mensen heel gewoon om actief te zien. Na een dag hard werken zag men er niet tegen op om in de avond weer op de fiets te stappen en naar vergaderingen of bijeenkomsten te gaan. Soms van een partij of vakbond, soms van een sport of hobby. Men ging langs de deur om contributie op te halen, verkocht kranten of boeken, er werd gepraat en gediscussieerd. Dat deed natuurlijk niet iedereen, maar voor de meerderheid was dit soort leven heel normaal. Het belangrijkste van dit alles was dat men elkaar wist de vinden. Niet in huis, niet in een hokje, maar gewoon op straat in de gemeenschap. Was er iets aan de hand, dan werd er ook gezamenlijk opgetreden.

Deze gemeenschap was de heersende klasse een doorn in het oog. We kunnen dan ook gerust stellen dat ze dit soort gemeenschap, en de macht die het uitstraalde, heel grondig kapot gemaakt hebben. Dat proces was al gaande lang voordat de digitale snelweg zich aandiende. Maar die zelfde snelweg kwam wel als geroepen. In plaats van met elkaar te praten en samen te strijden voor de gemeenschappelijke belangen, zit iedereen nu in zijn of haar huis, met de computer als link naar de wereld. Je zou het de ultieme vorm van verdeel en heers kunnen noemen.

Kijk maar naar de voordelen die het de heersers heeft gebracht. Van gemeenschap en solidariteit is nauwelijks nog sprake. De meesten mensen zitten opgesloten in een eigen wereldje, waarbij de mogelijkheid om samen de strijd aan te gaan niet eens meer een optie is. Iedereen worstelt met de eigen problemen die alleen vaak niet op te lossen zijn. Samen sta je sterk, was vroeger een belangrijke slogan. Maar die wijsheid is nog maar in een kleine kring bekend. Intussen gaat de uitbuiting gewoon door, en hebben we steeds minder de kracht en de mogelijkheid om tegen foute ontwikkelingen op te treden. Daar komt nog bij dat iedere stap op de digitale snelweg door de overheid prima te traceren is. Je bent dus niet alleen geïsoleerd, maar alles wat je doet wordt ook nog eens in de gaten gehouden, geregistreerd en jarenlang bewaart. Men slaat er zelfs geld uit door gegevens door te verkopen. Voor de elite kan het eigenlijk niet beter. Organisaties zijn er nog nauwelijks, en als ze er al zijn is de strijdbaarheid weg gereorganiseerd. Kortom; onze vijanden hebben vrij spel.

Laten we dus eens om ons heen kijken, zodat we kunnen zien in wat voor toestand we eigenlijk zijn terecht gekomen. Laten we ons afvragen of we dit soort “moderne wereld” wel willen. Laat niemand zeggen dat er geen alternatief is. We moeten het alleen willen, en er natuurlijk iets voor doen. Dat betekend niet dat we geen moderne middelen moeten inzetten voor de strijd, integendeel, het is er dus moeten we het gebruiken. Alleen wel op de juiste manier, en met altijd in het achterhoofd dat dit niet de enige weg is. Als er geen andere wegen meer zijn hebben we altijd nog onze vuisten, en natuurlijk als basis onze ideologie. Het zijn juist die vuisten, en die ideologie, waar de elite zo bang voor is. Laten we dat vooral nooit vergeten, en laten we zorgen dat we elkaar weten te vinden. Nu meer dan ooit.

DE LAATSTE DAGEN VAN DE PARLEMENTAIRE DEMOCRATIE

Misschien dat het veel mensen nog niet is opgevallen, maar we zijn op dit moment getuigen van de laatste dagen van de parlementaire democratie. Om te voorkomen dat iedereen nu in juichen uitbarst, moeten we er wel aan toevoegen dat het om de start van een proces gaat. De aftakeling zal nog wel een poosje duren. Maar het is wel een proces dat niet meer te keren is, en dat is natuurlijk goed nieuws voor iedereen die door de corrupte Haagse kliek van een echte stem en een echte vertegenwoordiging is beroofd. Het bewijsmateriaal is onomkeerbaar.

Als eerste heeft men eindelijk uitgevoerd wat al een tijd in de lucht hing. De Eerste Kamer heeft het zogenaamde associatieverdrag met de fascisten in de Oekraïne goedgekeurd. Er is wel een soort inlegvel bijgekomen waarin staat dat de Oekraïne niet automatisch lid kan worden van de EU. Dit vel werd na de stemming door Rutte meteen in de papierversnipperaar gestoken. Het beroemde doekje voor het bloeden was niet meer nodig. De liberale held, die ooit beloofde de uitslag van het referendum te respecteren, zal wel snel de dronken Poroschenko hebben gebeld, om het goede nieuws mee te delen. Kan ook zijn dat hij dat Koenders heeft laten doen. Die is immers een innige vriend van de Kiev fascisten.

Hoe we het ook wenden of keren, de mening van de bevolking is gewoon ordinair aan de kant geschoven, en de heersers hebben hun plan weer doorgedrukt. Hadden we iets anders kunnen verwachten? Nee, natuurlijk niet. We hebben immers niets te zeggen, en zeker niet als we een andere mening hebben dan de dieven en oplichters die normaal gesproken onder de noemer Nederlandse regering door het leven gaan. Een zelfde oordeel kunnen we vellen over de hele westerse leiding. Stemmingen en resultaten worden alleen geaccepteerd, als ze naar de zin van deze nepdemocraten zijn.

Is er nog een reden over om aan stemmingen en verkiezingen deel te nemen? Nee, niet onder de huidige omstandigheden en onder het huidige systeem. Iedere ongewenste uitkomst wordt verdraaid of gewoon genegeerd. De heersende kliek heeft de macht en kan die macht zonder problemen inzetten om zichzelf en het misdadige systeem te beschermen. Het is dus logisch dat mensen zich steeds meer afkeren van de politieke elite. Een oplichter die bij je aanbelt schop je ook de stoep af, als je hem door hebt. Dat doorhebben heeft even geduurd, maar het zit er wel steeds meer aan te komen.

