HET MERKWAARDIGE LEVEN VAN ANGELA MERKEL

Ze is intussen meer dan 13 jaar de regeringsleider van Duitsland. Ze wordt ook gezien als de meest machtige vrouw van Europa. Angela Merkel, voor sommige mutti, voor veel anderen de meeste gehate vrouw van Duitsland. Intussen weten we dat zij, net als alle andere Duitse leiders sinds 1945, niet veel meer is dan een zetbaas voor de Amerikanen. Duitsland is immers het Amerikaanse hoofdkwartier in Europa. Letterlijk en figuurlijk.  In Stuttgart is een Amerikaanse basis die alle bevelen uitgeeft waar de rest van de wereld naar heeft te luisteren. De Duitsers hebben daar niets te melden. Sterker nog, iedere Duitse premier sinds 1945 moet voor de eedaflegging een document ondertekenen waarin de Amerikaanse dominantie is vastgelegd. Geen handtekening, geen premier. 

Ondanks het feit dat ze een marionet is, is het toch interessant om te kijken wie Merkel precies is. Ze heeft namelijk een wat schimmige achtergrond. Dat geldt ook voor haar familie. De grootvader van Merkel was een Poolse Katholiek, die nog met het Franse leger tegen Duitsland heeft gevochten in de Eerste Wereld Oorlog. Uiteindelijk is hij in Duitsland terecht gekomen tijdens de Republiek van Weimar, en heeft daar een nieuw leven opgebouwd. Hij kreeg een zoon, de vader van Merkel. Vreemd is dat deze man een protestantse dominee werd. Voor iemand uit een katholieke familie een zeldzaamheid. Het verhaal wordt echter nog vreemder. De vader van Merkel verhuisde van Hamburg naar de DDR. Daar werd hij een trouwe aanhanger van de DDR leiding en werd zelfs als ‘rode dominee’ beschreven. Deze bizarre omzwerving wijst volgens sommige op betrokkenheid van inlichtingendiensten. Angela Merkel zelf heeft altijd met trots verteld dat ze de dochter van een dominee is.

Via deze achtergrond sloot ze zich bij de burgerrechtenbeweging aan in de nadagen van de DDR. Ze wilde met alle geweld in de politiek, en kwam via een burgerrechtenpartij en de SPD, uiteindelijk in de CDU terecht. Maar eigenlijk was de jonge Angela helemaal niet zo'n dissident als ze altijd heeft voor gegeven. Ze was een actief en ook leidend lid van de Freie Deutsche Jugend, de FDJ. Ze hield zich vooral bezig met propaganda en agitatie. De FDJ was de jeugdorganisatie van de leidende partij in de DDR, de SED. Later ging ze naar een SED elite school. Ze schreef twee proefwerken, een over haar vakgebied wat een wetenschappelijk werk was, en een over het Marxisme. Nu komen we weer bij een vreemde zaak. Het tweede proefwerk is verdwenen, en niemand weet waar het is gebleven. Geen enkele journalist heeft er overigens naar gezocht. Bij andere prominenten is dat wel anders geweest. Waarschijnlijk staan er dingen in die Merkel liever vergeet. Een van deze dingen schijnt een gedicht te zijn dat Merkel ooit schreef over de door de Nazi’s vermoordde KPD leider Ernst Thalmann. Er wordt gezegd ze in het gedicht voorspelde dat ze de BRD van binnen uit zou vernietigen. Als we naar de huidige situatie in Duitsland kijken is ze aardig op weg.

Er zijn ook nog andere dingen. Merkel kon vanuit de DDR ongehinderd naar het westen en terugreizen. Dat voorrecht hadden er niet veel, en ook op dit gebied waren de inlichtingendiensten erg actief. Steeds opnieuw lijkt het er op dat Merkel weet wanneer ze een volgende stap moet zetten. Of wordt haar dat verteld? In plaats van carrière maken in de DDR stapt ze over naar de oppositie. Als de muur in 1989 valt kan Merkel zo een schoon vest laten zien. Haar bliksem carrière in de CDU begint. Volgens Vera Lengsfeld, die het allemaal van dichtbij meemaakte, eerst als parlementslid voor Die Grunen en later de CDU, werd Merkel geholpen door kruiwagens. Zo kwam ze in het eerste kabinet Kohl na de Duitse hereniging terecht, op advies van een politieke advocaat uit de DDR, die voor de val van de muur voor de Stasi werkte. Later werd ze milieu minister. Wat opviel was dat Merkel op haar verschillende posten een politiek bedreef die eigenlijk helemaal niet bij de CDU paste. Ze had een veel meer links groene koers, die eigenlijk beter in de SPD thuis was geweest. Maar Merkel ging haar eigen gang, en ondanks het feit dat ze als onopvallend werd gezien, plande ze haar verdere carrière met kille berekening. Kohl liet haar begaan omdat hij gaan onrust in zijn kabinet wilde. Toen Kohl na een verkiezingsnederlaag, en een corruptie schandaal het veld moest ruimen, greep Merkel haar kans. Ze werd CDU leider, nadat ze alle concurrenten had uitgeschakeld. Haar ster leek alleen nog maar te stijgen.

Vera Lengsfeld dacht dat Merkel een hervormer was, maar van die mening moest ze snel terug komen. Merkel was gedreven door persoonlijke ambitie, en niet door de noodzaak om hervormingen in de CDU door te voeren. Ondanks het feit dat Merkel haar eerst verkiezingscampagne verloor, scheen dat haar positie niet echt te schaden. Achter haar waren krachten aan het werk die alle schadeposten beperkten of snel weer herstelden. Uiteindelijk versloeg ze de SPD premier Schreuder, en greep de macht. De Merkel jaren waren begonnen, waarbij het kenmerkend is dat ze er een speciaal talent voor heeft om alle oppositie binnen haar partij, en binnen de verschillende regeringen, uit te schakelen of monddood te maken. Daarbij schuwt ze geen enkel middel. Ze mag misschien zo niet overkomen, maar ze duldt geen enkele tegenstand of kritiek, ze blijft gewoon op haar standpunten staan, of liever gezegd op de standpunten van diegenen die haar in de hand hebben.

In dit hele proces heeft ze steeds opnieuw gelogen, en haar eigen volk bedrogen. Of het nu was over de financiële crisis in Griekenland, de situatie in de Oekraïne of de massa migratie van 2015. Pas in de laatste maanden leek het als of ze kwetsbaar aan het worden was. Zelfs de Duitse media, die haar door dik en dun gevolgd is, begint vraagtekens te zetten. Maar om een ding kunnen ze niet heen, Merkel zit er nog steeds. Blijkbaar is haar opdracht nog niet uitgevoerd of afgesloten. Natuurlijk kan ze niet iedereen naar haar hand zetten. De Russische President Vladimir Poetin trekt zich bijvoorbeeld niets van haar aan. Dat drijft Merkel tot razernij en onbegrip. Ook binnen de EU neemt de oppositie toe. Polen, Hongarije, Tsjechië, en zelfs Oostenrijk laten zich niet langer door Merkel dicteren. Maar de bescherming uit de schaduw is er nog steeds. Deze bescherming komt natuurlijk grotendeels uit Amerika, Merkel’s kritiek op Trump is immers op de persoon gericht, niet op Amerika zelf.

