TRUMP EN DE NEO-CON AGENDA

Het sprookje dat de verkiezing van Donald Trump eindelijk een verandering in de Amerikaanse buitenlandse politiek zou betekenen heeft niet lang geduurd. Sterker nog; het sprookje heeft er alle schijn van tot een nachtmerrie te worden. Met de kruisraketaanval op Syrië heeft Trump bewezen wat al een poosje in de lucht hing; hij heeft zich met huid en haar overgegeven aan de neo-cons en hun oorlogsagenda. Waar Clinton voor bedoeld was, zal nu door Trump worden uitgevoerd, en dat betekend dat we weer een paar flinke stappen dichter bij een grote oorlog zijn.

De aanleiding voor de aanval was, zoals gebruikelijk bij de Amerikanen, weer nepnieuws. Er zou een gifgas aanval zijn uitgevoerd door de Syrische luchtmacht op een stad die in handen is van rebellen. Als we gewoon nuchter naar de feiten kijken zien we meteen al dat er hier iets niet klopt. Syrië heeft haar chemische wapens al in 2013 ingeleverd en de internationale gemeenschap heeft geaccepteerd dat dit op de juiste manier is gedaan. Men accepteerde dus dat deze wapens ook daadwerkelijk waren verwijdert. Intussen hebben we echter wel gezien dat de rebellen gifgas hebben ingezet, en er zijn ook waarschuwingen geweest dat deze zelfde rebellen de gevaarlijk stoffen heen en weer transporteerden tussen Irak en Syrië. Met deze waarschuwingen is niets gedaan. Volgens Russische bronnen was het een fabriek of opslag van de rebellen die tijdens de aanval werd getroffen. Hierdoor is waarschijnlijk gifgas, dat daar lag opgeslagen, vrijgekomen. Het was dus gifgas van de rebellen en niet van de Syrische luchtmacht, dat slachtoffers heeft gemaakt in de stad.

Rusland heeft meteen aangedrongen op een onderzoek, maar de Amerikanen wilden niet meer wachten. Trump gaf het bevel en de kruisraketten werden afgevuurd. Was hij echt zo verontwaardigd over de slachtoffers van het gifgas, of zat het toch iets anders? Het laatste lijkt het geval. Al sinds vorige week, lang voor het gifgasincident, was er een verandering zichtbaar in de Amerikaanse politiek in Syrie. Het ging er steeds meer op lijken dat de VS Assad willen laten zitten, maar in ruil hiervoor een eigen invloedsgebied in het land opeisen. Het zou dan een soort Korea situatie worden, met een deel van Syrie in handen van Assad met Russische steun, en een ander deel in handen van verschillende rebellengroepen onder Amerikaanse leiding. De eerste tekenen van dit nieuwe beleid waren al zichtbaar toen de Amerikanen de opmars van het Syrische leger blokkeerden. Dit alles was dus al gaande voor het gifgasincident, en de kans is groot dat de Yanken juist dit incident hebben aangegrepen, of misschien wel in scene gezet, om met de aanval van vorige week vrijdag het nieuwe beleid kracht bij te zetten. Je zou het dus als een soort waarschuwing kunnen zien dat Washington het meent.

Dat verklaard ook waarom er niet op een onderzoek is gewacht. Dan zou waarschijnlijk aan het licht zijn gekomen dat niet Assad maar de rebellen over gifgas beschikken. Dat paste niet in het plan dus werd er haast gemaakt. Op zich zou het al absurd geweest zijn voor Assad om gifgas te gebruiken. Zijn leger boekt veel successen en heeft dit soort misdaden helemaal niet nodig. Het zijn de door Amerika gesteunde rebellen die in het nauw zitten, niet Assad. Het incident lijkt dus meer uit Amerikaanse koker te komen, dan uit de Syrische. Als we naar het Amerikaanse beleid van tientallen jaren kijken past deze raketaanval precies in het beeld. De Amerikanen, die zich boven de internationale wetten stellen en proberen hun wil op te leggen aan ieder land waar dat de VS goed uitkomt. Kortom; de acties van een schurkenstaat. Had Trump niet gezegd dat hij het anders zou doen? Ja, dat had hij, en daar komen we zo op terug.