Het tweede voorbeeld is de formatie, de beruchte koehandel die alleen in Den Haag en de media met enthousiasme wordt bekeken. Ook hier zien we weer hoe de wil van het volk gewoon aan de kant wordt getrapt. Nadat Schippers haar rol als kapitein op de Titanic aan de wilgen had gehangen, kwam er een nieuwe informateur. Tjeenk Willink, een PvdA fossiel, die ook nog een huisvriend van de oranjes is. Op sommige foto’s is hij te zien met een oranje sjerp. Hij zou zo kunnen meelopen in de verwerpelijke oranje marsen in Noord Ierland. Feodaler kan het dus niet. Dat dit museumstuk een kabinet in elkaar moet timmeren is al erg genoeg. Maar dat hij ook nog een sociaal democraat is, zet de hele verkiezingsuitslag op zijn kop.

Het was immers de PvdA die totaal door de kiezers werd vernietigd, en nog maar 9 zetels over heeft. Het was de PvdA die zelfs door de eigen aanhangers werd bestraft voor de leugens en het verraad van principes, als die er tenminste al waren. Nu wordt een lid van deze in de modder getrapte partij aangesteld als informateur. Als nog iemand deze farce serieus nam zal dat nu wel over zijn. Opnieuw is de mening van de kiezers gewoon gepasseerd. Dat zal steeds opnieuw gebeuren, als we de oplichters en dieven in Den Haag hun gang laten gaan.

De opzet is duidelijk Willink moet er voor zorgen dat GroenLinks aan het kabinet gaat deelnemen. Daarom ook zijn alle andere opties geblokkeerd. Rutte wil VVD, CDA, D’66 en GroenLinks, en dat zal kosten wat kost doorgedrukt worden. Het asociaal liberale kabinet met een flinterdun groen schilletje, waar we eerder over schreven, zal dus nu een realiteit gaan worden. Willink zal Klaver nog wel even moeten overtuigen en losweken van de paar GroenLinksers die er nog principes op nahouden. Maar dat zal niet moeilijk zijn. Klaver heeft zijn punt gemaakt door het proces een keer te laten stranden. Nu zal hij zijn ziel zonder schromen aan het liberale tuig verkopen. Zo’n grote stap is dat immers niet, en hij zal de noodzaak van een nieuwe regering wel als reden aanvoeren. Meneer voelt natuurlijk zijn verantwoordelijkheid, de gebruikelijke dooddoener.

Nu zullen er zeker weer naïevelingen zijn die zeggen dat het goed is als GroenLinks in het kabinet gaat zitten, om de scherpe randjes van het VVD beleid af te schaven. Een paar idioten zijn er natuurlijk altijd. Maar het zal niet werken. Ten eerste laat Rutte nergens aan schaven, alleen aan de inkomens van gewone mensen dan. Verder zit het er niet in, zoals Samsom al eerder heeft ervaren. Ten tweede zal Klaver zo blij zijn dat hij ergens in de buurt van de vermeende macht komt, dat hij aan schaven niet eens zal denken. Hij zal zitten een uitvoeren, meer niet. Daarmee wordt het laatste beetje vertrouwen in links, nou ja, soft links dan, zonder schromen ten grave gedragen. Over en uit.

Voor dit asociale kabinet zullen we zeker duur gaan betalen. Er staan al weer een stel fantasiebelastingen in de steigers om ons nog meer geld uit de zak te kloppen. GroenLinks zal daar vrolijk aan mee doen, constant bewerend dat dit moet voor het klimaat. Begrip voor mensen met weinig geld heeft deze elitaire club al nooit gehad, en zal dat ook niet krijgen in de toekomst. Jammer voor al die stemmers die dachten met een stem op Klaver het rechtse tij te keren. Het tegendeel is het geval, en dat had iedereen met een beetje politiek bewustzijn kunnen weten. Al deze ellende zal doorgaan tot we er zelf een einde aan maken. De wapens liggen in onze handen.

IN DE EIGEN STAART GEBETEN

Vorige week hadden we over de vreselijke bomaanslag in Manchester kunnen schrijven, en de 22 mensen die hierbij het leven lieten. Dat hebben we niet gedaan, omdat we alleen hadden kunnen herhalen wat we ook al eerder hebben gezegd. Dat we in oorlog zijn met de politieke islam, dat islamitische terroristen veel te veel bewegingsvrijheid hebben, en dat als je je vijanden niet uitschakelt je ze een tweede keer gaat tegen komen. Al deze dingen zijn eerder aan de orde geweest, en in herhaling vallen is niet de beste manier om zaken te bestrijden die ons allemaal bedreigen. Intussen is duidelijk dat er ook een andere kant aan het Manchester verhaal zit. Een kant die precies aangeeft waarom dit soort dingen gebeuren, en waarom het altijd de gewone mensen treft.

Toen de bom in Manchester pas was afgegaan, en de eerste media rapporten naar buiten kwamen, leek het een gelijksoortige aanslag als eerder werden uitgevoerd in België en Frankrijk. Een eenzame zelfmoordterrorist die zijn bom tot ontploffen bracht na een popconcert, dat vooral door jongeren en kinderen werd bezocht. Na dit soort aanslagen zijn de autoriteiten er altijd erg op gebrand om naar buiten te brengen dat het om maar 1 dader gaat. Een zogenaamde ‘lone wolf’.  Zijn het er toch meer, dan zijn ze allemaal dood of opgepakt. Kortom; het gevaar wordt meteen voorbij verklaard. Dit om paniek en andere reacties onder de bevolking te voorkomen.

Deze keer was het echter anders. De Britse autoriteiten gingen er meteen vanuit dat de dader lid was geweest van een islamitisch terreurnetwerk, en dat de kans op verdere aanslagen groot was. Het dreigingsniveau werd ook meteen opgeschaald tot het hoogste cijfer. Er was dus duidelijk meer aan de hand. Maar hoe konden de Britten dit zo snel weten, nog voor dat er invallen waren gedaan en personen opgepakt? Ook werd de naam van de terrorist, die bekend was, geheim gehouden, tot de Amerikanen besloten om de naam, en later ook ander materiaal te lekken. Dit tot grote woede van de Britse regering. Meteen al de volgende ochtend na de aanslag werden er invallen gedaan en arrestaties gemeld. Volgens de politie ging het onderzoek in sneltrein vaart.

