EEN MILITANTE ZATERDAG

Afgelopen zaterdag was het weer eens een ouderwetse militante zaterdag. Een dag zo als we die heel lang niet meer hebben gezien. Bijna overal was wel iets aan de hand, en het is dus tijd voor een overzicht van de gebeurtenissen. Gebeurtenissen die hoop geven en gelijktijdig een waarschuwing in zich dragen. We zijn op weg naar andere tijden, maar het ligt aan ons allemaal of dat ook daadwerkelijk betere tijden worden.

In feite begon het allemaal al een dag eerder, toen duizenden mensen in Catalonie de straat op gingen om onafhankelijkheid van Spanje te eisen. De opkomst was groter dan verwacht en de kleuren van de Catalaanse vlag waren overal zichtbaar. De bevolking van Catalonie voelt zich al jaren achter gesteld door de heersers in Madrid en het lijkt er nu op dat het moment is aangebroken dat de roep voor onafhankelijkheid niet meer te dempen is. Binnenkort zijn er plaatselijk verkiezingen in Spanje en de Catalaanse bevolking is van plan om deze verkiezingen tot een referendum over onafhankelijkheid te maken.

De zaterdag zelf zat vol acties en hoopgevende evenementen. Ten eerste werd bevestigd wat eigenlijk al heel lang duidelijk was; Jeremy Corbyn werd gekozen tot leider van de Labour Party in Groot Brittannië. Het is de eerste keer in de geschiedenis van de Labourbeweging dat een echte socialist tot leider is gekozen. Dat al maakt het bijzonder. Maar nog veel bijzonderder was de manier waarop hij won. Jeremy Corbyn kreeg 59.5% van de stemmen en de rivaal die hem het dichtste naderde, Andy Burnham, kwam niet verder dan 19%. Een ongelooflijk overwinning die aan het begin van de campagne totaal onmogelijk leek.

Jeremy heeft nu een mandaat om de Labour Party om te vormen tot de stem van de Britse arbeidersklasse. Dat zal niet makkelijk zijn, want hij zal veel tegenstand ontmoeten. Maar in zijn campagne heeft hij getoond dat hij confrontaties niet uit de weg gaat, en dat hij het onmogelijk mogelijk kan maken. De grote verliezers in dit alles zijn Blair en zijn New Labour klassenverraders. De laatste poot onder de stoel van Blair is nu gesneuveld en hij kan weer terug naar zijn banketspeeches waar hij een vermogen voor vraagt. Het is een schande voor Labour dat deze oorlogshitser en massamoordenaar ooit leider van de partij is geweest.

Jeremy Corbyn rekende meteen na zijn verkiezing af met de jaren van Blair. In plaats van naar een directeurskamer te gaan, waar Blair zich zo thuis voelde, vertrok hij naar een pub om samen met vakbondsmensen de overwinning te vieren. Hierbij werd “The Red Flag” gezongen, het oude Labour strijdlied dat door Blair was afgeschaft. Blair mocht zijn tranen plengen in een glas rode wijn. De volgende stap voor Jeremy Corbyn is nu de samenstelling van zijn schaduwkabinet. Aan alle kanten zal de bezem door de partij moeten. Dat zal een lange strijd zijn, maar het is een strijd die het waard is om gewonnen te worden.

Op dezelfde dag verzamelde zich 15.000 mensen op het Damrak in Amsterdam voor de “Red de Zorg” demonstratie. Het FNV wilde de regering tonen dat de afbraak van de zorg niet langer gepikt zal worden en dat een overeenkomst zoals Rutte II het voorstelt niet acceptabel is. Naast het FNV waren ook GroenLinks en de SP bij de actie aanwezig. Het CNV bleef weg omdat men de onderhandelingen met de regering niet in gevaar wilde brengen. Op deze wijze bevestigde het CNV opnieuw haar imago als een onderkruipersbond en een scheurmaker.

Aan de actie deed het niets af en de strijdbaarheid werd pas goed zichtbaar tijdens de grote manifestatie in Westerpark. De sociaal democratische staatsecretaris van Rijn, die druk bezig is met de afbraak van de zorg en ook wel bekend staat als de uitgestelde moordenaar, probeerde de menigte toe toespreken. Hij kwam weer met zijn gebruikelijke mantra over “moeilijke keuzes”, maar werd weggehoond. Iemand stelde zelfs voor om zijn kop er af te trekken. De daad werd niet meteen bij het woord gevoegd, nog niet, maar wie weet.

In Den Haag demonstreerde gelijktijdig de Koerdische gemeenschap tegen de moordpartijen van de Turkse staat in de Koerdische plaats Cizre en andere gebieden. Een paar uur eerder gooide Turkse fascisten een groot raam van de Koerdische vereniging in Amsterdam in en richtte vernielingen aan. Een poging tot brandstichting liep gelukkig op niets uit. Maar het laat wel zien dat Erdogan ook zijn kettinghonden in Europa los heeft gelaten. Bij Koerdische demonstraties in Duitsland waren er ook aanvallen door Turkse fascisten met Grijze Wolven vlaggen. Er werden zelfs auto’s gebruikt door fascisten om op Koerden in te rijden. Erdogan wil zijn oorlog naar Europa verplaatsen, maar dat zal hem duur te staan komen. De Koerden zijn klaar voor wat er ook komen mag.