Dat brengt ons bij de vraag hoe iemand die intussen op zoveel tenen heeft getrapt nog steeds aan de macht kan zijn? Hoe kan het zijn dat zij haar eigen volk verraad, bijvoorbeeld in de migratiecrisis, en ongestraft zo veel schade kan aanrichten? En, ze doet dit ook nog met arrogantie. Als er kritiek komt over het vluchtelingenbeleid is haar antwoord: “Ze zijn er nu eenmaal”. Als er over migranten en criminaliteit wordt gesproken zegt ze: “We zullen er aan moeten wennen dat jonge migranten veel meer misdaden begaan dan anderen”. Dat zegt ze openlijk op TV. Je moet maar durven. Sommige commentatoren denken dat ze probeert zo lang mogelijk aan te blijven, om nog zo veel mogelijk migranten het land binnen te loodsen als onderdeel van de bevolkingsuitwisseling. Dat zou dus de opdracht kunnen zijn.

De vraag is natuurlijk of ze dit zelf allemaal wil, of dat ze wordt gedwongen of gechanteerd. Dat is natuurlijk moeilijk na te gaan en nog moeilijker te bewijzen. Maar het zou nog best eens kunnen dat er grote betrokkenheid van inlichtingendiensten is geweest bij haar familie en bij haar persoonlijk. De vreemde manoeuvres van haar grootvader en vader wijzen daar wel op. Ook het feit dat zij zelf vanuit de DDR vrij naar het westen kon reizen en terug, kan hier mee te maken hebben. Misschien ligt het antwoord ook rond de val van de Muur. Toen de Muur was gevallen werd de Stasi Centrale in Berlijn bestormd. Niet alleen door gewone mensen en activisten, maar ook door CIA agenten. Het ging hierbij om een operatie die de naam “Rozenhout” droeg. Tijdens deze bestorming maakte de CIA veel dossiers buit van prominenten in de DDR en van DDR agenten in het buitenland. Deze dossiers konden later worden ingezet voor chantage en andere onfrisse praktijken. Merkel zal zeker een Stasi dossier hebben gehad, en niemand weet wat hier in staat. Is daarom ook haar proefschrift over het Marxisme verdwenen? Als dit allemaal klopt, of zelfs als het deels waar is, zou het veel van de vragen rond Merkel en haar politiek beantwoorden. Het zou ook verklaren waarom ze 9 levens lijkt te hebben.

Nog even terug naar Vera Lengsfeld. Zij zegt dat onder de huidige nieuwe regering Merkel Duitsland chaotische jaren tegemoet gaat. Ze vreest dan ook het ergste. “De rechtstaat wordt uitgehold, en dat bedreigd de democratie. Met de nieuwe wet die zogenaamde ‘hate speech’ moet tegen gaan, worden alle kritische geluiden uitgeschakeld. Daar komt nog bij dat iedereen die realistisch naar de situatie kijkt, meteen als rechts wordt weggezet.” Ze geeft aan dat we ons op het ergste moeten voorbereiden, want in de migrantencrisis begint de chaos nu pas echt.

Dit hele verhaal past prima binnen de vreemde geschiedenis van de BRD waar we eerder over schreven. Een systeem in handen van de Amerikanen, met een afhankelijke politieke elite. De verliezer in dit hele spel is natuurlijk het Duitse volk. Maar zij niet alleen. Door de dominante rol van Merkel en de BRD in Europa, verliezen ook wij. Het is dus niet iets dat zich alleen over de Oostgrens afspeelt. Wij zijn allemaal pionnen in dit smerige spel. De tijd is nu gekomen om dat spel te doorzien en te beëindigen. Voor dat de klok echt 12 uur slaat.

BREXIT, REXIT, EXIT

Wie in de laatste weken de Britse politiek heeft bijgehouden weet dat er enorm veel gerommel is in het kabinet van premier May. Soms leek het er zelfs op dat het hele kabinet in elkaar zou storten als gevolg van de onderlinge conflicten, en de onenigheid tussen verschillende groepen. Inzet van al deze furieuze activiteit was natuurlijk de Brexit, en de vraag wanneer Groot Brittannië eindelijk de Europese Unie gaat verlaten, zoals het Britse volk in een referendum heeft besloten. Maar was er wel onenigheid, of zijn we getuigen geweest van een bizar theater dat is opgevoerd om de beslissing van het volk teniet te doen via de achterdeur? Tijd dus om te kijken wat er werkelijk aan de hand is, en wat de toekomst zal brengen.

Het is niet nodig om alle ontwikkelingen sinds het referendum van 2016 te bekijken, maar we moeten wel vermelden dat we toen al zeiden, dat het nog maar de vraag was of de uitslag van het referendum wel zou worden uitgevoerd. Immers de Britse en der Europese heersende klasse zijn tegen, en dan kunnen er hele vreemde dingen gebeuren. Toen al dachten wij dat May er wel eens toe zou kunnen overgaan om het hele proces zo moeilijk te maken, dat de Brexit niet door zou gaan. Er zijn nu tekenen, dat daar op aangestuurd wordt. We moeten ook niet vergeten dat May vanaf het begin tegen de Brexit is geweest. Ze beloofde toen ze aantrad dat ze de beslissing van het volk zou uitvoeren, maar we weten allemaal dat politici dik betaald worden om te liegen en bedriegen.

Met deze zaken in het achterhoofd kunnen we naar de ontwikkelingen van de laatste weken kijken. Het begon er mee dat May aankondigde dat het kabinet een compromis had uitgewerkt om een zogenaamde “harde” Brexit te voorkomen. Bij een “harde” Brexit zal Groot Brittannië uit de EU stappen zonder een overeenkomst met de rest van de Unie. Het compromis werd door May als een doorbraak beschreven, die er voor zou zorgen dat de Brexit nu zonder problemen kon worden doorgevoerd. Er was besloten dat het land de Unie zal verlaten, maar wel lid zal blijven van de Europese markt. Eigenlijk is dit maar een halve Brexit. Dat werd ook door anderen zo gezien, want kort na de doorbraak stapte de Brexit minister David Davis op. Hij werd al snel gevolgd door de leidende Brexiteer, Boris Johnson. Beiden, en ook verschillende anderen die een zelfde weg bewandelden, zeiden dat de Brexit die May voor ogen heeft geen recht doet aan de uitslag van het referendum. Ze konden dan ook niet in het kabinet blijven en deze koers uitvoeren. Waarschijnlijk hopen ze nu dat May in haar eigen zwaard zal vallen, en dat zij een nieuwe kans krijgen. Maar dat kon nog best eens een misrekening zijn.

Even leek het of het kabinet wankelde, maar er kwamen nieuwe ministers en alles gaat gewoon door. Gelijktijdig loopt er een campagne om een nieuw referendum te houden. Deze koers wordt vooral bepleit door de oorlogsmisdadiger Tony Blair, die de Brexit ten koste van alles wil vernietigen. We weten natuurlijk dat hij goed is in vernietigen, de sporen in Afghanistan en Irak zijn nog duidelijk te zien. Dat geldt ook voor de zogenaamde vluchtelingen die door zijn toedoen naar Europa zijn gekomen. Blair wil dus een tweede referendum, maar de kans dat dit gaat gebeuren is klein. Het is voor May een groot risico om opnieuw te laten stemmen, want wat gaat er gebeuren als het volk opnieuw voor de Brexit stemt? Dan is een harde Brexit niet meer te voorkomen. Dat risico zal ze waarschijnlijk niet nemen.

Hoe zal het dan verder gaan? De kans is groot dat May van de Britse heersende klasse opdracht heeft gekregen om de Brexit zo veel mogelijk te beperken. De uitslag helemaal opzij schuiven zal moeilijk zijn omdat veel Britten de politici nu al zien als volksverraders. Vooral in de arbeidersklasse is dat gevoel sterk. Als de Brexit helemaal niet door zou gaan kan er vanuit deze hoek een echte opstand ontstaan. Daarom koerst May aan op een halve Brexit die de markt open houdt, maar bijvoorbeeld wel het personenverkeer aan banden zal leggen. Ze moet natuurlijk nog wel de EU fanatici overtuigen van de juistheid van haar koers. Als het allemaal lukt, zal Groot Brittannië de EU verlaten zonder weg te gaan. De elite zal dan tevreden zijn, en Labour zal deze koers steunen, omdat de partij zelf nog steeds niet weet wat het beleid op dit gebied moet zijn. Ook zij zullen dus de kiezers weer in de steek laten. Van sociaal democraten zijn we niet anders gewend.