Eerst moeten we kijken naar de kruisraketaanval zelf, want ook daar zitten vreemde kanten aan. Ten eerste werd Rusland voor de aanval gewaarschuwd, en zal deze waarschuwing aan de Syriers zijn doorgegeven. Ten tweede troffen van de 59 raketten maar 23 het doel. Waar de anderen zijn gebleven weet niemand. Syrie zegt op zoek te zijn. Het kan zijn dat de raketten zijn opgevangen door de Russische en Syrische afweer, ze kunnen ook uit de koers gebracht zijn door de elektronische afweersystemen. Dat is op dit moment nog niet duidelijk. Maar ondanks dat er schade was aan de Syrische luchtmachtbasis die doel van de aanval was, viel die schade eigenlijk erg mee. Er waren ook maar een paar slachtoffers, wat verbazingwekkend is bij zo’n heftige aanval. Het lijkt er dus op dat de raketaanval meer symbolisch was, een zogenaamde “show of strength”. Zo werden de landingsbanen niet vernietigd, en was de basis in de avonduren na de aanval al weer in gebruik. Er is ook geen tweede aanval geprobeerd. Er wordt gezegd dat de actie al tijden was voorbereid, lang voor het gifgas incident, en dat het dus meer te maken heeft met de Amerikaanse ambities dan met zorgen over de slachtoffers van het gifgas.

Rusland veroordeelde de aanval scherp en zegde het memorandum met de VS op, dat de lucht veiligheid in Syrie regelde. Maar een echte harde actie werd er nog niet ondernomen. Zo kon het bezoek van de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken aan Moskou gewoon plaats vinden. Het afzeggen van dit bezoek had voor de hand gelegen als Moskou zou hebben gedacht, dat Trump echt op zoek was naar een volledige oorlog in Syrie. Moskou gaat er nog steeds van uit dat er met Trump te praten valt, en dat de aanval deels ook te verklaren is door de machtstrijd in Amerika tussen de neo-cons en zij die van de interventies afwillen. Toch is deze machtstrijd een gevaarlijk fenomeen, omdat Trump nu heeft bewezen dat hij wel degelijk naar de neo-con agenda overschakelt als hij er voordeel in ziet. Rusland zal in de komende tijd testen hoever hij hier in zal gaan, en dus hoe betrouwbaar Trump is als het gaat om het zoeken naar oplossingen. Als Moskou denkt dat er van betrouwbaarheid geen sprake is, zullen de banden echt worden doorgesneden. Het Russische geduld is niet eindeloos. Om zeker te zijn is de luchtafweer in Syrie al aangescherpt en er gaat ook weer een Russisch oorlogsschip richting het gebied. Deze maatregelen hebben al meteen effect, want de vliegtuigen van de zogenaamde “coalitie” durven nog nauwelijks te vliegen op dit moment, en houden zich met Irak bezig.

De reactie op de kruisraketaanval in de westerse landen was voorspelbaar. Alle regeringsleiders volgen slaafs de Amerikanen, zoals gebruikelijk. Twijfels over Trump hebben ze nog steeds, maar als de oorlogshitsers in Washington weer hun gang kunnen gaan zal niemand zich verzetten. Wel is opmerkelijk dat in de westerse media de nodige twijfels zijn over het gifgasincident. Dat is bijzonder omdat normaal gesproken de Amerikaanse versie zonder meer wordt overgenomen. Misschien zijn er over de jaren toch wat teveel leugens vertelt, en is men voorzichtiger geworden. Het lijkt een klein stapje in de goede richting, maar het zal waarschijnlijk tijdelijk zijn.

Wat betreft Trump zelf; hij heeft er niet erg lang over gedaan om van zichzelf een oorlogsmisdadiger te maken, net als zijn voorgangers. De kruisraketaanval was illegaal onder de internationale wetten, en had ook niet de steun van de VN. Ook heeft Trump het congres en de senaat in Amerika niet geïnformeerd. Hij heeft gewoon gedaan wat Amerikaanse presidenten altijd doen; moorden voor Amerikaanse belangen. Hij is dus geen haar beter dan zijn voorgangers, ondanks al zijn woorden en beweringen. Kijk naar zijn beloften: hij zou Clinton in de gevangenis stoppen, hij zou de Amerikaanse ambassade in Israel naar Jeruzalem overplaatsten, hij zou een einde maken aan de interventies en de NAVO de rug toekeren. Goed of slecht, van al deze zaken is niets terecht gekomen. De Amerikaanse politieke elite heeft maar een paar weken, en een serie geruchten en onderzoeken, nodig gehad om Trump onder controle te krijgen. Precies daar zit ook het grote gevaar; de oorlogslobby gecombineerd met een onvoorspelbare president is een dodelijk combinatie die een voorbode kan zijn van een grote oorlog. Misschien zelfs een derde wereld oorlog. Op verschillende niveaus is die al gaande, maar de grote klap is tot nu toe voorkomen. De vraag is; hoe lang nog?