Het was in Duitsland sowieso onrustig. In Hamburg waren fascisten en hooligans van plan om een demonstratie door de stad te houden onder het motto: “De dag van de Duitse Patriot”. De demonstratie werd door de rechter verbonden nadat de politie in Hamburg had gemeld dat er kans was op grote ordeverstoringen. Verschillende rechters moesten over het verbod oordelen, maar het bleef uiteindelijk wel gehandhaafd.

Gelijktijdig waren er grote tegendemonstraties die wel doorgingen. Voor het raadhuis kwamen meer dan 25.000 mensen samen in een demonstratie die werd georganiseerd door de vakbonden en die ook de ondersteuning had van het gemeentebestuur. De menigte demonstreerde voor een kleurrijk Hamburg en tegen de bruine horde. Een van de sprekers was de burgermeester van de havenstad die duidelijk maakte dat er voor fascisten in Hamburg geen plaats is.

Er was ook een tweede demonstratie georganiseerd door links Hamburg die zich concentreerde op het gebied voor het hoofdstation. Men was er namelijk niet gerust op dat de fascisten zich aan het demonstratieverbod zouden houden. Inderdaad kwamen er toch een aantal fascisten opdagen, die het echter niet aandurfde om de stad in te gaan omdat ze zo veel tegenstanders zagen. De fascisten besloten om hun demo te verplaatsten naar Bremen. Toen de linkse demonstranten dit in de gaten kregen werden de spoorlijnen bestormd en bezet zodat er geen treinen naar Bremen konden vertrekken. De politie vond het toen mooi genoeg en 34 fascisten werden opgepakt. Zij werden in een bus onder begeleiding naar Schwerin gebracht.

In Hamburg bleef het nog wel een poosje onrustig. De demonstranten die bij het station waren geweest trokken naar de Rote Flora en daar werden traditiegetrouw flessen en stukken vuurwerk naar de politie gegooid. De politie liet daarna een waterkanon aanrukken, maar raakte in opspraak toen een groep smerissen een man omverrende die gewond bleef liggen. Gelukkig bleek het later mee te vallen, maar het was wel weer een bewijs van het overdreven gewelddadig optreden van de politie.

In Zwitserland reed op zaterdagmiddag een Turkse fascist met zijn auto op demonstrerende Koerden in. Verschillende mensen werden over de weg geslingerd en raakte gewond. De fascist werd later gepakt door Koerdische en Zwitserse kameraden en kreeg daarbij een flink pak slaag. Dat is immers de enige taal die dit soort figuren verstaat.

We hopen in de toekomst meer van dit soort militante zaterdagen te beleven, en dan hoeft het ook niet bij alleen zaterdagen te blijven. Het is nog te vroeg om te zeggen of dit het begin van de omslag is, maar als dit soort acties door gaan en de mensen weer de straat veroveren, stijgt de hoop op die andere wereld. Een wereld waar duidelijk weer meer mensen in beginnen te geloven.

HARDE VRAGEN OVER DE VLUCHTELINGENCRISIS

Dag en nacht is de media in het Westen er mee bezig; de grote stroom van vluchtelingen die uit het Midden Oosten naar Europa trekt. Duizenden mensen die vooral naar Duitsland of de Scandinavische landen willen. Meer vluchtelingen dan vandaag de dag hebben we sinds het einde van de Tweede Wereld Oorlog niet meer gezien. De media zetten deze hele situatie neer als een humanitaire crisis. Dit alles bereikte een hoogtepunt toen een kleine jongen van 3 jaar verdronken op een Turks strand aanspoelde. De emoties die deze foto’s opriepen golfde over het hele continent, en schokte de wereld. De mensheid had gefaald, werd er gezegd.

Deze emoties, zoals altijd als er mensen in nood zijn, kunnen echter ook beletten dat we op een heldere manier naar het hele drama kijken. Het spreekt voor zich dat het juist is om emoties te voelen als er dit soort dingen gebeuren. Maar dat houdt niet in dat we harde vragen over de hele crisis uit de weg moeten gaan. Het is immers niet uitgesloten dat de vluchtelingen speelbal zijn van bepaalde politieke machten die een heel andere agenda hebben dan die humanitaire agenda waar op dit moment overal mee wordt gezwaaid.

Wij willen deze vragen niet uit de weg gaan ondanks het feit dat dit misschien niet populair zal zijn. We willen voorop stellen dat ieder mens het recht heeft op een goed leven in vrede en veiligheid, en dat mensen die vervolgt of bedreigd worden asiel moeten krijgen. Ook heeft iedereen recht op zijn eigen overtuiging of religie. We maken dit duidelijk omdat we niet in de hoek van de PVV of andere neonazi clubs terecht willen komen. Maar als wij vanuit onze socialistische overtuiging geen harde vragen stellen over deze situatie, zal het die zelfde neonazi’s alleen maar in de kaart spelen. Vooral dat mag niet gebeuren.

Dat gezegd hebbende gaan we over tot de kern van de zaak. De stroom van vluchtelingen uit vooral Syrië, maar ook Irak, Libië en andere landen in het Midden Oosten en Afrika, lijkt met de dag toe te nemen. Honderdduizenden mensen zijn op de vlucht en lijken maar een doel te hebben: Europa. Ze komen met boten, treinen, vrachtwagens en soms zelfs te voet. Geen enkel midden en geen enkele route blijft onbeproefd. Ze worden “geholpen” door mensensmokkelaars, die hier goud aan verdienen en zich verder niets aantrekken van het lot van de mensen in kwestie.