Het lijkt er steeds meer op dat alles op een verbleekte Brexit zal uitdraaien, iets wat tot grote woede onder de Britten zal leiden. Men stemde immers voor een volledige breuk met de EU, en dat lijkt nu niet te gaan gebeuren. Brussel zal nog steeds een stem hebben in Britse zaken, en waarschijnlijk moet er ook nog steeds betaald worden. Maar er is ook nog een ander, veel belangrijker, punt. Veel mensen stemden voor de Brexit omdat ze de massa migratie, opgelegd door Brussel, meer dan zat zijn. Ze zien de chaos die de zogenaamde vluchtelingen in Europa veroorzaken, en daar zit niemand op te wachten. Nu al beginnen de grote Britse steden steeds meer op getto’s te lijken. Er zijn no-go gebieden, de criminaliteit is bijna niet meer te stoppen, bendevorming neemt een hoge vlucht, en het aantal moorden zal dit jaar alle records breken. Vooral in Londen, dat wordt geregeerd door een moslim burgemeester, zijn de straten nog nooit zo onveilig geweest.

Voor al deze zaken maken veel Britten de EU medeverantwoordelijk. Een correcte constatering omdat we een zelfde beeld in de hele EU waarnemen. De burgers, en vooral de arbeiders, voelen zich machteloos en in de steek gelaten. Weliswaar zijn de grenzen in Groot Brittannië beter beveiligd dan in de rest van de EU, toch denken veel mensen dat de invasie van vreemde culturen en de islamisering alleen te stoppen zullen zijn buiten de EU. Dat is een juiste inschatting. Ieder land heeft het recht zichzelf te beschermen, zonder steeds naar het verbiedende vingertje van Brussel te hoeven kijken. Het zijn de volksverraders van de systeempartijen die steeds het eigen volk een dolk in de rug jagen. Aan deze situatie kan alleen een einde komen als er ook aan de EU een einde komt.

De strijd tegen de EU dictaten zal de komende jaren hoog op de agenda staan, en met de Brexit hebben de Britten een machtig wapen in handen. Een wapen dat ons allemaal tot voorbeeld kan zijn. Maar dan moeten ze wel de volksverraders uitschakelen, die het programma van de elite uitvoeren. Ook in deze strijd gaat het weer om traditie, identiteit en het recht om zelf te beslissen hoe men wil leven. Ook in Groot Brittannië ziet men de dreiging van de bevolkingsuitwisseling. Er zal dus nog harder gevochten moeten worden om de plannen van de elite van tafel te vegen. Het einddoel is duidelijk; een Europa van onafhankelijke staten, die de belangen van de eigen volkeren in ere houden en verdedigen. Geen Verenigde Staten van Europa! Nu niet, later niet, nooit!

VERBODEN WOORDEN

We waren deze week getuigen van gebeurtenissen die we maar weinig te zien krijgen. Twee politici spraken de waarheid, iets wat zeker een bijzonderheid genoemd mag worden. We zijn gewend aan politici die liegen, oplichten en weigeren hun ware gezicht te tonen. Als er dan een keer de waarheid wordt gesproken moeten we er toch even bij stil staan. We hebben het hier over de Amerikaanse president Donald Trump, en de Nederlandse minister van buitenlandse zaken, Stef Blok. Een vreemde combinatie misschien, maar ze deelden wel de krantenkoppen in de afgelopen dagen. Twee heel verschillende figuren, maar wel beiden met een klein oogje voor de waarheid.

Laten we maar met Trump beginnen. Op 16 juli stond er iets op de agenda waar het Amerikaanse politieke establishment, ook wel bekend als de “deep state”, met angst en beven naar uit keek. Voor het eerst zou Trump in Helsinki een uitgebreide ontmoeting hebben met de Russische President Vladimir Poetin. De Amerikaanse elite heeft lang geprobeerd om een dergelijke ontmoeting tegen te houden, omdat ze bang zijn dat Trump hun plannen voor een grote oorlog tegen Rusland zal dwarsbomen. Steeds opnieuw werden de plannen voor een gesprek bijgesteld of opgeschoven. Maar nu was het dan toch zo ver. De twee machtigste mannen in de wereld zouden elkaar spreken met alleen de tolken in dezelfde kamer. Een nachtmerrie voor iedere Amerikaanse oorlogshitser, die nog steeds niet kan verkroppen dat Hilary Clinton bij het grof vuil is gezet.

Nog voor de ontmoeting sloeg Trump de spijker al precies op de kop. Hij zei dat de relatie tussen Amerika en Rusland zeer slecht is, en dat dit komt door het onzinnige gedrag van Amerika. Dat zette de toon voor de ontmoeting, die volgens alle berichten prima is verlopen. Na afloop zei Trump, tijdens een persconferentie met President Poetin, dat de beschuldigingen dat Rusland aan inmenging had gedaan tijdens de Amerikaanse verkiezingen totale onzin waren. Hiermee trof hij zijn eigen inlichtingendiensten, die dit wel volhouden, in het hart. Meteen brak er een storm van kritiek los. Trump zou zich on-Amerikaanse hebben gedragen, en sommigen spraken zelfs van hoogverraad omdat hij zijn uitspraken had gedaan terwijl Poetin naast hem stond. Dit was alleen nog maar de publieke kritiek, achter de schermen zal er zeker zijn gedreigd en gescholden. Waarschijnlijk is er ook weer met een mogelijke afzettingsprocedure gezwaaid. De volgende dag zei Trump dat hij zich had versproken. Hij zei ook dat hij volledig vertrouwen had in de inlichtingendiensten.

Over deze opmerkingen kunnen we alleen maar glimlachen. Wie gelooft immers dit soort terugtrekprocedures nog? We weten allemaal dat Trump een soort gijzelaar is van de Amerikaanse elite. Zij doen er alles aan om hem te beschadigen en ongeloofwaardig te maken. Maar wie oplet, zal merken dat het tegenovergestelde het geval is. Wat Trump in Helsinki zei is zijn ware mening, anders had hij zijn mond wel gehouden. Wat hij er later van maakte is een opgelegde mening afgedwongen met dreigementen en chantage. En dat heeft natuurlijk totaal geen waarde. Trump blijft intussen vastbesloten om de relatie met Rusland te verbeteren. Tegen het einde van de week gaf hij zijn vijanden van de deep state een nieuwe kaakslag, door President Poetin uit te nodigen om in 2019 naar Washington te komen voor verder overleg. Het gekreun en geknars van de oorlogshitsers was duidelijk hoorbaar. Ze zijn bang voor de volgende ware woorden van Trump, en die zullen zeker niet lang op zich laten wachten. Het begint er op te lijken dat Trump steeds wat meer de overhand krijgt, en dat kan nog heel interessant gaan worden.