Rusland zal de situatie nog even aankijken. De maatregelen die nodig zijn worden genomen, en verder is het afwachten of Trump volledig in het neo-con kamp verdwijnt. Als dit het geval blijkt zal het beleid om betere banden met Amerika na te streven worden losgelaten. Dan worden de nodige kanalen afgesloten. Mocht Trump zich laten verleiden tot bijvoorbeeld een provocatie in de Oekraïne of de Donbass zal Rusland hard terug slaan. Het geduld in het Kremlin begint op te raken en dat is volledig terecht. Voor betere relaties heb je een partner nodig, en als Trump die partner niet wil zijn kun je de banden beter gewoon kappen. Dan gaan we een volgende fase van de Koude Oorlog in.

Tot slot nog dit: we schreven het al eerder, maar de acties van Trump bewijzen het, de populisten zijn niet te vertrouwen. Niet als het gaat om ontspanning in de internationale relaties, maar ook niet als het gaat om de oorlog tegen de politieke islam. De acties van Trump spelen de islamitische terroristen zoals de ISIS en Al Nusra in de kaart. Terwijl in Europa de aanslagen door gaan, staan de westerse leiders te juichen als Trump hun vijanden steunt en helpt. Voor de eigen bevolking heeft men dan geen oog meer. Zo als gezegd; de populisten zullen onze problemen niet oplossen. Ze beloven veel, maar zijn onderdeel van het systeem en hun woorden zijn net zulke leugens als de leugens van de mainstream. Ze zijn alleen goed voor een beetje chaos binnen het systeem, maar dat weegt niet op tegen het gevaar dat er van ze uitgaat, als ze zich aansluiten bij de oorlogslobby. Als we een andere wereld willen zullen we die zelf moeten bouwen. Als we het aan het systeem, inclusief de populisten binnen dit systeem, overlaten is er binnenkort niets meer te redden. Dan is het bouwen van schuilkelders nog de enige optie.

ERDOGAN’S BLOEDHONDEN OP EUROPESE STRATEN

Nog niet zo lang geleden hebben wij voorspeld dat de Turkse dictator Erdogan binnenkort zijn aanhangers zou gebruiken om tegenstanders in Europa aan te vallen. We hoefden niet lang te wachten op de bevestiging van deze voorspelling. Op donderdag 30 maart vielen AKP knokploegen Koerdische demonstranten aan, die voor de Turkse ambassade in Brussel protesteerden. Het protest ontstond nadat het AKP gepeupel posters in de buurt van de ambassade had opgehangen, waarmee werd opgeroepen tot een Ja stem in het referendum van de bloedsultan. Zo als ook in Turkije dulden de AKP’ers geen protesten van andersdenkenden, dus werd tot de aanval overgegaan. Hierbij werden 3 Koerden neergestoken door de Turkse fascisten, waarvan een persoon in kritische toestand is.

De vechtpartijen gebeurden nadat de Turken in België waren begonnen met stemmen in het referendum, een proces dat intussen ook in Nederland aan de gang is. In de avonduren was er een nieuwe confrontatie in Brussel, nadat de Turkse AKP fascisten een picketline van de Nee stemmers aanvielen. Opnieuw moest de politie er aan te pas komen om de fascisten bij de picketline weg te krijgen. Er bestaat geen twijfel aan dat Erdogan orders heeft gegeven aan zijn aanhangers om tegenstanders van het referendum aan te vallen. Nog maar een paar dagen eerder dreigde hij dat de Europese straten niet meer veilig zouden zijn. Nu is duidelijk wat hij daarmee bedoelde.