Maar waarom neemt deze crisis juist nu zulke vormen aan? Wat was de trigger die deze stroom in gang zette, die in sommige kringen al voorzichtig een volksverhuizing wordt genoemd? Als we de media mogen geloven vluchten de meeste mensen voor de oorlog in Syrië. We zien voordurend beelden van gevechten in steden als Aleppo en andere gebieden. Maar de oorlog in Syrië is nu al 4 jaar aan de gang en de situatie is nu niet echt verschillende vergeleken met die in de laatste 4 jaar. Er wordt gevochten tussen het Syrische leger en verschillende rebellen legers waarvan een deel door het Westen is bewapend. Een van die legers is de IS. Maar we moeten zonder meer vaststellen dat de gevechten nu niet heviger zijn dan in de laatste jaren. Daar komt nog bij dat de gebieden waar wordt gevochten op zich nog maar spaarzaam bevolkt zijn. De meeste mensen zijn daar allang gevlucht. Vaak al jaren geleden.

Waar zijn deze “interne” vluchtelingen gebleven. In eerste instantie gingen zij naar gebieden in Syrië waar het minder gevaarlijk was. Toen de gevechten op steeds meer plaatsen uitbraken vertrokken vele duizenden naar de buurlanden; Turkije, Jordanië en Libanon. In de laatste twee landen zijn de vluchtelingen nog steeds in kampen en andere onderkomens gehuisvest. De vluchtelingen die naar Turkije waren gevlucht kwamen ook in kampen en mochten die niet verlaten. Tot de laatste paar weken. Plotseling werd hen niets meer in de weg gelegd en konden ze vertrekken naar Europa. Waarom precies nu? En wie heeft het signaal gegeven dat de weg nu vrij is? Dat zijn vragen waarop nog niemand een antwoord heeft gegeven.

Maar het gaat nog verder; het lijkt als of alle vluchtelingen dezelfde route volgen, van Turkije, via Servië en Hongarije naar Oostenrijk en Duitsland. Een aantal trekt daarna door naar Scandinavië. Je zou bijna zeggen dat het een georganiseerde vlucht is. Nog even voor alle duidelijkheid; de meeste mensen die Europa op dit moment bereiken komen dus niet meer uit het oorlogsgebied in Syrië maar uit Turkije, waar geen oorlog heerst en men dus in feite veilig is. Het mag dan geen prettig verblijf zijn, maar gevochten wordt er niet.

Dan komen we aan het volgende punt dat moeilijk te verklaren is. Het lijkt wel als of vooral Duitsland staat te trappelen om de vluchtelingen op te vangen. Men verwacht er zelfs bijna een miljoen. Natuurlijk weten we allemaal dat het huidige Duitsland in de laatste 70 jaar veel is verandert, maar een bepaalde vorm van nationalisme is veel Duitsers niet vreemd en je zou dus verwachten dat de Duitse regering heel terughoudend zou zijn als het gaat om het binnenhalen van zoveel mensen. Maar het tegendeel is waar. Merkel staat met open armen aan de grens en blijft zeggen dat er voor iedereen een plaats is. Klachten over deze gang van zaken uit haar eigen achterban negeert ze grotendeels. Er wordt zelfs 10 miljard Euro gereserveerd om de opvang te bekostigen. Wat is het motief van Merkel om zo ver te gaan? Andere landen trekken mee, maar lang niet in dezelfde mate als Duitsland.

Wat denkt de Duitse regering hier mee te bereiken? Net als de andere landen in het Westen is Duitsland een kapitalistische economie en we weten allemaal dat de kapitalisten niets voor niets doen. Wil Merkel de vluchtelingen uiteindelijk gebruiken om een verdeel en heers spel te spelen met haar eigen volk? Of is de Duitse regering opzoek naar nieuwe goedkope arbeidskrachten? Een humanitaire gedachte op zo’n grote schaal kunnen we eigenlijk gewoon uitsluiten als het om het kapitalisme gaat. Er moet dus een andere reden zijn en dan komen de bovengenoemde motieven toch steeds terug.

Als we naar het huidige schouwspel in Duitsland kijken wordt de zaak eigenlijk steeds vreemder. Er zijn incidenten van vreemdelingenhaat, en die nemen toe. Maar gelijktijdig is er enorme sociale druk op de Duitsers om de vluchtelingen te verwelkomen. Bekende voetballers en showbusinesssterren worden ingeschakeld. De media brengen die druk over, en zelfs de rechtse Springer kranten die altijd als eerste misbaar maken als het om immigratie gaat, steunen nu Merkel in haar verwelkomingsbeleid. Dat is meer dan genoeg bewijs dat er iets niet klopt. Intussen groeit de aanhang van de neonazi’s, iets wat ons allemaal bedreigd. Is men daar misschien op uit?

Uiteindelijk zullen de vluchtelingen die nu Merkel als hun heldin beschouwen zelf slachtoffer worden van deze hele zaak. Ze denken een land van melk en honing te vinden, maar als de hype zo meteen verdwijnt, zullen zij met de realiteit worden geconfronteerd en die confrontatie zal keihard zijn. Toch wil nu niemand daar iets van weten. Iedereen speelt het spel mee en negeert de signalen dat er iets niet klopt. Op kleinere schaal zien we hetzelfde in andere landen, waaronder ook Nederland. Waar het allemaal zal eindigen is onzeker. Maar omdat er veel dingen niet kloppen moeten we het ergste vrezen.