Dan Stef Blok, die zonder twijfel praktisch niets gemeen heeft met Donald Trump. Maar ook hij sprak ware woorden. Op een bijeenkomst, die als besloten te boek stond, zei Blok dat meerdere culturen niet vreedzaam naast elkaar kunnen leven. Hij gaf ook aan dat mensen het liefst functioneren binnen de eigen etnische groep. Op zich hele gematigde woorden, en nog een ongewoon stuk waarheid ook. Jammer genoeg voor Blok was de bijeenkomst minder besloten als gedacht, want zijn toespraak lekte uit. Meteen stak er een storm van protest op. Niet van gewone mensen, maar van de Multi-Culti elite, met de PvdA voorop. Blok werd van alles en nog wat beschuldigd, van lompheid tot racisme. De PvdA wilde zelfs het parlement laten terugroepen uit het zomerreces. Dat gebeurde weliswaar niet, maar de woede onder de Multi-Culti kabouters was zo groot dat Blok al snel moest verklaren dat het allemaal niet zo bedoeld was. Hij had de verkeerde woorden gebruikt, en zal dat in de toekomst niet meer doen.

Trump verspreekt zich, en Blok gebruikt de verkeerde woorden. Wie gelooft deze onzin nog? Natuurlijk wist Blok heel goed wat hij zei, en ook waarom. Ook al trekt hij nu deels terug omdat hij bang is voor zijn baan, bestaat er geen twijfel aan dat ook hij zich zorgen maakt over de Multi-Culti waanzin. Ook hij ziet dat het de verkeerde kant aan het op gaan is, maar onder de huidige omstandigheden is het moeilijk om dit openlijk te zeggen. Dat hij dit toch heeft gedaan, weliswaar achter vermeende gesloten deuren, geeft aan dat de onrust onder delen van de elite begint toe te nemen. De meerderheid van deze groep houdt vast aan Multi-Culti omdat dit van hen wordt verwacht. Natuurlijk weten ze allemaal dat het tegen de belangen van de bevolking in gaat, maar zij zijn trouw aan de hogere belangen, zoals bevolen door Washington en Brussel. Een minderheid ziet dit anders, en zou waarschijnlijk ook wel anders willen. Maar de tegenstand is nog te groot.

Of Blok de huidige storm gaat overleven is nog niet duidelijk. De Multi-Culti waanzin kent immers vele tentakels. Maar dat hij zich heeft uitgesproken is een positief signaal. Dat maakt dat steeds meer mensen opmerkzaam worden. De Multi-Culti elite, met hun liefde voor alles wat vreemd is, heeft over de jaren een sterke positie opgebouwd. Maar de bevolking begint zich langzaam te roeren. Men is doodsbang dat de woorden van Blok dit proces nog zullen versnellen. De elite heeft altijd de mond vol over vrijheid van meningsuiting, maar als er wat wordt gezegd dat niet in het straatje van deze lieden past, breekt er een hysterisch geschreeuw los dat de indruk geeft dat de wereld aan het vergaan is.

Dat Trump en Blok af en toe een stukje waarheid spreken is mooi, en meegenomen. Maar als we de Multi-Culti onzin, en de islamisering een halt willen toe roepen, zullen we dat toch zelf moeten doen. Hoe groter en gevaarlijker de problematiek wordt, hoe meer ogen er zullen open gaan. Iedere discussie kan daar aan bijdragen, maar uiteindelijk zal de beslissing op straat worden genomen. Het is immers onze toekomst die op het spel staat, en precies die toekomst is het waard om voor te vechten. Bondgenoten zijn dan meegenomen, maar de eindbeslissing ligt onherroepelijk in onze eigen hand. Alleen de eigen overwinningen hebben waarde, al het andere is maar geleend.

TERUG NAAR DE GRENS – HET EUROPA VAN MORGEN

Nog maar een klein aantal jaren geleden was het heel normaal. Als je naar het buitenland ging met de auto, de trein, de bus of de boot werd je paspoort aan de grens gecontroleerd. De vriendelijke douanier, nou ja, meestal vriendelijk, bekeek je paspoort en vaak kreeg je ook een stempel. Altijd handig, want zo bouwde je een mooi overzicht op van waar je allemaal was geweest. Soms werd er ook nog even in de achterbak van je auto of je koffer gekeken. Dit alles was normaal, nog niet zo lang geleden. Tot de fanaten van de Europese Unie op het idee kwamen om de open grenzen in te voeren. “Wat een geweldig idee!”, werd er geroepen. Nooit meer wachten aan de binnengrenzen van de EU, geen douaniers meer en ook geen gesnuffel in koffer en achterbak. Kortom; we waren op weg naar een nieuwe wereld.

Natuurlijk hadden de EU fanaten helemaal niet het gemak van de burgers op het oog. Dat was alleen maar het PR verhaal, iets waar deze lieden erg goed in zijn. De ware reden voor het openstellen van de grenzen was dat op deze wijze de Verenigde Staten van Europa een stap dichterbij zouden komen. Immers, geen grenzen meer, dan binnen niet al te lange tijd ook geen soevereine staten meer, zo was de redenering in de achterkamertjes in Brussel. De meeste mensen geloofde in het PR verhaal en negeerde de waarschuwingen, dat er een Europese superstaat aan zat te komen die ons allemaal machteloos zou maken. Men trok vrolijk over de binnengrenzen van de Europese Unie, en menig chauffeur zal gedacht hebben dat de EU voor het eerst in haar miserabele bestaan iets goeds had gedaan.

Maar zo als zo vaak met dit soort zaken is de mooie droom intussen voor veel landen een nachtmerrie geworden. Open grenzen, dus vrij verkeer van goederen en personen, betekend immers ook dat we geen enkel idee meer hebben wie en wat onze landen binnen komt en ongemerkt ook weer verlaat. Natuurlijk maken criminelen en terroristen hier handig gebruik van. De zogenaamde steekproef controles, die er nog wel zijn, stellen niets voor en zijn makkelijk te omzeilen. Het komt er eigenlijk op neer dat je wel een hele grote sukkel moet zijn als je toch nog gepakt wordt. We hebben gezien hoe IS terroristen van het ene land naar het andere reisden zonder te worden gepakt. En zelfs bij controles konden ze gewoon doorreizen omdat de waarschuwingssystemen niet werken, of veel te laat zijn met het doorgeven van informatie. Het is echt niet overdreven om te zeggen dat de EU grenzen zo lek zijn als een mandje.

En dan hebben we het alleen nog over de binnengrenzen. Als je de binnengrenzen openstelt hoor je extra inzet te tonen om de buitengrenzen te bewaken. Dat zijn immers de poorten waardoor de wereld naar binnen kan. Ook op dit punt zijn we aan alle kanten voorgelogen. Op dit moment kan iedereen Europa in en uit lopen. Papieren zijn geen enkel probleem meer. We hebben dat tijdens de grote migratiegolf van 2015 duidelijk kunnen zien. En staan er dan nog wat wetten in de weg, dan worden die gewoon even buitenwerking gesteld. Een telefoontje is op dat gebied voldoende. Het bewijst eens te meer dat wetten niet meer tellen als ze de elite in hun streven blokkeren. Als wij een wet overtreden maak je kans om snel in de gevangenis te landen. Maar als de EU parasieten het nodig vinden kunnen ze ongestraft elke wet overtreden die er maar denkbaar is. Hoe zo rechtstaat? Hoe zo wettelijke regels? Voor deze lieden is niets heilig, zelfs geen mensenleven. Dus waarom zouden ze zich van de eigen wetten wat aantrekken?

Na heel veel onderhandelen, en nog veel meer geruzie en dreigementen over en weer, zullen de buitengrenzen nu beter bewaakt worden. Maar dat zal pas in 2020 beginnen, en de kans, dat er wat van terecht komt is bijzonder klein. Intussen kunnen nepvluchtelingen, gelukzoekers, en terroristen gewoon naar Europa blijven komen. En we weten allemaal hoe moeilijk het is om ze weer weg te krijgen als ze er eenmaal zijn. De asielindustrie zorgt voor advocaten en advies, en de beroepsprocedures zijn dan ook niet meer te tellen. De kosten trouwens ook niet. Daar is allemaal geld voor. Jammer dat datzelfde geld er niet is als het gaat om de gezondheidszorg, de ouderenzorg, de pensioenen en het op peil houden van onze sociale netwerken en instellingen. Maar ja, je kunt je Euro natuurlijk maar een keer uitgeven, en met de bevolkingsuitwisseling in het achterhoofd, kunnen we dan wel raden wie het eerste in aanmerking komt. Dat zal pas veranderen als de bevolking echt wakker wordt en de straat op gaat.