Intussen is echter duidelijk waarom dit alles zo snel kon. De dader, met een Libische achtergrond, had al jaren deel uitgemaakt van Libische oppositiegroepen, waar ook zijn vader een prominente rol speelde. Op zich nog niet zo verwonderlijk. Maar uit verschillende bronnen blijkt dat deze Libische terroristen, die vooral uit Zuid Manchester kwamen, al jaren steun kregen van de Britse regering. In 2011 mochten zij zonder problemen naar Libië vertrekken om tegen Gadaffi te vechten, waar de NAVO toen een afzettingsoorlog tegen voerde. Sommige kregen zelfs hun reisgeld betaalt, en na afloop mochten de terroristen gewoon terug komen naar Manchester. Niemand legde ze iets in de weg. Ze kregen zelfs te horen dat de Britse regering geen enkel bezwaar had tegen hun activiteiten. Via deze route is ook de vader van de dader, met zijn zoon, in de zomervakantie van 2011 naar Libië geweest om aan de gevechten deel te nemen. Eerder al was hij betrokken bij islamitische terreurgroepen in Afghanistan.

Dit alles was bij de Britse autoriteiten bekend. Men zag het als geen probleem, tot vorige week in Manchester de bom afging. Toen eenmaal bleek wie de dader was, en wat voor achtergrond hij had, sloeg de paniek toe. Het leek er op dat het oude netwerk, waar de Britten geen bezwaar tegen hadden gehad zolang het tegen Gadaffi ging, nu was overgestapt naar de IS. Van de oude leden leven een aantal niet meer en andere zitten in de gevangenis. Maar men moet vermoed hebben dat er een nieuwe generatie was opgestaan, en dat deze generatie zich tegen de hand aan het keren was, die ze jarenlang had beschermd. Vandaar ook dat men precies wist waar te zoeken, en wie moest worden opgepakt. Het verklaart ook waarom de autoriteiten de naam van de dader achterhielden. Men wilde eerst orde op zaken stellen voordat de eigen betrokkenheid aan het licht kwam. Intussen is dit verhaal in de wereldmedia en op internet overal te lezen. Maar het wordt wel grotendeels uit de Europese media gehouden.

Het is natuurlijk pijnlijk dat opnieuw een westerse regering islamitische terroristen heeft gesponsord en gesteund die zich uiteindelijke tegen hun meesters hebben gekeerd. Verschillende Britse regeringen hebben zich samen met de Amerikanen aan de deze smerige praktijken schuldig gemaakt. Hiermee is de eigen bevolking in dodelijk gevaar gebracht. Trouwens, laten we ook de betrokkenheid van de Nederlandse inlichtingendiensten bij de zogenaamde Hofstad groep niet vergeten. Het denken van de westerse elites is overal hetzelfde. Men maakt gebruik van islamitische extremisten om ze in te zetten tegen vijanden of onwelkome regimes. Deze minderwaardige creaturen pakken de steun eerst dankbaar aan en gebruiken het verworven materiaal vervolgens tegen de zogenaamde sponsors. Ook in Syrië is de Britse regering op deze wijze bezig geweest, nadat het Britse parlement tegen een bombardementscampagne had gestemd. Het beeld is steeds hetzelfde en juist door dit beleid zijn groepen als de IS en Al Nusra ontstaan.

Zij die over dit soort zaken beslissen lopen zelf geen gevaar. Zij zijn goed afgeschermd of ze nu May, Trump of Merkel heten. Daar komt nog bij de islamitische terroristen eigenlijk geen interesse hebben in het doden van regeringsleiders of andere functionarissen. Zij willen op een makkelijke manier slachtoffers maken. Zo veel mogelijk en zo bloedig mogelijk. Dus zijn het de gewone mensen die opnieuw de klappen krijgen. Jongeren en kinderen die naar hun favoriete artiest gaan kijken. Moeders en vaders die hun kinderen niets vermoedend van een concert gaan afhalen. Niemand die zich realiseert dat ze er even later niet meer zullen zijn. Daarna komen de echte tranen van de bevolking en de krokodillentranen van premiers, ministers, en andere verraders die de moordenaars zelf in huis hebben gehaald.

Dan zien we ook de verhaaltjes in de media van hoe verenigt we allemaal moeten zijn. Hoe handen moeten worden uitgestoken. Het zand in de ogen strooien gaat gewoon door, en is natuurlijk ook in het belang van de elites. Als de bevolking zich tegen de politieke islam gaat keren, en ziet dat deze bloedige vijand door de eigen regeringen wordt gesteund, zullen ze zich ook tegen de elite keren. Immers in een oorlog als deze, en het is een oorlog, is voor verraad en heulen met de vijand geen plaats. Dus moet het volk kalm gehouden worden en ook bezig gemaakt met minuten stilte en andere ceremonies. Dit terwijl de volgende plannen en projecten al weer op stapel staan, de volgende terroristen al weer aangeworven worden. Keuze is er immers genoeg.

Alle westerse regeringsleiders hebben bloed aan hun handen, en steeds vaker is dat het bloed van de eigen mensen. Langzaam begint dat wel door te dringen. Het besef neemt toe, ondanks de tonnen zand die worden aangesleept om in vele ogen te worden gestrooid. De ouders van een van de slachtoffers van de aanslag in Manchester zeiden het zo: “Als we wisten dat onze dochter het laatste slachtoffer zou zijn, was het misschien nog dragelijk, maar als de regering de ogen niet open doet, zal er na ons nog een lange rij van ouders komen, die hun kinderen moeten verliezen.” De directe betrokkenheid van de regering wordt, ondanks waarschuwingen uit verschillende bronnen, nog niet beseft, maar er beweegt wel iets. Het gevoel begint de juiste kant op te gaan. Dat is slecht nieuws voor de zogenaamde westerse leiders en goed nieuws voor ons allemaal.

In iedere oorlog vallen slachtoffers, maar in dit geval zijn de slachtoffers mensen die zich niet kunnen weren. De vijand heeft geen oorlogsverklaring of een invasie meer nodig. Dankzij het smerige werk van figuren die zich regeringsleiders durven noemen, is de vijand al binnen onze poorten, en hij is talrijk. Laten we dus waakzaam zijn en altijd bereid. We weten niet wanneer het plotseling nodig kan zijn. Alleen dat het gaat gebeuren, dat weten we zeker.

Naschrift;  We hebben in dit artikel geen namen genoemd. Niet van de daders en niet van de slachtoffers. De eerste groep zijn minderwaardige figuren die al genoeg publiciteit hebben gekregen. De slachtoffers verdienen vooral rust en ons respect. En meer nog, onze inzet, om te voorkomen dat we een gelijksoortig artikel over een paar weken weer moeten schrijven.  