Er zijn nog twee andere zaken die vragen oproepen. Bijna alle vluchtelingen die nu naar Europa komen, stammen uit landen die door Amerikaanse interventies in chaos zijn gestort. Nog steeds roepen de Amerikanen om meer bommen en meer aanvallen. Zeker ook Europa heeft hier aan mee gedaan, maar dat was op Amerikaanse orders. Het zou dus normaal zijn dat de Amerikanen worden opgeroepen om hun verantwoordelijkheid te nemen, en een groot deel van de door hun acties veroorzaakte vluchtelingen op te vangen. Amerika is toch het “land of the free”, waarom dan niet voor deze vluchtelingen? Waarom brengt niemand dit naar voren? Waarom wordt er niet op de deur geklopt in Washington? Waarom worden de Amerikanen niet aangesproken op hun rol in het ontstaan van de IS en andere moordenaarsbenden? Durven de Europese leiders dit niet, of willen ze niet? Ook hier moet een antwoord op komen.

Natuurlijk is het vreselijk om foto’s van dode kinderen te moeten zien. Niemand wil dat en iedereen wordt er door geraakt. Maar gelijktijdig blijkt maar weer dat er ook op dit gebied met twee maten wordt gemeten. Terwijl de foto’s van vorige week over de hele wereld gingen, werden de foto’s van de kinderen die door het Oekraïense leger in Novorossia werden vermoord gewoon genegeerd. Die foto’s waren zeker zo schokkend, maar paste niet in het westerse propagandabeeld. Blijkbaar is voor het westen het ene kind meer waard dan het andere. Precies voor die mentaliteit zijn geen woorden.

We komen nu aan het tweede punt. Het valt op dat onder de vluchtelingen heel veel jonge mannen zijn tussen de 20 en 30 jaar. Je zou van hen verwachten dat ze niet op de vlucht slaan maar hun families en hun land zouden verdedigen tegen de IS en de andere bendes. Dat doen immers de mannen in Koerdistan en Novorossia ook. Niet allemaal, maar wel voldoende om een behoorlijk verschil te maken. Waarom doen deze Syrische mannen dit niet, maar kiezen ze voor de makkelijke weg? Dat zou kunnen aangeven dat hun motieven toch meer economisch zijn. Een land verlaten en weglopen lost niets op. Zo als een PKK kader ooit zei: “We willen niet dat de mensen vluchten, want aan een leeg Koerdistan heeft niemand wat. We willen dat de mensen vechten voor hun rechten en hun land. Iedereen vecht waar hij of zij staat”. Ware woorden, waar veel jonge Syriërs een voorbeeld aan kunnen nemen.

Een ander punt is dat het ook niet duidelijk is wie deze mannen allemaal zijn. Hoeveel van hen behoren tot de IS of een ander rebellengroep? In Hongarije zijn al 2 IS leden tussen de vluchtelingen gevonden. Er wordt geregistreerd, maar niet gescreend, daar is geen tijd voor en ook de middelen ontbreken. Hoeveel IS leden zullen dus met de stroom mee komen om in de toekomst, samen met de IS sleepers die hier al zijn, Europa onveilig te maken? Ook over deze vraag wil niemand praten, maar ook hier op moet een antwoord komen.

Conclusie

Wij kunnen de bovenstaande vragen niet beantwoorden, maar vinden wel dat ze moeten worden gesteld. Er moet een reden zijn voor deze hele situatie. Er is wel iets wat een beetje in een bepaalde richting wijst. Terwijl de vluchtelingen binnenstromen wordt er steeds meer gesproken over veilige plekken in Syrië zelf. Als die er inderdaad zouden komen zou dit een grote militaire operatie noodzakelijk maken, inclusief een vliegverbod. De Amerikanen en sommige Europeanen proberen al jaren om militair in te grijpen in Syrië om de Syrische leiding af te zetten. Dit is steeds niet gelukt omdat er een VN mandaat nodig is en Rusland dit blokkeert. Zou het niet zo kunnen zijn dat men het nu opnieuw probeert, via een achterdeur, met de vluchtelingen als willige pionnen? Moet Europa daar voor klaar worden gemaakt?

 
Zoals gezegd kunnen we dit niet met zekerheid beantwoorden. Maar als de westerse imperialisten zo warmlopen voor een zaak die al jaren speelt zonder dat men er echt naar omkeek, is er iets serieus mis aan het gaan. Dat wilde we toch onder ogen brengen. Het gevaar van oorlog en chaos in Europa neemt met de dag toe, en het wordt tijd dat de Europese volkeren dit beseffen. Een goed begin zou zijn om de antwoorden op de bovenstaande vragen op te eisen. Misschien dat er dan eindelijk een aantal ogen open gaan.

VAN DE WERELD NAAR DE STAD

Nog maar kort geleden hebben we geschreven over het gebrek aan verzet in Nederland tegen de aanvallen van de heersende klasse. We spraken toen over het land der blinden. Maar de vraag is wel hoe zich dat vertaald naar het leven van alle dag. Is er nog actiebereidheid in de Nederlandse steden of is het een hopeloze zaak? Om een antwoord op die vraag te vinden kijken we naar een gemiddelde stad. In dit geval Amersfoort, een stad in midden Nederland met ongeveer 150.000 inwoners. Een meer gemiddelde stad kun je eigenlijk niet vinden. Amersfoort was al nooit een actiestad. Er werd vroeger wel gezegd dat de stad aan de Eem te rood was voor Koninginnedag, en te oranje voor 1 Mei. Maar hoe zat het met de actiebereidheid in het recente verleden, en hoe staan de zaken op dit moment?