Intussen zitten we dus met de lekkende grenzen. Een levensgevaarlijk en gelijktijdig grof schandaal. Het wordt hoog tijd dat de oude grenscontroles terugkomen, en dat we weer zicht krijgen op wat er allemaal in en uit gaat. Want laten we eerlijk zijn; wat is nu meer belangrijk even wachten aan de grens of landen die een stuk veiliger worden. De keuze is eigenlijk niet zo moeilijk. Natuurlijk doen de EU leiders, onder druk van de volkeren, wel net als of ze ook in deze richting denken. Maar ze vinden altijd weer een reden om het toch maar even niet te doen of uit te stellen. Nu zegt men weer dat er alleen verandering kan komen als het een Europa wijde maatregel is. Kortom; iedereen moet zijn handtekening er onder zetten. Omdat er nooit eenheid is zal dat allemaal eeuwig gaan duren. En precies die tijd hebben we niet.

Toch zal de praktijk de EU leiders niet veel keuze meer laten. Terwijl Merkel vasthoudt aan een Europese oplossing, laat de nieuwe regering in Italië geen migratieschepen meer binnen. NGO schepen worden aan de ketting gelegd. Dat is al een stuk grens dicht. Frankrijk blaast heel hoog van de toren, maar wil ook bijna niemand meer opnemen, en terecht. Oostenrijk zegt dat het zijn zuidgrens zal sluiten als Duitsland vluchtelingen gaat terugsturen aan haar grens. En ook Slovenië overweegt maatregelen. Allemaal soloacties waar de EU buiten wordt gehouden. Er zullen er zeker nog meer volgen want niemand wil met het probleem blijven zitten. Als na al dit gerommel de Europese grenzen eindelijk dicht gaan kan gedaan worden wat al jaren nodig is. Opgepikte migranten kunnen terug gevaren worden naar Afrika, en de mensensmokkelaars, die nu al een eeuwigheid goud geld verdienen, zullen een andere broodwinning moeten zoeken.

De droom van een wereld zonder grenzen was onder de huidige omstandigheden nooit realistisch, en is intussen tot een nachtmerrie geworden. Natuurlijk zouden we geen grenzen nodig hebben als we in een perfecte wereld leefden. Maar helaas is onze wereld totaal niet perfect. Integendeel; de problemen en de ellende worden alleen maar groter. Dan is bescherming geboden, en mag die douanier ook weer terug komen, of hij nu vriendelijk is of niet.

SCHULDCOMPLEXEN? LAAT JE NIKS AANPRATEN!

Deze keer kijken we naar een onderwerp dat we nog nooit eerder hebben besproken, maar dat wel steeds meer in belang toeneemt. Al een aantal jaren zijn er pogingen gaande om mensen schuldcomplexen aan te praten, met betrekking tot zaken die al behoorlijk ver in het verleden liggen. Het is onderdeel van hetzelfde fenomeen van waaruit ook de toenemende geschiedenisvervalsing zijn oorsprong vind. Op het eerste gezicht mag het onbeduidend lijken, maar als allerlei krachten met dit soort zaken aan de haal gaan, bestaat er geen twijfel aan dat er meer aan de hand is. Tijd dus om wat dingen op een rijtje te zetten, en te zoeken naar de oorzaken.

Het is een bekend feit dat mensen die zich schuldig voelen of schamen, niet snel in verzet of opstand komen. Schuldgevoelens werken verlammend, en daar hebben in het verleden, en ook nu nog, vooral religieuze stromingen goed gebruik van gemaakt. Maar natuurlijk gebruikt ook de elite dit soort tactieken om hun agenda uit te voeren, of om opstanden te voorkomen. Hoe dit werkt zien we bijvoorbeeld in Duitsland. We schreven al eerder dat de Duitsers eigenlijk sinds 1945 geen baas in eigen land meer zijn geweest. De toenmalige geallieerden, met Amerika voorop, hebben in de BRD een systeem ingevoerd dat het idee geeft dat het land onafhankelijk is. Maar de realiteit is anders. Washington maakt in Duitsland op het hoogste niveau de dienst uit, en niet de Duitse regering. De vorm van dit “besturingsysteem’ is over de jaren wel wat veranderd, maar de machtsverhoudingen zijn nog steeds hetzelfde.

Nu komt dan meteen de vraag op, waarom de Duitse bevolking dit zomaar accepteert. Waarom staat men toe dat de huidige Duitse regering steeds vasthoudt aan beleid, dat op veel gebieden tegen de belangen van de eigen bevolking is gericht? Natuurlijk accepteert niet iedereen dit, maar de grote meerderheid houdt de mond stevig dicht, of laat zich afleiden door andere zaken. De reden hiervoor vinden we in de zogenaamde schuldcultuur die sinds 1945 overal in Duitsland wordt verspreid. Van de school tot aan het graf wordt men voorgehouden dat de gebeurtenissen in het Derde Rijk Duitsland tot een schuldig land, en het Duitse volk tot een schuldig volk hebben gemaakt. Niet alleen de generatie van toen, maar ook alle generaties die hen hebben opgevolgd tot de dag van vandaag. Schuld en schaamte worden er vanaf de eerste schooldag in gepompt, en ook de media gaan hier zonder problemen in mee. Zo beschermt het huidige systeem zichzelf, want zo als we zagen, mensen die zich schuldig voelen of schamen, stellen niet snel vragen, en komen zeker niet in opstand. Dit kan heel ver gaan. Het schuldgevoel, zelfs onder jongeren, leidt er toe dat op sommige demonstraties van vooral autonomen en andere extreme stromingen, teksten worden meegedragen als “Duitsland kan verrekken” of “De bombardementen zijn voor herhaling vatbaar”.

Dit zijn duidelijke uitingen van zelfhaat die door de schuldcultuur tot grote hoogte zijn gedreven. Gelijktijdig omarmt men alles wat van buiten komt, en zal dus ook niet snel voor het eigen belang opkomen. Voor het systeem kon het eigenlijk niet beter zijn. De leugens worden gewoon geslikt, en naar buiten toe kan men doen als of het verleden op alle niveaus verwerkt wordt. Dat geeft het ook nog een heel humaan en waardevol tintje. Natuurlijk is dit maar schijn. De humaniteit van de leidende politieke kliek, die op orders van Washington functioneert, is niets meer dan kille berekening. De geschiedenis is hun geschiedenis, en niemand moet het lef hebben iets anders te beweren of vragen te stellen. Doe je dat wel, zit je snel in de gevangenis. Want ook de BRD kent politieke gevangenen. Hun vragen of meningen mogen misschien bij de meeste geen weerklank vinden, maar het kan niet ontkent worden dat ze zijn opgesloten omdat ze het systeem met kritiek en studie hebben aangevallen. De elite die Duitland beheerst heeft dus heel handig gebruik gemaakt van schuldcomplexen, en doet dat nog steeds.