De kans dat er nog meer escalaties zullen komen is levensgroot aanwezig. Niet alleen in de aanlooptijd naar het referendum, maar zeker ook daarna, als Erdogan zijn zin krijgt en het Ja kamp wint. Dan zal de grootheidswaanzin van de bloedsultan helemaal geen grenzen meer kennen. Daar zal dan ook meer geweld bij horen. In Turkije, maar ook in Europa. Welke kant het dan kan opgaan heeft de aanval in Brussel meer dan duidelijk gemaakt. Een van de slachtoffers van de het AKP tuig was een 66-jarige vrouw, die met ernstige verwondingen naar het ziekenhuis moest. De man die haar neerstak probeerde haar zelfs te onthoofden, zoals hij blijkbaar van de ISIS had afgekeken. Later bleek ook dat een van de aanvallers een vooraanstaand AKP lid is. Dat is gelijktijdig het bewijs dat het om goed georganiseerd geweld ging, en geen incident.

Als de AKP het referendum inderdaad wint zal dit een overwinning zijn voor de politieke islam, niet alleen voor Erdogan. Dat betekend dat de strijd tegen de politieke islam de komende tijd nog meer prioriteit moet krijgen. Het is nu al zaak om een aantal maatregelen te nemen die deze fascistische stroming het werk moeilijker of onmogelijk zullen maken. Zo moet er meteen een einde komen aan de dubbele nationaliteit. Als er in Europa niet meer met twee paspoorten gewerkt kan worden, kan er ook niet gestemd worden in Turkse verkiezingen of referenda. Dan is het gelijk afgelopen met de provocaties en het geweld van de laatste weken. Ieder die zich dan nog met de Turkse politiek wil bemoeien, mag dat in Turkije gaan doen. Verder moet de Nederlandse arm van de AKP ontbonden worden, en is het ook nog te overwegen om frontorganisaties als DENK aan banden te leggen, of zelfs te verbieden, als er geen afstand van Erdogan en de AKP wordt genomen.

Dan is de tijd nu toch zeker ook gekomen om de Diyanet moskees in Nederland en heel Europa uit handen van de Turkse overheid te halen. Het is onacceptabel dat het Turkse ministerie voor onderwijs en geloof hier openlijk filialen kan hebben, die worden gebruikt om politieke tegenstanders te bespioneren. In Duitsland en België wordt al tegen spionerende imams opgetreden, en het is dus hoog tijd dat ook in Nederland deze beerput wordt opengetrokken. Als we de structuren die Erdogan en zijn groene fascisten in Europa hebben opgebouwd niet ontmantelen zal ons dat later duur te staan komen. Terroristen moet je meteen aanpakken, of ze nu onderdeel van de AKP of de ISIS zijn.

Gelijktijdig kunnen dan ook de salafisten worden aangepakt die in Europa steeds sterker worden. Deze wegbereiders van het terrorisme hebben alleen al in Duitsland meer dan 10.000 actieve leden. Er zijn al verschillende moskees gesloten en verenigingen verboden, maar dat is nog lang niet voldoende. De salafisten maken misbruik van de politieke correctheid en de zogenaamde vrijheid van religie om hun misdadige praktijken uit te voeren. Ook dat kan niet langer getolereerd worden. Veel te lang is er angst geweest, vooral ook op links, om de waarheid over deze zaken te spreken. Maar met angst komen we nergens.

Wat er kan gebeuren als er niet wordt opgetreden bewijst de huidige situatie in Turkije waar Erdogan van het land een openlucht gevangenis heeft gemaakt. In Turkije heb je alleen vrijheid van religie als je achter Erdogan en de AKP staat. Hetzelfde geldt voor politieke vrijheid. Kijk naar de “vrijheid” van de Koerden, de Alevieten, de Joden en de Christenen in Turkije. Als je tot deze groepen behoord heb je de “vrijheid” om naar de gevangenis te gaan of te worden vermoord. Andere opties zijn er niet. Leden van de Koerdische HDP partij, de op een na grootste partij van het land, zijn in de gevangenis in hongerstaking gegaan. Het is nog de enige mogelijkheid om terug te vechten. Het is ook de enige mogelijkheid om aandacht te krijgen. Alleen luistert de wereld maar met een half oor.