FORMATIE; EEN SMERIG SPEL ZONDER BETEKENIS

Twee maanden lang leek het er op dat Schippers haar schaapjes op het droge had. Het was bijna zeker dat er een asociaal liberaal kabinet aan zat te komen, met een flinterdun groen schilletje. Schippers leek dus te slagen, tot dat Klaver besloot dat hij liever meer, dan minder vluchtelingen wilde. Toen verdween Rutte III voorlopig achter een donkere wolk. Schippers bleef achter, te midden van een hoop scherven. Even leek ze met pensioen te gaan, maar binnen enkel uren was de kapitein van de Titanic weer op de brug. “Nieuwe ronde, nieuwe kansen,” moet ze gedacht hebben. Maar dat valt tot nu toe nog al tegen. Eigenlijk zit de hele zaak muurvast, en dat is geen slecht nieuws voor iedereen die de politieke elite ten val wil brengen.

Dat GroenLinks na twee maanden schuiven en geheimzinnig doen toch nog afsprong was niet echt een wonder. Een zelfde soort scenario deed zich immers een paar jaar geleden ook in Amsterdam voor. Ook toen was GroenLinks in onderhandeling met de VVD, maar werd op het laatste moment de stekker er uit getrokken. De SP, opportunistisch als altijd, sprong toen in het gat, en zit daar nog steeds. Geen enkele Amsterdammer is er beter van geworden, en de SP zal bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen zeker een hoge prijs betalen. Maar dat is geen nieuws meer. We verwachten immers niets van soft links.

Dat de VVD, na de Amsterdamse zaak, zo veel hoop op GroenLinks plaatste in de huidige formatie is meer een kwestie van noodzaak dan enthousiasme. Rutte ging er vanuit dat Klaver zo veel ambitie zou hebben, dat hij net als Samsom eerder, alles opzij zou schuiven om toch maar aan een nieuw kabinet te kunnen deel nemen. Nu is het natuurlijk zo dat onder Halsema en Sap GroenLinks steeds liberaler is geworden. Maar wat Rutte over het hoofd heeft gezien is dat er binnen GL toch nog een moralistisch randje aanwezig is dat vanzelf ook een aantal rode lijnen met zich meebrengt. En precies over die rode lijnen is de formatie nu gestruikeld. Natuurlijk had men dit alles veel eerder kunnen weten als men eerst had gekeken hoe groot de verschillen waren, in plaats van hoe klein. Maar in de Haagse schijnwereld is de logica nu eenmaal anders, of zelfs totaal afwezig.

We gaan ons niet verdiepen in welke combinaties er verder nog mogelijk zijn. Dat laten we over aan de systeemmedia, die in jaren niet zo veel plezier hebben gehad. Wat we wel even willen laten zien is hoe snel zogenaamde principes worden opgegeven. De leider van 50Plus, Krol, is hiervan het beste voorbeeld. Een groot deel van de campagne is hij bezig geweest om iedereen te overtuigen van de noodzaak van de terugkeer van met 65 met pensioen gaan. Toen de formatie klapte rook Krol zijn kans. Als rasechte zakkenvuller maakte hij meteen duidelijk dat hij zijn pensioen met 65 eis meteen zou inruilen voor deelname aan een nieuw kabinet. Arme misleidde 50Plus stemmers, hadden jullie nu echt gedacht dat deze oplichter zijn woord ook maar 1 seconde zou houden? Natuurlijk is Krol niet de enige, en zijn verkiezingsbeloften net zo veel waard als een lek zwemvest in het midden van de oceaan, maar de snelheid waarmee deze knoeiers draaien blijft altijd weer een wonderbaarlijk schouwspel.

Hoe moeten wij nu naar deze hele puinhoop kijken? Het mag gek klinken, maar eigenlijk met heel veel plezier. Het gesjacher kan eigenlijk niet lang genoeg duren. Iedere dag zal meer mensen overtuigen van het feit dat dit systeem schadelijk is voor ons allemaal. Met iedere dag die voorbij gaat, en met iedere combinatie die nergens naar toe gaat, zullen meer mensen de politieke elite de rug toe keren, en op zoek gaan naar alternatieven. Het zou zelfs prima zijn als er helemaal geen nieuwe regering kwam. Minder regering, minder schade, moeten we maar denken. Natuurlijk zitten er nog wel de overblijfselen van Rutte II, maar die mogen geen belangrijke zaken meer doordrukken, en dat is prima zo. Steeds meer mensen zullen merken dat we het makkelijk zonder de zakkenvullers en carrièrejagers kunnen doen.

Het kan heel goed zijn dat men er helemaal niet meer uitkomt, en er opnieuw verkiezingen gehouden moeten worden. Dat zal men zo lang mogelijk proberen te vermijden omdat dan de mogelijkheid weer terugkomt dat Wilders de grootste partij gaat worden. Het formatiegeknoei zal veel kiezers immers niet vrolijk stemmen. Rutte heeft al jaren nachtmerries van Wilders en die had hij net even begraven. Nu begint zijn horrorscenario weer aan de horizon te verschijnen, en dat zal wel voor een beetje paniek zorgen. Met “democratie” weet je het immers maar nooit. Daarom lonkt Rutte nog steeds naar GroenLinks. Als hij Klaver nu maar zo ver kon krijgen om die rode lijnen af te schaffen. Als ware liberaal zal hij wel denken dat iedereen zijn prijs heeft. Reken dus maar op een paar verrassingen.

Voor ons maken nieuwe verkiezingen geen enkel verschil. In maart was er niets te kiezen, en dat is ook nu weer het geval. Onder het huidige systeem zijn verkiezingen toch onzin, en zit er dus niets anders op dan niet stemmen of blanco stemmen. Intussen is het wel interessant om te zien hoe het systeem zich langzaam maar zeker zelf opvreet. Hoe de illusies dat er nog verschillen zijn tussen de partijen steeds meer wegvallen. Hoe steeds meer mensen zien dat het eigenlijk helemaal niet uitmaakt wie er in het torentje zit, we worden sowieso bestolen. Kortom; het ware beeld wordt steeds helderder. Ook de leugenpers, die altijd als woordvoerder van het systeem optreedt, heeft niet meer de invloed die het eens had.