Maar we zien het fenomeen ook elders de kop op steken, onder meer in Nederland. Wel is het zo dat het hier deels uit een andere hoek komt. Maar we kunnen niet uitsluiten, dat ook dit vanuit de duistere spelonken van het systeem gebeurd. Er zijn verschillende voorbeelden te noemen. Steeds vaker zie je dat vooral soft linkse groepen aan de haal gaan met het koloniale verleden. De boodschap is dan steeds heel helder; we moeten ons schamen voor wat er toen allemaal is gebeurd. Er wordt ook meteen een schuldcomplex aan toegevoegd. Hetzelfde zien we met de slavernijtijd. Plotseling moet de slavernij de laatste jaren overal worden herdacht. Er wordt geroepen om excuses, en er zijn zelfs plannen voor een slavernijmuseum. En ook nu weer is de boodschap dat we ons moeten schamen, en dat we er eigenlijk allemaal schuld aan hebben. Nu we toch bezig zijn kunnen we ook nog opmerken dat de hele Zwarte Piet discussie uit dezelfde koker komt, en ook hetzelfde doel dient. Eigenlijk wil men zeggen dat we ons moeten schamen voor alles wat er in het verleden is gebeurd, en dat we er ook allemaal, oud of jong, schuld aan hebben.

De consequenties volgen dan ook meteen. “Schuldige” standbeelden en “foute” namen moeten verdwijnen. Teksten in museums en collecties moeten worden aangepast. Hele lappen geschiedenis moeten herschreven worden met de ogen van vandaag. Betaalde en pseudowetenschappers worden uit de kast gehaald om te laten zien en bewijzen hoe fout het toch allemaal was. Alles wat niet in het nieuwe beeld past moet hernoemt worden of gewoon totaal verdwijnen. Dit gaat veel verder dan alleen maar politieke correctheid, iets wat op zichzelf al verwerpelijk genoeg is. Men is bezig om iedereen een gigantisch schuldcomplex aan te praten. En net als met de massamigratie, laat soft links zich gebruiken om dit soort zaken aan de man te brengen. Jammer, maar wel waar.

Ook nu zal de vraag weer zijn wat het doel is van dit alles. Eigenlijk is het niet moeilijk te raden. Ook nu is het weer de zogenaamde bevolkingsuitwisseling die op de achtergrond speelt. Om de eenheidsworst maatschappij tot volle bloei te brengen, zoals de elite die voor ogen heeft, moet onze geschiedenis worden aangepast, onze tradities verdwijnen, en onze identiteit stap voor stap worden uitgewist. Niet alleen in Nederland, maar in heel Europa. Schaamte en schuldcomplexen zijn hierbij uiterst scherpe wapens.

Moeten we dan trots zijn op alles wat in het verleden is gebeurd? Natuurlijk niet! Ieder land en ieder volk kent zaken uit het verleden die we nu niet meer zouden herhalen. Maar we moeten niet vergeten dat wat er toen gebeurde onderdeel was van andere tijden. De mensen waren anders en de ideeën ook. Dat mag niet prettig zijn om nu te zien, maar het is niet aan ons om daar over te oordelen of excuses aan te bieden. Verzetsmensen hanteerden in de Tweede Wereld Oorlog het gezegde: “Iedereen heeft gedaan wat hij gedaan heeft”. Niemand kan dus verantwoordelijk worden gehouden voor de acties en beslissingen van anderen. Dat gezegde geldt nog steeds, en kan op al de bovenstaande zaken worden toegepast. Er bestaat geen twijfel aan dat we het verleden moeten blijven onderzoeken, en dat we ook steeds moeten streven om de waarheid boven tafel te krijgen als het mogelijk is. Maar de resultaten mogen niet worden gebruikt om de agenda van de elite, die ons allemaal bedreigd, te ondersteunen of te promoten.

We moeten ons niet laten opzadelen met schuldcomplexen of schaamte, met betrekking tot zaken waar we part nog deel aan hebben gehad. Zoiets als een collectieve schuld bestaat niet, het is gewoon een andere pijl op de boog van de vernietigers, die de Europese landen willen vervangen door een veel makkelijker te controleren Europese superstaat, aangevuld met miljoenen migranten, die zullen worden ingezet voor talloze verdeel en heers spelletjes. Laten we niet toestaan dat de geschiedenis, onze geschiedenis, door de vernietigers en zelfhaters wordt misvormd en misbruikt. Daarmee doe we niet alleen recht aan onze voorouders, maar zetten we ook gelijktijdig een stap om onze eigen toekomst veilig te stellen.

      

EEN DUISTERE NACHT VALT OVER TURKIJE

De uitkomst van de Turkse verkiezingen van vorige week was geen verrassing. Natuurlijk werd de bloedsultan Erdogan herkozen. Natuurlijk was er geen tweede ronde nodig, omdat Erdogan nu zo veel grip heeft op alles wat er in Turkije gebeurd, dat hij iedere uitslag naar zijn hand kan zetten. Er waren veel beweringen dat er sprake was geweest van manipulatie, dat de uitslag niet met de waarheid overeen kwam. Maar de CHP kandidaat, die tweede werd, durfde uiteindelijk zijn beschuldigingen, dat er op grote schaal was geknoeid, niet door te zetten. Hij diende geen klacht in, en accepteerde het resultaat. Niet helemaal verbazingwekkend, want iedereen die de bloedsultan dwars zit, maakt een goede kans om de volgende dag in de gevangenis terecht te komen. De CHP koos dus voor veiligheid, en heeft toegestaan dat Erdogan nu zijn eigen systeem in werking kan zetten, waarbij zijn macht geen grenzen meer kent. Er is geen twijfel aan, een duistere nacht valt over Turkije.

Hier en daar wordt nog een beetje aan de poten van zijn troon gezaagd, want bij de parlements verkiezingen verloor hij zijn absolute meerderheid, en kan alleen een regering vormen met steun van de Grijze Wolven fascisten van de MHP. Dat wordt dus een regering van grijze en groene fascisten. Toch zal het verliezen van de AKP meerderheid wel een deukje in de Erdogan vreugde hebben geslagen. En ook het feit dat de Koerdische HDP de kiesdrempel haalde, en weer met meer dan 70 zetels in het parlement zit, zal de bloedsultan niet helemaal tevreden stellen. In 11 Koerdische provincies was de HDP de grootste partij. Toch kunnen we er niet om heen dat Erdogan Turkije in een ijzeren greep heeft.

Natuurlijk kunnen we zeggen: eigen schuld, als de Turkse bevolking in haar eigen ongeluk wil rennen moet men dat zelf maar weten. Maar zo simpel ligt het niet. Het is maar helemaal de vraag of het een echte verkiezingsoverwinning was. De AKP is nu zo machtig in Turkije dat verkiezingsfraude eigenlijk kinderspel is. Alle overheden en de controle instellingen staan onder de controle van Erdogan. Dat betekend dat geen enkele uitslag op dit gebied te vertrouwen is. Ook is het niet zo dat deze hele zaak alleen Turkije aangaat. Hier in Europa zien we iedere dag hoe Erdogan zijn voetsoldaten mobiliseert, om ook hier een zekere mate van macht te veroveren. Zijn agenda is de agenda van de radicale islam, en dat betekend dat het einddoel wereldheerschappij is.

Na de uitslag op zondagavond zagen we weer een voorbeeld van deze agenda, ook op Nederlandse straten. Grote groepen AKP Turken met vlaggen, en in toeterende auto’s, trokken in verschillende steden naar centrale punten. Er werd geschreeuwd, geprovoceerd en bijna hysterisch met Turkse vlaggen gezwaaid. We zagen deze beelden in Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, en zelfs Amersfoort. Ook in andere Europese steden gingen de AKP Turken de straat op, allemaal loyaliteit zwerend aan hun grote leider die duizenden kilometers verder op was. In onder meer Amsterdam lieten buurtbewoners de schreeuwers weten dat ze moesten oprotten. Maar het duurde erg lang voordat de politie een einde maakte aan deze demonstraties, die illegaal waren omdat ze niet waren aangemeld.