Als we tussen de 20 en 30 jaar terug gaan zien we dat er in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw in Amersfoort toch wel een soort strijdtraditie was, hoewel het om een beperkte variant ging. Vanaf het einde van de Tweede Wereld Oorlog heeft de stad altijd een CPN afdeling gekend, die wel niet enorm groot was, maar wel actief. Ook was de partij vertegenwoordigd in de gemeenteraad. Dat gaf een zeker houvast aan iedereen die zich tegen het systeem wilde verzetten. Er was ook een bescheiden kraakbeweging, die nooit Amsterdamse vormen heeft aangenomen, maar wel een aantal panden kraakte en zich verzette tegen de leegstand en de huisjesmelkers in de stad. We spreken dan vooral over de jaren 80, met nog een staartje in de jaren 90. Activisten die zich hier mee bezig hielden hadden zich deels verenigd in het Collectief Avanti. In de jaren 90 zakte dat allemaal een beetje in om zo’n jaar of 10 geleden een kleine revival door te maken.

Toen de CPN in 1991 werd opgeheven en opging in GroenLinks zakte ook de actiebereidheid, om dat GroenLinks zich weliswaar in het begin als een actiepartij wilde promoten, maar uiteindelijk een wat meer elitaire club werd waar de CPN bloedgroep, zoals het werd genoemd, nog nauwelijks was terug te vinden. Die situatie is niet veranderd tot op de dag van vandaag. Er was dus, zo midden jaren 90, een vacuüm ontstaan en mensen die zich wilde verzetten tegen Den Haag of Brussel of beiden, moesten opzoek naar alternatieven. Die kwamen er. Er ontstond een afdeling van de Socialistisch Arbeiderspartij (SAP), de Nederlandse vleugel van de 4^de Internationale. Daarnaast kwam er een afdeling van de Nieuwe Communistische Partij Nederland (NCPN), een voorzetting van de VCN, die ooit in Amersfoort aan de Tweede Kamer verkiezingen deelnam.

De NCPN was wat breder dan de VCN en bestond vooral uit vrij jonge leden met wortels in de kraakbeweging. Bij de SAP lag de gemiddelde leeftijd wat hoger, maar daar was de actiebereidheid niet minder om. Voor beide partijen was de strijd tegen het opnieuw opkomende fascisme een hoofddoel, en er werd dan ook behoorlijk actie gevoerd tegen Naziepartijen zoals de CD en CP’86. Er werden folders verspreid en met kraampjes in het centrum gestaan. In die tijd sprong links dus wel behoorlijk in het oog in Amersfoort. Overigens werd dat niet bepaald uitgedrukt in aanhang, want die bleef beperkt. Maar er gebeurde in ieder geval wat, en in tijden van spanningen of nood wist men elkaar te vinden.

Buiten deze partijen was er nog meer. Er bestond een antifascisme comité, waarin verschillende groepen waren vertegenwoordigd. Later, in 1994, ontstond ook het Agri Koerdistan Comité, dat zich bezig hield met het ondersteunen van de Koerden tegen de onderdrukking door de Turkse staat. Actiebereidheid was er ook bij de Turkse Arbeiders Vereniging Atigd, niet alleen voor de eigen achterban, maar ook in samenwerking met de bovengenoemde groepen en partijen. Er werd druk samengewerkt tegen de fascisten, met als hoogtepunt de protesten tegen de installatie van een paar fascisten in de Amersfoortse gemeenteraad in 1994. Toen kwam zelfs de ME naar Amersfoort om dat men bang was voor rellen, die er overigens niet kwamen.

We zien dus dat er in de jaren 90 behoorlijk werd samengewerkt door de verschillende groepen en partijen in de stad en dat leverde een aantal activiteiten op. Er waren informatieavonden in “De Instee” op de Singel over verschillende onderwerpen, er waren picketlines bij het gemeentehuis en het centraal station, en werd een mooi Koerdistan Festival georganiseerd in de “Drietand” bij het Neptunisplein. Omdat dus ook de Koerden zich in Amersfoort begonnen te roeren kwam er een reactie van fascistische Turken, de zogenaamde Grijze Wolven. Er waren bedreigingen en pogingen tot intimidatie. Er werd aangifte gedaan, maar de Amersfoortse politie vond dit niet interessant en weigerde in eerste instantie om de aangiften op te nemen. Pas na een klacht bij de burgemeester lukte dit wel. Dat de Koerden actief waren was te zien aan de vele kleurige PKK posters die overal in de stad verschenen.

De SAP deed verschillende keren mee met verkiezingen en de NCPN deed dat in eerste instantie niet. Pas nadat de afdeling uit elkaar was gevallen en er wat nieuwe mensen aan het roer kwamen ging de NCPN zich richten op de Amersfoortse gemeenteraad. In 1998 leverde dat rond de 700 stemmen op. Niet voldoende voor een zetel, maar wel genoeg voor een woede uitbarsting van de VVD wethouder van der Werf, die bijna zijn niet karige snor op at. Er was toen nog geen SP in Amersfoort, omdat deze partij verschillende valse starts had gemaakt. Toen de NCPN het in 2006 nog eens probeerde, met wel de SP als concurrent, viel het stemmenaantal terug. Maar dat is op de zaak vooruit lopen.