Met het verlies van vertrouwen in het systeem, neemt de kans op protest en opstand steeds meer toe. De kritieke grens is nog niet bereikt, maar een langgerekte formatie met een grote kans op mislukken, slaat weer een aantal spijkers in de doodskist van het systeem. Natuurlijk kunnen we allemaal dit proces was sneller laten verlopen. We hoeven alleen maar een hamer op te pakken. 

VOORBIJ, MAAR NIET VERLOREN

In de laatste maanden hebben we regelmatig geschreven over het feit dat de huidige linkse beweging geen antwoorden heeft op de vragen en problemen van deze tijd. We spreken dan over de mainstream linkse stromingen, zoals de sociaal democratie in zijn verschillende vormen, maar bijvoorbeeld ook over de leiding van de vakbonden. Het gaat dan dus om organisaties die in het verleden een massa aanhang hadden, of deels nog hebben. In de meeste landen zijn er naast deze grotere bewegingen ook nog een groot aantal kleine linkse partijen en groepen, die zich veel radicaler opstellen tegen het systeem, maar met een veel kleiner bereik. Ook is er een grote vijandigheid tussen al deze verschillende groepen en stromingen. In plaats van een gezamenlijke vuist maken tegen het kapitalisme, hoe bescheiden dan ook, vechten ze elkaar regelmatig de tent uit, of worden individuen buiten de groep gezet omdat ze niet zuiver op de graad zouden zijn. Het is dat het kapitalisme de concurrentie al heeft uitgevonden, anders zouden deze clubs daar zeker een project van hebben gemaakt.

Als we zeggen dat links geen antwoorden meer heeft, dan is dat op een zeker moment niet voldoende meer. Er moeten consequenties aan verbonden worden. Het moment is nu gekomen om daar serieus naar te kijken. Er is namelijk geen tijd meer te verliezen. We zien in veel Europese landen dat soft links of mainstream links steeds opnieuw grote nederlagen te verwerken krijgt. In Nederland werd de PvdA bijna vernietigd, ging de SP er op achteruit, en won alleen GroenLinks. In Frankrijk haalde geen enkele linkse kandidaat de eindronde van de presidentsverkiezingen, en ook in Duitsland en Groot Brittannië staan er binnenkort nederlagen op de agenda voor zowel de SPD als Labour. Liberaal of conservatief krijgt overal de overhand. In Frankrijk noemt Macron zichzelf een sociaal liberaal, maar de waarheid is dat hij een ordinaire vijand van de arbeidersklasse is.

De agenda van Macron, kon ook nog best eens het programma van een komende volgende regering Rutte worden. Alle ingrediënten liggen voor zo’n koers bereid, hoewel het uitvallen van Klaver wel de fantasiebelastingen wat zullen beperken. In andere landen zijn het vooral de conservatieven of christen democraten die de aanval op de rechten van de arbeiders willen openen of voorzetten. Maar in feite is er niet veel verschil. Macron is in Frankrijk net zo tegen de arbeiders als May in Groot Brittannië. Dat betekend dat de aanval op onze rechten en onze verworvenheden niet alleen zal worden doorgezet, maar dat er ook een nieuw niveau bereikt zal worden. Daar komt nog bij dat de dreiging van de politieke islam en ongure organisaties als de EU en de NAVO alleen maar groter wordt. We zullen onze verdediging moeten opbouwen en versterken, en het moet intussen overduidelijk zijn dat dit met de traditionele linkse stromingen, die zo lang hebben gedomineerd, niet meer gaat. Er is te veel gelogen en bedrogen, en er zijn te veel beloftes gebroken. Daar komt nog bij dat vooral de sociaal democratie door haar zogenaamde politieke correctheid zelf verantwoordelijk is voor een behoorlijk deel van de problemen.

Er moeten dus andere antwoorden komen, waar de relikwieorganisaties uit de vorige eeuw niet over willen nadenken, maar die door hun steeds verder teruglopende achterbannen worden geëist. Deze eisen zijn terecht want de gevaren nemen alleen maar toe. Als een stroming de eigen achterban niet meer aanspreekt, kan er van bestaansrecht in feite geen sprake meer zijn. Laten we het dus duidelijk zeggen; mainstream links, of het nu gaat om de sociaal democratie of clubs als de SP en GroenLinks hebben ons niets meer te bieden. Niet alleen hier, maar in heel Europa. Hun tijd is voorbij, temeer ook omdat de maskers in de laatste jaren steeds meer zijn gevallen. Het zijn juiste deze stromingen die liberalen en conservatieven aan een meerderheid helpen, terwijl in datzelfde proces links in zijn geheel ten grave wordt gedragen. Alle strijdorganisaties van de arbeidersklasse hebben ze afgebroken. De ideologie, en de opgebouwde kennis van jaren strijd, werden te grabbel gegooid of in museums opgeborgen. Alles werd verkocht en verkwanseld omdat met zo nodig “verantwoordelijkheid” wilde dragen, en “moeilijke beslissingen nemen.” Welke prijs de gewone mensen hiervoor moesten betalen interesseerden ze niet. Als ze maar door het systeem werden geaccepteerd of er deel van konden zijn. Daarvoor was ieder offer geoorloofd. Zij hebben ons uitgeleverd aan de EU, Washington en de NAVO. Niet een keer, maar duizenden keren.

Maar daar hield het nog lang niet op. Men wilde niet weten wat er in moskees werd gezegd of gedaan, en opende de deur voor de salafisten en andere religieuze criminelen, tot terroristen aan toe. Iedere vraag in die richting werd als discriminatie weggezet. Men wilde steeds meer open grenzen, en steeds meer inmenging van buiten, of het nu ging om de invoering van de Euro of de Europese grondwet. We kunnen deze lijst nog veel langer maken, maar dat is niet nodig, want iedereen heeft de misdaden van mainstream links tegen het eigen volk kunnen zien. We waren allemaal getuigen van hun collaboratie en hebben veel te lang gezwegen.