Het was niet de eerste keer dat Erdogan’s voetsoldaten op zijn bevel in Europa de straat op gingen. We hebben in het verleden meer van dit soort schandelijke scènes gezien. Ook tijdens de verkiezingscampagne van de laatste weken waren er klachten over intimidatie en geweld door AKP aanhangers tegen politieke tegenstanders. Wat opviel is dat de Nederlandse politiek deze hele zaak compleet negeerde. Bijna alle partijen glimlachten, keken de andere kant op, en zwegen, inclusief de linkse partijen. Laten we hier even bij stil staan. De aanhangers van een buitenlandse dictator, die ook nog een verwerpelijke ideologie voorstaat, en een duizendvoudige moordenaar is, vieren zijn overwinning op Nederlandse en andere Europese straten, en de zogenaamde volksvertegenwoordigers zwijgen. Eigenlijk kunnen we ze beter volksverraders noemen. Komt er dan niemand op het idee dat deze zogenaamde vieringen gelijktijdig een vertoning van macht zijn? Dat Erdogan op deze wijze laat zien dat hij zijn schurken ook hier de straat op kan sturen? Is men echt zo bang voor de AKP, en de andere groen fascisten, dat men de kop maar gewoon in het zand steekt? Blijkbaar is dat het geval, en dat maakt de schande nog groter.

Als Turken de overwinning van hun politieke leider willen vieren zijn ze vrij om dat te doen, maar dan in Ankara en Istanboel, en niet op onze straten. Dat de AKP Turken dit toch doen geeft opnieuw aan wat een farce de hele integratie is. Integratie bestaat niet, er bestaan alleen parallelgemeenschappen, wat gelijktijdig een bedreiging voor ons allemaal betekent. Toch moeten we ook eerlijk zijn; je kunt het de Turken niet kwalijk nemen. Het zijn de Europese elites, inclusief de Nederlandse overheid, die dit allemaal mogelijk maken. Het gegoochel met dubbele paspoorten had al heel lang geleden afgeschaft moeten worden. Als Turken gedwongen zouden zijn om te kiezen voor het land waar ze leven, konden ze niet eens stemmen, en dan was er ook niets te vieren. Het is opnieuw de multi-culti waanzin die dit alles mogelijk heeft gemaakt.

We hebben in het verleden al voor dit soort zaken gewaarschuwd en zullen het nu weer doen. De radicale islam is bezig om een machtsbasis in Europa te bouwen. Terwijl eerst de focus op Syrië en het IS kalifaat lag, zijn het nu Erdogan en de AKP die de agenda domineren. Als we dit proces niet stoppen zal men alleen maar brutaler en gewelddadiger worden. Net als de IS staat ook Erdogan voor de invoering van de sharia, en zijn handlangers in heel Europa doen hun best om deze agenda kracht bij te zetten. Om deze bedreiging uit te schakelen moeten we een einde maken aan de dubbele nationaliteit, Erdogan’s frontorganisaties zoals DENK en de Diyanet verbieden, en de activiteiten van de ambassades en consulaten aan banden leggen. En de vlaggenzwaaiers? Daarvoor is maar een oplossing. Snel op het vliegtuig zetten, zodat ze de hielen van hun dictator kunnen likken waar dat hoort; in Ankara en Istanboel.

MULTI-CULTI EINDSTATION DEEL 5 HOE VERDER?

In de vorige afleveringen hebben we gezien hoe de instroom van migranten in Europa door de elite en haar handlangers, is gepland en deels al uitgevoerd. We zagen ook wat de kwalijke effecten waren van deze instroom in de verschillende landen. Verder hebben we kunnen concluderen dat de islamisten hard op weg zijn om een machtsbasis in Europa te bouwen, die het continent, ons continent, voorgoed zal veranderen. De instroom gaat intussen, in een wat vermindert tempo, nog steeds door, dus wordt het nu tijd om te kijken hoe het verder moet.

Op dit moment is aan alles te merken dat de elite van het westerse imperialisme het plan voor de bevolkingsuitwisseling gewoon wil doorzetten, wat de consequenties ook mogen zijn. We kunnen dit aflezen aan de politieke crisis in Duitsland waar men strijd voert over de vraag of afgewezen asielzoekers, en anderen zonder papieren en hoop op asiel, ongehinderd automatisch het land in mogen. De Beierse CSU wil de grenzen voor dit soort figuren dicht doen. Maar Merkel wil dat iedereen zomaar naar binnen kan blijven lopen. Ieder wel denkend mens zou natuurlijk voor de eerste optie kiezen, maar de stem van Merkel is de stem van de elite, en haar opdracht is om de instroom gaande te houden, ook als hierbij steeds meer slachtoffers onder de eigen bevolking vallen. De kans dat de instroom opnieuw gaat toenemen is levensgroot aanwezig. Van 7 tot 10 juni was er weer een zogenaamde Bilderberg conferentie, deze keer in Turijn. Bilderberg wordt altijd beschreven als een informeel treffen, waarbij de machtigen van deze wereld met elkaar van gedachten wisselen. Dit is alleen maar camouflage om het ondemocratische gehalte van deze conferentie buiten het zicht te houden. Bilderberg is een soort geheime wereld regering, waar onzichtbare figuren over onze toekomst beslissen.

Het is bekend dat tijdens eerdere Bilderberg conferenties de bevolkingsuitwisseling uitgebreid is besproken en gepland. De kans dat dit nu weer het geval was is groot. Weten doen we het niet, want zo als gezegd, Bilderberg is geheim. Maar er zijn al wel zaken te ontdekken die de richting aanwijzen waarin men denkt te gaan. Een centraal punt op dit gebied zal de Dublin wetgeving zijn. Zo als we zagen mag een asielzoeker op dit moment, onder de Akkoorden van Dublin, alleen asiel aanvragen in het eerste veilige land dat hij of zij bereikt. De Akkoorden bieden de mogelijkheid tot uitzonderingen op bijvoorbeeld medische gronden. In 2015 werden deze Akkoorden door Duitsland buiten werking gesteld om de instroom mogelijk te maken. De Duitse regering zegt nu achteraf dat men gebruik maakte van de uitzonderingsmogelijkheid. Maar dit is totale onzin, omdat er nooit 1.7 miljoen uitzonderingsgevallen kunnen zijn. En daar komt nog bij dat er totaal niet is gecheckt of het wel om dergelijke gevallen ging.

Om dit soort gesteggel in de toekomst te voorkomen wil men nu de Dublin wetgeving veranderen. Het voorstel is dat een asielzoeker in de toekomst in het land van zijn of haar keuze asiel kan aanvragen, als hij of zij kan bewijzen dat de betrokken persoon in het gekozen land familie heeft, of een contact of vertrouwenspersoon. Als dit voorstel werkelijk wordt ingevoerd is het hek pas goed van de dam. Dan zal iedere gelukzoeker, crimineel, terrorist of avonturier er voor zorgen dat hij plotseling familie, of een contant persoon, in het gekozen land heeft. Er wordt nu al constant gelogen bij asielaanvragen, en dat zal totaal door het dak gaan als de Dublin wet echt op deze manier wordt veranderd. Het wordt een blanco cheque, wat natuurlijk weer precies past bij de bevolkingsuitwisseling.