We blijven nog even in de jaren 90 om te kijken naar het hoogtepunt van links Amersfoort in die jaren; de demonstratie tegen fascisme, en vooral fascisten op de straat, op 5 mei 1995. De aanleiding voor deze demo was een onaangekondigde mars door een zootje ongeregeld van CP’86 door de Amersfoortse binnenstad een paar maanden eerder. De Amersfoortse actiescene, die door deze mars was verrast, wilde het er niet bij laten zitten. Er moest een tegengeluid komen, en omdat Nederland in mei 1995 50 jaar bevrijding van het fascisme vierde, werd deze gelegenheid aangegrepen om een demonstratie te organiseren. Niet iedereen zag het idee zitten omdat men bang was voor een kleine opkomt. Maar er werd doorgezet en onder de naam “Amersfoort Solidair” kwam de demonstratie toch van de grond. Het werd voor Amersfoortse begrippen een ongekend succes, want er waren rond de 200 deelnemers. Er kwamen ondermeer delegaties uit Utrecht en andere omliggende plaatsen op af. Er was zelfs een klein opstootje, zeer ongewoon voor politiek Amersfoort.

Na de demo ging de groep “Amersfoort Solidair” door en er kwamen ondermeer campagnes rond Kamp Amersfoort. Een daarvan had als doel om het golfspelen op de massagraven rond het kamp te stoppen. Golfbaan de “Hoge Kleij” wilde daar echter niets van horen, dus de elite slaat nog steeds een balletje op deze tragische plek. Het vredes en herdenkingspark dat Amersfoort Solidair voor ogen had is er nooit gekomen. Maar door als lont in het kruitvat te fungeren werd wel afgedwongen dat Kamp Amersfoort uiteindelijk een nationaal monument werd.

Na verloop van tijd hield Amersfoort Solidair op te bestaan, omdat de leden andere dingen gingen doen. Dit gebeurde kort na de eeuwwisseling. Van de andere groepen in de stad was toen al bijna niets meer over. De SAP afdeling hield op te bestaan, en ook het antifascisme comité en het Agri Koerdistan comité verdwenen uit beeld. De NCPN hield het langer vol, en is nooit helemaal uit Amersfoort verdwenen. Op dit moment is alleen de SP nog over als enigszins linkse kracht.

Zoals eerder gezegd was de SP al in de jaren 90 bezig om een afdeling in de stad op te zetten. Dat gaf veel moeilijkheden en pas in de laatste 15 jaar kwam de partij in Amersfoort echt van de grond. Men heeft nu een vaste plaats in de gemeenteraad en in het begin waren er ook wel campagnes om burgers te mobiliseren. Maar dat komt nu praktisch niet meer voor. De SP is in de greep van het parlementarisme en heeft daar veel principes voor opgeofferd. Men komt nu nog nauwelijks het stadhuis uit.

Een goed voorbeeld waren de recente bezuinigingen van 19 miljoen euro. Deze bezuinigingen werden opgelegd omdat het hopeloze gemeentebestuur, na jaren van financieel wanbeleid en uit de hand gelopen prestige projecten, door de provincie onder curatele was geplaatst. Door de bezuinigingen zijn nog meer voorzieningen uitgekleed of gewoon gesloten. Daar komt nog bij dat de gemeentelijk belastingen de pan uit stijgen. Je zou denken dat dit voor de SP een unieke kans was om het gemeentebestuur aan de schandpaal te nagelen, maar dat zat er niet in. De SP stemde tegen, maar bleef “constructief”, wat in gewone woorden betekend dat men er niets tegen ondernam. Links Amersfoort blijft dus achter zonder stem, en van de oude activisten is niemand blij met de SP. Een oud CPN’er sprak het zo uit: “Ik ben lid geworden van de SP, terwijl ik weet dat het eigenlijk niets is. Ik wilde gewoon weer ergens bij horen.”

Ook Amersfoort kent zijn lokale partijen, maar daar is niets progressieves onder te vinden. De meest bekende is de Burger Partij Amersfoort (BPA). Deze club bestaat uit reactionairen en teleurgestelde leden van de elite die vinden dat ze iets beters verdiend hadden. Ze munten uit door een grote bek, super opportunisme en de vele onderlinge ruzies. Als gewone burger heb je van de lokalen niets te verwachten, alleen af en toe wat politiek theater.

Dus is het stil geworden in Amersfoort als het gaat om actiebereidheid, net als in veel andere plekken in Nederland. Laatst was er wel een kleine demonstratie tegen landelijk politiegeweld en er werden zelfs stenen naar een stadsbus gegooid. Een kleine opleving of gewoon baldadigheid, dat zal in de toekomst moeten blijken. Misschien zullen er mensen zijn die zeggen dat er wel degelijk dingen in de stad gebeuren. Dat zou mooi zijn, want het zouden lichtpuntjes zijn in de vele momenten van duisternis. Maar intussen slapen de Amersfoorters gewoon verder, een kleine groep met een steeds dikker wordende portemonnee, en een veel grotere groep met een toenemend gevoel van honger en armoede. Ze zijn daarbij ook niet alleen. Amersfoort als graadmeter van Nederland anno 2015.