Dat zwijgen moet nu voorbij zijn om te voorkomen dat deze figuren ons meeslepen het ravijn in, waar ze zelf uiteindelijk zonder twijfel terecht zullen komen. En dat onder luid applaus van hun liberale en conservatieve meesters. De soft linkse organisaties behartigen op geen enkel terrein de belangen van de arbeiders, ze willen deze belangen, onze belangen, niet eens zien. Daarom is het nu tijd om daar voor goed mee te breken voor dat het te laat is. Want laten we niet vergeten dat al deze zaken duizenden, zelfs miljoenen arbeiders naar de populisten hebben gedreven. Velen met pijn in het hart, maar toch doorzettend omdat er geen andere uitweg meer leek te zijn. Ook dit komt op rekening van de oplichters die zich als progressief uitgaven.

Waar moeten we dan de hoop op iets anders vandaan halen? De velen mensen die op de populisten hebben gestemd of dat nog van plan zijn, en de velen die helemaal niet meer stemmen, geven aan dat er veel steun is voor een soevereine maatschappij. Een maatschappij waar we binnen de eigen grenzen de dienst uitmaken zonder inmenging van buiten en schadelijke bondgenootschappen zoals de EU en de NAVO. Een maatschappij waar niet de zakkenvullers en asociale liberalen het voor het zeggen hebben, maar het volk zelf. Waar mensen weer het gevoel hebben dat ze controle hebben over hun eigen levens en de eigen omgeving. We hebben al een diepere uitleg gegeven in het eerdere artikel “Tegenstellingen”.

De grote aantallen mensen die in heel Europa de politieke elite de rug toekeren vormen een enorm potentieel voor een soevereine beweging, die zeker op een bepaald moment zal ontstaan. Dit zal gebeuren als men in de gaten krijgt dat ook de populisten niet betrouwbaar zijn, en er dus een nieuwe weg gevonden moet worden. Het is dan aan ons, communisten, om onze ideologie zo’n beweging in te dragen en deze beweging verder uit te bouwen. Het einddoel kan via vele wegen bereikt worden, en daarin moeten we flexibel zijn. Zelfs in veranderende tijden, waar we nu mee te maken hebben, hoeven we dus niet pessimistisch te zijn. Er komen altijd nieuwe kansen, zolang we aan onze ideologie vasthouden. Het is ons enige wapen. 

TEGENSTELLINGEN

Wie zich met politiek bezighoudt, en de ogen niet sluit voor de verschillende ontwikkelingen van de laatste tijd, zal tot de conclusie komen dat het politieke landschap in sneltreinvaart aan het veranderen is. Niet alleen in Nederland, maar in heel Europa en verder. Veel zekerheden die ons al meer dan 100 jaar begeleiden zijn aan het wankelen geraakt. Er bestaat geen twijfel aan, de kaarten worden opnieuw geschud. Er wordt zelfs gezegd dat we ons in een postdemocratische fase bevinden. De vraag is dus hoe we hier naar moeten kijken, en belangrijker nog, hoe we hier op moeten reageren. Biedt het kansen, of ziet de toekomst er troosteloos uit?

We kennen allemaal het feit dat er een fundamentele tegenstelling is tussen het kapitaal en de arbeiders. Niemand hoeft aan deze tegenstelling te twijfelen, want we zien de effecten iedere dag om ons heen. Maar door de veranderingen in het politieke klimaat zien we ook andere tegenstellingen naar voren komen, die voor lange tijd minder aan de orde zijn geweest. Als we naar de heersende klasse luisteren, leggen ze het uit in de woorden van de voormalige minister van buitenlandse zaken, Timmermans. Hij zei laatste in een interview dat de hoofdtegenstelling niet meer is tussen links en rechts, maar tussen een open maatschappij en een autoritaire maatschappij. Hij zei dit in verband met de verkiezingen in Frankrijk.

Timmermans moest toegeven dat veel arbeiders op Le Pen hadden gestemd, en dat ook de hardere linker vleugel van de Franse politiek zich weg beweegt van het open grenzen beleid van de sociaal democratie. Het stemde hem droevig dat de sociaal democratie niet overtuigend genoeg was geweest in haar verdediging van het systeem. Timmermans heeft de neiging om wat verder te gaan en wat eerlijker te zijn dan de meeste woordvoerders van de heersende klasse. Maar natuurlijk is zijn analyse niet compleet. Zeker, er zijn nieuwe tegenstellingen, maar daar bij gaat het om veel meer dan de simplistische beschrijving waar Timmermans mee komt.

De ware tegenstelling is tussen een open grenzen maatschappij, en een soevereine maatschappij, waarbij er zeker noodzaak is voor een heldere uitleg. De open grenzen waar de heersende klasse over spreekt betekenen vooral dat er geen grenzen meer zijn voor het kapitaal. Of het nu gaat om grote sommen geld of bijvoorbeeld hele fabrieken en arbeidsplaatsen. Alles kan verkocht en verkwanseld worden. Als het maar winst oplevert. Daarbij horen ook schadelijke bondgenootschappen zoals de EU, de NAVO en de band met Washington, die er allemaal op gericht zijn om de uitbuiting op te drijven en de winsten te vergroten. Winsten voor het kapitaal natuurlijk, niet voor de volkeren. Verder horen bij zo’n open maatschappij open grenzen, zodat men, als het noodzakelijk wordt geacht, stromen vluchtelingen naar Europa kan sturen, praktisch zonder controles en met ontelbare mogelijkheden voor het in sluizen van islamitische terroristen en andere ongewenste figuren. Dit om de landen van vooral Europa te destabiliseren. Eigenlijk is zo’n maatschappij overgeleverd aan de grillen van de internationale heersers, zonder dat de bevolking hier iets tegen kan ondernemen.

Deze controles en blokkades voor ongewenste zaken zijn er wel in een soevereine maatschappij. Geen wonder dus dat de internationale heersers en het groot kapitaal hier niet op zitten te wachten. Zij kunnen dan immers niet meer hun plannen ongebreideld doorzetten, wat verklaard waarom ze over een autoritaire maatschappij spreken. Voor de volkeren ligt dat heel anders. Een soevereine maatschappij betekend dat we zelf weer meer controle hebben over wat er in onze landen gebeurd. Dat we vrij kunnen omgaan en handelen met iedereen, zonder dictaten uit Brussel en Washington. Geen lidmaatschap dus van dingen als de EU, de NAVO en andere bondgenootschappen van het groot kapitaal. Dit is geen pleidooi voor een kapitalistische natie staat. Naast het verbreken van de bovenstaande bondgenootschappen, zal op termijn de bevolking het voor het zeggen krijgen.