Nu we het toch over deze zaken hebben, moeten we ook nog even iets zeggen over de vele NGO’s die rond de Middellandse Zee actief zijn. Of het nu gaat om Artsen zonder Grenzen, Mission Lifeline of andere organisaties, deze clubs spelen een sleutelrol in de hele instroom. Zij zijn een verlengstuk van de mensensmokkelaars, die de gammele boten met vluchtelingen de zee op sturen. Als zo’n boot onderweg is wordt een NGO schip door de smokkelaars een seintje gegeven, zodat ze de vluchtelingen kunnen oppikken. Nu is het de gewoonte op zee om drenkelingen of andere geredde personen naar de dichtstbijzijnde kust te vervoeren. De NGO schepen zouden de vluchtelingen dus naar de kust van Afrika moeten brengen, omdat het meestal maar een paar mijl varen is. In plaats hiervan slepen ze de vluchtelingen over de hele Middellandse Zee, om ze in Europa af te leveren. Laten we niet vergeten dat NGO’s niet onafhankelijk zijn, maar van overheidsgelden en subsidies leven. We hoeven ons dan ook niet af te vragen wie de opdrachten geeft. Dat kan niet duidelijker zijn. Geloof dus nooit de vele huilverhalen van deze clubs. Ze zijn gewoon onderdeel van het smokkelaarsnetwerk, en dragen bij aan de grote problemen die Europa door de instroom te verwerken krijgt. Het is dan ook geen wonder dat Italië nu dreigt om deze schepen aan de ketting te leggen als ze een Italiaanse haven binnen komen. Dat had al veel eerder moeten gebeuren.

Nu we dit alles weten of sterk kunnen vermoeden, kunnen we kijken wat we tegen deze invasie uit voor ons totaal vreemde culturen kunnen doen. We beginnen met het bepalen van onze tegenstanders. Ten eerste zien we de elite, die ons continent door de bevolkingsuitwisseling totaal wil veranderen. Dit gaat samen met de islamisering en de machtsopbouw van moslimorganisaties en groepen in Europa, voor grote delen uit het buitenland gestuurd en betaald. Om dit alles goed te laten verlopen, zien we in alle landen van Europa grote groepen migratiecollaborateurs binnen de overheid, de media en de kerken, die de massamigratie propageren en de islam de hand boven het hoofd houden. Zij verraden hierbij hun eigen volkeren iedere dag, en ontkennen de kwalijke effecten van de grote instroom. We kunnen dit gerust de migratie of asiel industrie noemen.

Al deze tegenstanders bedreigen ons bestaan, onze identiteit, onze tradities en de samenlevingen die we van onze voorouders als erfenis hebben gekregen. We spreken dan over de drie-eenheid van de schande: het liberalisme, de sociaal democratie en de islam. Als we nog twijfelen aan de plannen van bijvoorbeeld de politieke islam, hoeven we alleen maar naar de woorden te luisteren van de Turkse bloedsultan Erdogan, die de volgende zinnen uitsprak toen hij aan zijn tocht naar de macht begon: “Wij zullen de trein van de democratie berijden tot we ons doel hebben bereikt. De moskeeën zijn onze kazernes, de minaretten zijn onze banjonetten, de koepels zijn onze helmen, en de gelovigen zijn onze soldaten”. Waar dit naar toe gaat zien we vandaag in Turkije. Gelijktijdig zijn de woorden van Erdogan de agenda van de radicale islam in Europa, een agenda die nu in uitvoering is. Niemand kan dus zeggen dat we het niet hebben geweten, en dat we niet zijn gewaarschuwd.

Nu we onze tegenstanders, of beter gezegd vijanden, kennen, kunnen we zien hoe we terug kunnen vechten en deze bedreiging uitschakelen. Het moet duidelijk zijn dat we afmoeten van de politieke elites in Europa, die op orders van Washington ons continent willen verkopen en verraden. Als we hier niet in slagen zal Europa een gigantische bananenrepubliek worden met verarmde volkeren, die door de Amerikaanse imperialisten prima tegen elkaar kunnen worden uitgespeeld om de Amerikaanse macht verder te vestigen, oorlogen te ontketenen, en uiteindelijk de weg vrij te maken voor een grote oorlog tegen Rusland. Dat is het doel en de opzet van de hele zaak.

Het moet duidelijk zijn dat we dit niet willen en kunnen accepteren. Het is dus zaak om het verzet op alle mogelijk manieren te organiseren. Slagen zullen we alleen als steeds meer mensen wakker worden en de straat op gaan. In Duitsland, en deels in andere landen, wordt het voorbeeld gegeven. We moeten het de elites uiteindelijk onmogelijk maken om te regeren, waarbij we gebruik kunnen maken van ons recht op burgerlijke ongehoorzaamheid. We moeten de islamisering stoppen door geen enkele stap meer achteruit te doen, en de confrontatie op ieder niveau aan te gaan. Een goede start zou zijn het sluiten van alle salafisten moskeeën en het verbieden van de daarbij behorende organisaties en verenigingen. Haatpredikers en andere raddraaiers moeten met onmiddellijke ingang vertrekken. (Zie het voorbeeld van Oostenrijk). Daarnaast moet een begin worden gemaakt met het stoppen van de massamigratie, en het afschaffen van de familiehereniging zou een goede eerste stap zijn. Natuurlijk zijn er nog veel andere maatregelen nodig, zoals het uitzetten van asielzoekers die misdaden plegen, maar het is nu nog niet nodig om hier te veel op vooruit te lopen. De strijd moet immers eerst gewonnen worden. Wel is het noodzakelijk om aan te geven dat echte politieke vluchtelingen, en mensen met een migratieachtergrond die hier al jaren leven en zich niet door de islam laten verblinden, altijd welkom zullen zijn.

Er bestaat geen twijfel aan dat de nu beginnende strijd het grootste gevecht in Europa gaat worden sinds het einde van de Tweede Wereld Oorlog in 1945. Maar het is een strijd die cruciaal is om Europa voor een grote ramp te behoeden. De huidige elite zal moeten verdwijnen en ook de EU zal afgeschaft worden, inclusief de rampzalige Euro. De vraag is natuurlijk; hoe krijg je dit allemaal voor elkaar? Alles zal afhangen van de volkeren van Europa. Als we dit continent, onze identiteit, onze tradities en onze gemeenschappen willen behouden, zullen we massaal de straat op moeten. Nu al is de elite bang voor de burgerbewegingen in Duitsland. Facebook sites worden gesloten, er komen steeds nieuwe wetten tegen de vrije media, en er is een enorme anticampagne gaande. Tot nu toe heeft het geen enkele invloed. Steeds meer mensen sluiten zich aan, en om de uitsluiting door de mainstream media te omzeilen, worden de demonstraties live uitgezonden via livestreams. Steeds worden nieuwe wegen en mogelijkheden gevonden.

Waarschijnlijk zal dit alles echter niet genoeg zijn. In Duitsland wordt er hier en daar al over gesproken om een algemene staking te organiseren als de beweging sterk genoeg is. Het zijn nog plannen, maar het geeft wel aan hoe sterk het gevoel is dat we dit gevecht niet mogen en kunnen verliezen. Het gaat immers om onze toekomst en de toekomst van de komende generaties. Wij willen een Europa van vrije landen en vrije volkeren, waar onze identiteit en tradities in ere worden gehouden, en waar we in veiligheid kunnen leven. Zonder bevolkingsuitwisseling, en zonder criminele elite die zich schuldig maakt aan verraad, en het ondermijnen van de belangen van ons allemaal. Dat betekent gelijktijdig het eindstation voor de multi-culti waanzin, en de politieke correctheid. Kortom en ter afsluiting; laten we onze landen terug pakken.

Dit is het einde van de huidige serie artikelen. Maar het onderwerp zal ook in de komende tijd steeds onze aandacht blijven krijgen. Het gaat immers om een strijd die in de komende jaren de eerste prioriteit voor ons allemaal zal zijn. Goede informatievoorziening is daarbij een doorslaggevend wapen. Die bijdrage willen wij graag leveren.