HET MONSTER BLAIR IN DE EIGEN VAL

Als je lid of sympathisant bent van de Labour Party in Groot Brittannië hoef je je nooit te vervelen. Dit jaar is daarvan weer eens een goed voorbeeld. Na verslagen te zijn door de Conservatieven in de parlementsverkiezingen eerder dit jaar, is Labour nu in de ban van weer een verkiezing. Deze keer is een stemming nodig om een nieuwe leider te kiezen. Immers, Ed Miliband pakte zijn biezen na de verkiezingsnederlaag en liet anderen achter met de rokende puinhopen. Puinhopen die boven op het puin terecht kwamen dat nog over was van het jarenlange misdadige beleid van Tony Blair en zijn aanhangers.

Om de huidige strijd voor de leiding van de partij beter te begrijpen is het noodzakelijk om eerst te kijken naar de grote invloed die Tony Blair en zijn groep over de jaren op de partij heeft gehad. Blair was een andere soort leider dan zijn voorgangers en hij ontwikkelde een concept dat “New Labour” werd genoemd. Het is bij de meeste mensen bekend dat de Labour Party ooit is ontstaan uit de Engelse vakbonden, en dat de partij altijd een innige band heeft gehouden met de bonden en de arbeidersklasse in het algemeen. In Engeland is dit van groot belang omdat de klassenstrijd in de Britse politiek een veel grotere rol speelt dan in de meeste andere landen op dit moment het geval is.

Blair, een zogenaamde christensocialist, heeft zelf echter geen enkele binding met de traditionele achterban van de partij. Het “New Labour” concept was er dan ook op gericht om Labour in heel andere richtingen te laten ontwikkelen. Labour is weliswaar een sociaal democratische partij, maar toch heeft de organisatie zich altijd anders opgesteld dan de rest van de sociaal democratie in Europa. Dit komt vooral door de band met de vakbonden en de sterke linkervleugel die zichzelf veel meer ziet als socialistisch dan sociaal democratisch. Voor Blair zijn beiden een gruwel. Toen hij het roer overnam werd de arbeidersklasse naar achteren geschoven en ging “New Labour” op bezoek bij het groot kapitaal.

Volgens Blair moest Labour een partij van het midden worden, die ook de steun van de middenklasse en de rijke zakenlui kon verwerven. Hij knoopte banden aan met reactionaire kranteneigenaren zoals Rupert Murdoch, en we kunnen gerust stellen dat hij in feite het bed in dook met iedere vijand van de arbeidersklasse. Het Labourbeleid uit die tijd leek dan ook veel meer op dat van Thatcher dan de originele Labourlijn die zo veel jaren was gevoerd. Blair was zo hard op zoek naar het midden, dat hij op rechts uitkwam. Een typische klassenverrader dus. Om dit te kunnen doen moest hij de Labour organisatie totaal hervormen. Overal plaatse hij zijn getrouwen op sleutelposities, en iedereen die niet meetrok werd als vijand neergezet. Het “New Labour” beleid van Blair wordt dan ook vaak als een virus beschreven. Een virus dat de partij overal heeft aangetast.

Blair is berucht voor twee zaken; zijn afkeer van de arbeidersklasse en zijn rol in de tweede Golfoorlog, toen hij de Amerikaanse leugens over massavernietigingswapens in Irak tot waarheid verklaarde en Groot Brittannië de oorlog in dreef. Intussen is algemeen bekend dat zowel hij als de Amerikanen logen, en dat ze dat ook tegen beter weten in deden. Dit alles heeft miljoenen mensen het leven gekost en zowel Blair als Bush worden in veel kringen als oorlogsmisdadigers bestempeld die voor de internationale rechtbank horen. Het Britse rapport over deze zaak is nog steeds niet gepubliceerd omdat men bang is voor de conclusies.

Dit alles heeft enorm veel schade aan Labour aangericht en een groot deel van de achterban is weggelopen. Ook is het virus nog steeds niet helemaal uit de partij verdwenen. Blair heeft veel steunpilaren achter gelaten. Ed Miliband probeerde wel wat reparaties te verrichten, hij stond ook bekend als wat meer links. Maar ook hij is niet vrij van het “New Labour” virus en door zijn wankele houding maakte hij de schade alleen maar groter. Dat hij eerder dit jaar dan ook de verkiezingen verloor was geen echte verrassing. Miliband verdween en de puinhopen bleven.

Nu wil het geval dat voor de verkiezing van een nieuwe leider een nieuw systeem wordt gehanteerd dat alle Labour leden een stem geeft. Het gaat hierbij om ongeveer 600.000 kiesgerechtigden. Dit systeem is nog een erfenis van “New Labour”. Blair heeft er immers alles aan gedaan om de macht in de partij bij de bonden weg te halen, die vroeger een grote rol in deze verkiezingen speelde. Blair wilde meer democratie, en dus een stem voor de leden. Dat gaat nu gebeuren, maar het lijkt er op dat het niet gaat verlopen zoals Blair en zijn kompanen het hadden verwacht.