Nu al hebben veel mensen het gevoel dat ze geen controle meer hebben over hun eigen leven en hun eigen omgeving. Omdat te veranderen moeten we de macht terug pakken van de namaak democraten en zakkenvullers die nu nog de dienst uitmaken. Zij hebben ons de EU binnen gedreven, zij hebben ons de Euro opgedrongen, zij hebben de grenzen opengezet voor iedere gelukzoeker die daar gebruik van wil maken, en zij hebben met hun “politieke correctheid” de politieke islam een machtsbasis in Europa verschaft. Als deze zaken gebeurden tegen de wil van de bevolking in. Referenda uitslagen werden genegeerd of gewoon terzijde gelegd. Een bittere erfenis die we danken aan de samenzweringen van sociaal democraten, christen democraten en liberalen.

Natuurlijk is het niet makkelijk om een systeem, dat sinds 1945 de volledig controle heeft, uit het zadel te wippen. Maar de stap naar een soevereine maatschappij zal hier wel een belangrijke rol in spelen. Het gaat niet om protectionisme zoals de huidige heersers beweren, maar om het verdedigen en beschermen van de belangen van ons allemaal. Dat kunnen we veel beter binnen de eigen grenzen, dan steeds te moeten vechten tegen de dwingelandij uit Washington, of de strijd aan binden binnen een gezichtsloze superstaat zoals de EU. Om een gevecht te kunnen winnen moet de vijand zichtbaar zijn, en niet ergens aan de overkant van de oceaan, of achter de hoge muren van de EU bureaucratie huizen. Het winnen van het gevecht voor een soevereine maatschappij kan een eerste stap richting het socialisme zijn.

Deels heeft dit natuurlijk ook met identiteit te maken. Als Marxisten weten we dat alles altijd verandert en in beweging is. Dat is geen probleem, maar als die veranderingen worden gemanipuleerd ten nadele van ons allemaal, zoals dat in Europa gebeurd, is het onacceptabel. Laten we niet vergeten dat wij deze landen en dit continent alleen maar beheren voor onze kinderen en kleinkinderen. Dat betekend dat we niet kunnen toelaten dat ideologieën zoals de politieke islam, die van buiten heb gebied komen, het gezicht van Europa volledig gaan veranderen. Zij die dit hebben toegestaan of zelfs aangemoedigd, hebben hun tijd gehad. Dat zijn wij aan de vorige generaties en vooral de komende generaties schuldig.

Terwijl de heersers spreken over een autoritaire maatschappij hoeven we alleen maar te kijken hoe hun “open” maatschappij er nu uitziet. Grote evenementen kunnen niet meer plaats vinden zonder grootschalige beveiliging uit angst voor aanslagen. We zien weer politie en militairen met automatische wapens op straat. Veel plaatsen zijn voor vrouwen en meisjes taboe geworden door angst voor aanranding of verkrachting. Er worden zelfs dingen afgezegd omdat men bang is voor een reactie uit islamitische hoek. Veel leraren durven geen les meer te geven over de Tweede Wereld Oorlog en de Holocaust omdat ze bang zijn voor agressieve leerlingen. Is dat de “open” maatschappij waar de liberalen en de sociaal democraten mee pronken?

Verder zien we hoe steeds meer arbeidsplaatsen en geldstromen naar het buitenland verdwijnen. Waren het eerst fabrieken die achter elkaar sloten, nu zijn het winkels en instellingen. De mensen die hier de dupe van worden hebben de “vrijheid” om werkloos te worden, en bij de voedselbank terecht te komen. Is dat het ware gezicht van de “open” maatschappij waar Timmermans en consorten zo voor op de bres staan? Als de bevolking zou worden gevraagd of ze dit soort maatschappij willen of een soevereine maatschappij, waar we zelf de baas zijn, is het niet moeilijk om het antwoord te voorspellen. Alleen zal deze vraag nooit gesteld worden, tot we hem zelf, vanuit een duidelijk klassestandpunt, op de agenda zetten.

NASCHRIFT: FRANKRIJK

De uitkomst van de Franse verkiezingen maakt het bovenstaande nog duidelijker. Het feit dat Macron is gekozen is een ramp voor Frankrijk en voor het Franse volk. Deze kopie van Hollande zal door gaan met de politiek die de kiezers eerder massaal afwezen. Dus pro-EU, alle ruimte voor het groot kapitaal, en een frontale aanval op de rechten van de arbeiders. Het is geen wonder dat ze in Brussel en in de bestuurskamers van de banken en grote bedrijven in hun handen wrijven. Dit bankierszoontje zal zijn klassegenoten niets in de weg leggen. Sterker nog; hij is voorstander van het welkomstbeleid van Merkel. Dat betekend dat onder zijn leiding het voor terroristen makkelijk zal blijven om Frankrijk in en uit te wippen. Als of er al niet voldoende aanslagen zijn geweest en slachtoffers zijn gevallen.

Niet dat Le Pen beter was geweest, waarschijnlijk zou ze net als Trump al snel onder controle zijn gebracht door de heersers. Maar ze zou wel meer zijn opgekomen voor de belangen van het Franse volk, en de politieke islam zou een behoorlijk vijand aan haar hebben gehad. Vooral in het Noorden stemden heel veel arbeiders voor Le Pen. Er was in de tweede ronde immers geen linkse kandidaat meer. Dat is misschien nog wel de grootste ramp van de hele zaak, dat links een steeds kleinere rol gaat spelen in de Franse politiek. Maar we komen dan terug naar het punt wat we al eerder schreven; als links geen antwoorden heeft op de problemen waar de mensen mee worstelen, vertrekken de kiezers naar elders, of stemmen helemaal niet meer. Dat is in deze uitslag duidelijk te zien. Macron mag nu president worden, maar 11 miljoen Fransen hebben wel op Le Pen gestemd. Door het beleid van Macron zullen zij alleen maar bozer en gefrustreerder worden. Kortom; alle ingrediënten zijn dus aanwezig voor een echte explosie in de komende jaren. We wachten af.

ZIN OF ONZIN VAN VERKIEZINGEN

Soms is het goed om even af stand te nemen van waar we dagelijks mee bezig zijn. Even een stap naar achteren om naar bepaalde onderwerpen te kijken, die vanzelfsprekend lijken, maar het vaak niet zijn. Deze keer kijken we op die manier naar verkiezingen binnen de zogenaamde parlementaire democratie. Schieten we met verkiezingen iets op, of zijn het alleen maar vertragingsmechanismen van de heersende klasse om ons bezig te houden en gelijktijdig af te houden van het echte werk? De gebeurtenissen van de laatste maanden geven wel wat antwoorden.