Zeker, er wordt veel over Turkije gesproken, en er is kritiek op Erdogan. Maar dat alleen is niet voldoende. Je moet de groene fascisten in Ankara in het hart treffen. De onderhandelingen tussen de EU en Turkije moeten meteen worden afgebroken. Het huidige Turkije moet nooit lid van de EU kunnen worden. Het associatieverdrag moet worden opgezegd en de wapenexport naar Turkije moet verboden worden. Turkije moet uit de NAVO worden gezet, en omdat de NAVO een misdadige organisatie is, kan de hele club beter meteen opgedoekt worden. Het zal alleen maar bijdragen aan een veiliger wereld. Al deze zaken zijn nodig om de bloedsultan duidelijk te maken dat zijn misdaden niet getolereerd worden. De Russische president Poetin heeft eerder laten zien hoe je Erdogan op de knieën krijgt. Dat gaat echt niet met sussende woorden.

Natuurlijk zullen er weer zijn die zeggen dat je de kanalen open moet houden omdat het anders alleen maar erger wordt. Dat is een onzinnig excuus om gewoon niets te doen, en de groene fascisten ruim baan te geven. We moeten de kanalen wel open houden met onze kameraden in Turkije en daarbuiten, die iedere dag in de frontlinie staan tegen Erdogan en zijn regime van moordenaars. Zij vormen op dit moment een van de speerpunten in de strijd van de mensheid tegen de politieke islam. Ondanks het feit dat velen het niet willen zien, is deze oorlog al tijden een realiteit. Over een ding kan echter geen twijfel bestaan; het is een oorlog waarvan we het ons niet kunnen veroorloven om hem te verliezen.

ANTIFASCISME EN VOETBAL SAMEN IN HAMBURG

De supporters van de Hamburgse voetbal verenigingen, HSV en FC St Pauli, zijn niet bepaald vrienden. Omdat de clubs op dit moment in verschillende competities spelen valt het met de onderlinge conflicten nog al mee. Maar dat is ooit heel anders geweest. Bij wedstrijden waar de clubs tegen elkaar speelden, stonden de supporters elkaar regelmatig naar het leven. Toch was er deze week een opmerkelijk initiatief dat in dit alles verandering lijkt te brengen. Aanhangers van de twee verenigingen besloten tot een gezamenlijk actie gericht tegen het fascisme van toen en nu.

Meer dan 100 supporters van HSV en FC St Pauli kwamen samen voor wat een antifascistische rondgang werd genoemd. Ze maakten een gezamenlijk tocht door de straten van Hamburg die voor de oorlog tot de Joodse wijk behoorden. Het ging om het zogenaamde Grindel viertel, een buurt die, tot de deportaties door de Nazi’s, veel Joodse bewoners telde. De supporters trokken langs huizen die werden gebruikt om Joden bij elkaar te drijven nog voor dat de deportaties begonnen. Ook werd een kazerne bezocht waar ooit het politiebataljon 101 gevestigd was. Deze eenheid heeft in de jaren 40 duizenden Joden in het oosten vermoord.

De deelnemers aan de tocht kregen ook uitleg over de zogenaamde struikelstenen, die intussen in veel landen zijn gelegd voor de huizen van Joden die de deportaties en de vernietigingskampen niet hebben overleefd. De stenen vermelden naam, geboortedatum en waar de gedeporteerde is vermoord en wanneer. Een van de fans zei later dat hij de stenen vaak had gezien maar eigenlijk nooit echt had geweten wat het verhaal was achter de naam op het koperen plaatje. Dat was nu anders, en hij kon zich meer inleven in de situatie.

Dat was precies de bedoeling van de rondgang. Voor veel jongeren zijn de oorlog en de misdaden van de Nazi’s een ver verleden, en iets waar je op school wat van hoorde. Een initiatief zoals deze rondgang maakt, duidelijk dat de sporen van dat tragische verleden nog steeds zichtbaar en heel dichtbij zijn. Dat brengt het verleden tot leven, en maakt het ook makkelijker om verbindingen te leggen naar de huidige fascistische dreiging. De organisatoren van de rondgang zien het initiatief dan ook als een groot succes.

Het zal lezers misschien bevreemden dat juist voetbalsupporters zich met dit soort zaken bezig houden. Maar voor Hamburg is dit geen bijzonderheid. Vooral FC St Pauli en haar aanhang komen op voor linkse denkbeelden, en zijn al jaren betrokken in de strijd tegen fascisme. Bij HSV, een veel grotere club, is dat wat minder, maar ook deze club wordt als progressief en een volksvereniging gezien. Het heeft allemaal te maken met het Rode Hamburg van vroeger. De stad kent een lange traditie van strijd zowel tegen het fascisme, als ook tegen de uitwassen van het kapitalistische systeem. Hamburg kende in de jaren 20 en 30 veel aanhang voor de arbeiderspartijen, de SPD (sociaal democraten) en de KPD (Communisten). Het was ook de stad van KPD leider Ernst Thalmann, die tegen het einde van de oorlog door de Nazi’s werd vermoord.