Toen de campagne voor het partijleiderschap begon was Andy Burnham de favoriet. Hij hoort ook in het midden thuis, maar heeft veel eer gekregen voor zijn steun voor de Hillsborough campagne, met als resultaat; rechtvaardigheid voor de 96 slachtoffers van de voetbalramp die plaatsvond in 1989. Met Burnham kon “New Labour” zonder meer leven. Hetzelfde geldt voor de twee vrouwelijk kandidaten Liz Kendall en Yvette Cooper. Maar tot grote schrik van de rechtervleugel stelde ook Jeremy Corbyn, een oude vijand van Blair, zich kandidaat. Corbyn, (66), heeft een lange staat van dienst in de linkervleugel en heeft zich altijd uitgesproken tegen oorlog en interventies. Voor “New Labour” was dit het begin van een nachtmerrie.

Corbyn stelde zich op als de anti-bezuinigingskandidaat, en hoewel zijn programma helemaal niet zo radicaal is als zijn tegenstanders beweren, wil hij de partij terugbrengen naar de traditionele principes. Dat betekend ook dat hij staat voor de belangen van de arbeidersklasse. Een klasse die sinds de dagen van Blair geen stem in de politiek meer heeft. Corbyn wil juist die stem zijn, en dat is een gruwel voor Blair en zijn leugenaars. Precies toen gebeurde er iets bijzonders. De rustige en eerlijke manier waarop Corbyn zijn gehoor toespreekt sloeg aan. Hij brak door het web van leugens dat zowel onder de conservatieven als ook “New Labour” de Britse politiek heeft gedomineerd. Hij wordt iedere dag meer populair en de opinieonderzoeken geven aan dat hij zijn rivalen ver vooruit is, en zeker kan zijn van het leiderschap.

Voor de rechtervleugel is dit alarmfase rood. Samen met de leugenpers proberen ze er alles aan te doen om Corbyn in diskrediet te brengen. Het begon met opiniestukken van zowel Blair als Gordon Brown, een andere ex-leider, waarin Corbyn van alle kanten werd aangevallen. Hij zou de partij terug willen brengen naar het jaar 0, en misschien zou de partij zelfs ten onder gaan. Corbyn reageerde niet op de scheldpartijen en bleef gewoon zijn programma naar voren schuiven. Een programma waarin de gewone mensen, en niet de elite, centraal staan. De aanval van rechts werkte niet. In tegendeel; Corbyn wordt nog steeds populairder, niet alleen onder de Labour leden, maar ook onder de kiezers in het algemeen. De Britse kiezer is over de laatste jaren zo vaak voorgelogen en er zijn zo veel beloftes gebroken (zou Rutte het daar hebben afgekeken?) dat het als verfrissend wordt gezien als iemand eindelijk de waarheid spreekt. Kortom; Jeremy Corbyn kan bij heel veel mensen niet meer stuk. Zoals een Labourlid het op een bijeenkomst uitdrukte: “Eindelijk komt er een gewoon iemand, in gewone kleren ons toespreken. We zijn al die strakke pakken en de gladde leugenaars meer dan zat”.

Op rechts is intussen totale paniek uitgebroken want de 600.000 stemformulieren zijn opgestuurd en over een week of 2 zal het resultaat bekend zijn. De gekste dingen worden nu bedacht om Jeremy Corbyn te stoppen. Blair is duidelijk in zijn eigen democratieval getrapt en nu laat men zien hoe democratisch “New Labour” eigenlijk is. Eerst werd beweerd, via de pers, dat een aantal linkse infiltranten de partij was binnengedrongen speciaal om op Jeremy Corbyn te stemmen. Immers, sinds de parlementsverkiezingen zijn 120.000 mensen lid geworden van Labour. Volgens de rechtervleugel moest er snel gecontroleerd worden wie al deze mensen zijn. Op zich is het een belachelijke theorie, want als we alle linkse activisten in Groot Brittannië bij elkaar rekenen zijn het er nog steeds niet genoeg om Corbyn de overwinning te geven.

Maar het kan nog gekker, nu wordt er beweerd dat een aantal conservatieven Labour zijn binnengeslopen om op de kandidaat te stemmen die voor de Tories het beste zou uitkomen. Opnieuw hoopt men zo de verkiezing te kunnen stopzetten en Corbyn van het leiderschap af te houden. Een loyale aanhanger van Blair, Peter Mandelson, ging nog verder. Hij wilde dat de 3 gematigde kandidaten zich zouden terugtrekken en dat op deze manier de verkiezing niet zou kunnen doorgaan. Hij werd echter meteen teruggefloten door de tijdelijke leiding van de partij, omdat in zo’n geval Corbyn als enige kandidaat zou overblijven en automatisch winnen.

De interim-leider Harriet Harman heeft intussen gezegd dat het hele proces juridisch wordt begeleid en dat de uitslag niet bij een rechter aangevochten kan worden. Ook dat was weer een paniekbewering van de rechtervleugel. Of deze wanhoopspogingen op een zeker moment toch nog succes zullen hebben valt niet uit te sluiten. De “New Labour” groep heeft nog steeds invloed, en veel steun in de Britse leugenpers.

Als alles echter naar wens gaat, en Jeremy Corbyn toch de nieuwe leider van Labour wordt kan hij een begin maken met het uitdrijven van het “New Labour” virus. Gelijktijdig zal Labour weer een arbeiderspartij worden en de Britse arbeidersklasse zal weer een stem hebben in het parlement. De vicieuze cirkel van opschuiven naar rechts, gevolgd door een verkiezingsnederlaag, zal eindelijk doorbroken worden.