Jarenlang hebben linkse activisten er van gedroomd om ergens in Europa een echte linkse regering aan de macht te krijgen. Dan bedoelen we niet een slappe sociaal democratische regering, of doelen we op andere soft linkse clubs zoals in Nederland de SP en GroenLinks. We hebben het dan over een regering van linkse socialisten of communisten die op principiële basis gaat proberen om het socialisme in te voeren. Terwijl we hier over droomden hebben we ook altijd geweten dat zo’n regering, als het er ooit echt van zou komen, met enorme tegenstand te maken zou krijgen, zo wel van uit het binnen als het buitenland. Het kapitalisme zou zich weren, en hier bij zeker niet kinderachtig zijn. We hielden rekening met een staatsgreep, of zelfs een Amerikaanse invasie. Immers, iedereen die zich tegen Washington keert, kan op een interventie rekenen.

Jammer genoeg is zo’n regering er in Europa nooit gekomen, dus hebben we ook de gevolgen in de praktijk nooit kunnen zien. Maar de ontwikkelingen van de laatste tijd hebben toch wel een tipje van de sluiter opgelicht, zodat we nu wat conclusie kunnen trekken. Laat door deze woorden niemand denken dat er ergens ongemerkt wel zo’n regering is verschenen, want dat is natuurlijk niet het geval. Maar we hebben intussen wel de reactie van de heersende klasse op de populisten en hun overwinningen gezien, en dat maakt al veel duidelijk. Wetende dat de populisten eigenlijk zelf ook onderdeel van het systeem zijn, is de huidige reactie van de heersers dubbel zo hard voorspelbaar als het om een linkse regering zou gaan.

Maar we leren van de huidige tijd wel dat de elite helemaal geen staatsgreep nodig heeft om tegenstanders, die naar hun mening het systeem bedreigen, uit te schakelen of om te draaien. Tot nu toe is het voorbeeld van Trump in Amerika het meest duidelijke. Na zijn verkiezing gingen er binnen kringen, van bijvoorbeeld de Democraten, stemmen op om Trump met een soort staatsgreep te verjagen. Gelijksoortige taal hebben we ook van officieren in Engeland gehoord die Jeremy Corbyn niet als premier willen zien. Maar intussen is duidelijk dat de heersende klasse heel andere wapens hanteert. Men gebruikt de media om beschuldigingen en geruchten te verspreiden, en de rechtbanken om maatregelen van de nieuwe leider te blokkeren of onmogelijk te maken. Dit alles hebben we in de laatste maanden in Amerika gezien, en we kunnen er vanuit gaan dat bijvoorbeeld Le Pen met dezelfde zaken geconfronteerd zal worden als ze ooit president van Frankrijk wordt. Ook Wilders heeft in Nederland kunnen zien dat het systeem veel pijlen op de boog heeft om ongewenste ontwikkelingen te stoppen.

Eigenlijk moeten we hier niet verbaasd over zijn, want het systeem heeft velen jaren gebouwd aan een netwerk van wetten en regels, gecombineerd met allerlei reactionaire bondgenootschappen, om de echte wil van het volk geen kans te geven. Of het nu om rechts of links gaat, als er veranderingen op til zijn gaan deze noodmaatregelen meteen werken. Een tegenstander van het systeem, die ondanks alle tegenwerking toch wordt gekozen, maakt dus geen enkele kans. Hij of zij zal op allerlei manieren aan de schandpaal worden genageld door de geheime diensten en de media, en gelijktijdig zullen er altijd kandidaten te vinden zijn, die via rechtszaken alle beslissingen van de nieuwe regering blokkeren, verbieden, of op zijn minst heel lang uitstellen. De botte bijl van een staatsgreep kan dus begraven blijven.

Sommige zullen zeggen dat dit de bescherming van de democratie is. Dat is de grootste leugen van allemaal. Ten eerste bestaat er nergens in Europa echte democratie, en ten tweede gaat het hier niet om het beschermen van de democratie, maar om het verdedigen van de macht en de privileges van de heersende klasse. Het systeem is gebouwd om hun belangen te beschermen en nergens anders voor. De illusie van democratie, en de kruimels die erbij horen, zijn alleen camouflage om de ware aard van het systeem verborgen te houden. De machthebbers willen hun macht niet meer dan nodig tonen. Door de opmars van de populisten zijn ze daar wel enigszins toe gedwongen, en dan kunnen we even naar binnen kijken en onze conclusies trekken.

Hoe zien die conclusies er dan uit? Ten eerste moet duidelijk zijn dat je als activist, maar ook als volk in het algemeen, met geen enkele verkiezing wat opschiet. Het is gewoon het uitwisselen van poppetjes om ons het idee te geven dat we wat te zeggen hebben, terwijl er niets verandert. Via de parlementaire weg zal er dus ook nooit iets veranderen, en er zal ook geen betere wereld ontstaan. Wordt je als tegenstander toch gekozen, is dat een loze overwinning, want je kunt nog steeds niets uitrichten. Kortom; het mee doe aan verkiezingen en ook het stemmen hebben onder het huidige systeem geen enkele zin. Het kost alleen maar geld en energie, zonder dat we er een centimeter verder mee komen.

Als we echt iets willen veranderen is een opstand of een revolutie de enige bruikbare weg. Alleen door de illusie te doorbreken en alle banden door te snijden, kunnen we doordringen tot het centrum van de macht. Hiervoor moeten alle nodige middelen worden ingezet. Alleen door het systeem met wortel en tak te vernietigen en uit te roeien, zullen we de huidige impasse kunnen doorbreken. Als we de systeem media onschadelijk maken, de schadelijke bondgenootschappen verbreken, en ook de rechtbanken van de klasse justitie hun macht ontnemen, zullen we een kans maken om eindelijk de arbeidersklasse (de meerderheid) aan de macht te brengen. Het leven op hoop en illusie heeft over al die jaren niets, maar dan ook niets opgeleverd. Als we de ware gang van zaken onder ogen zien, en er ook naar handelen, maken we tenminste een kans om iets te veranderen. Verkiezingen zijn onzin, alleen revolutie heeft zin.