Natuurlijk is er sinds die tijd veel verandert. De KPD is nog steeds verboden, en de SPD is, zoals overal, steeds meer naar rechts opgeschoven. Toch blijven veel Hamburgers het linkse gedachtegoed trouw, en dat weerspiegelt zich ook onder de voetbalaanhang. In het stadion van FC St Pauli, het Millerntor, is het geen bijzonderheid om politieke spandoeken te zien. Ook rode vlaggen, soms met hamer en sikkel, zijn geen uitzondering. Het stadion zal in de komende tijd ook worden gebruikt voor een grote vergadering, om de strijd te plannen tegen de G20 top die dit jaar in Hamburg wordt gehouden. De zogenaamde wereldleiders, die dan in juli naar Hamburg komen, zullen merken dat ze niet welkom zijn.

Voetbalsupporters worden vaak als oppervlakkig gezien, met alleen maar interesse in alcohol en geweld. Dat is een van de vele medialeugens, en de fans in Hamburg bewijzen dat het ook heel anders kan. Clubs als FC St Pauli en de HSV staan midden in hun gemeenschappen en zetten zich ook op vele terreinen in. Dat geldt ook voor de supporters, maar daar wordt weinig over geschreven. Overigens worden de verrichtingen van de fans, zoals de antifascistische rondgang, wel uitgebreid in de Hamburgse media beschreven. Een aantal journalisten liep zelfs mee. Ook dat zul je elders niet snel zien gebeuren. De media hebben alleen interesse als het gaat om geweld en rellen.

Tot slot laten we een FC St Pauli fan aan het woord, die mee liep en bij iedere wedstrijd van de club te vinden is. “Mijn grootouders hebben in de jaren 30 en 40 strijd tegen Hitler gevoerd. Hier in deze stad, wat ook mijn stad is. Zij hebben gezien hoe hun Joodse buren werden weggehaald en nooit meer terugkwamen. Zij wisten wat onrecht was. Maar ook vandaag zien we nog steeds onrecht overal waar je maar kijkt. Wij proberen daar wat aan te doen, omdat alleen maar langs de kant staan niet helpt. Ik neem zowel mij St Pauli vlag als ook een rode vlag mee naar de wedstrijden, thuis, maar soms ook uit. Sommigen zien dat als ouderwets en iets wat niet meer bij vandaag past. Maar voor mij, en eigenlijk voor ons allemaal bij de club, is het gewoon een levend iets. Niet iets van het verleden, maar juist van nu en voor de toekomst. Veel te veel tradities zijn verloren gegaan. Dat speelt de rijken en de uitbuiters in de kaart. Van dat soort figuren hebben we er ook zat in de stad. Zonder ideologie kun je tegen die lui niets ondernemen. Daar gaat het allemaal om. Als ik de vlaggen en de spandoeken bij onze wedstrijden zie, weet ik dat de strijd nooit zal stoppen. Dat wist mijn grootvader toen al, en dat is voor mij nog steeds zo. Door onze traditie zijn we sterk, voor altijd.”

G20 UPDATE

In de aanloop naar de G20 top wordt het intussen steeds onrustiger in Hamburg. In de laatste weken zijn twee keer aanslagen gepleegd op politievoertuigen. Hierbij zijn zeker 6 politiebussen totaal uitgebrand en 4 anderen raakten zwaar beschadigd. Anonieme linkse activisten hebben de verantwoordelijkheid opgeëist, en gezegd dat de politie de beschermer van de heersers is, en dus met alle middelen bestreden moet worden. Een geheim document van de politie, dat uitlekte en in handen kwam van de omroep NDR, laat zien dat de politietop zich grote zorgen maakt. Men verwacht dat er 4000 linkse betogers naar Hamburg zullen komen uit heel Europa, om de G20, top, waar ook Trump aan zal deelnemen, te blokkeren. De kans dat hier pittige rellen van komen is dus zondermeer aanwezig. We zien nu alleen nog maar de opbouw richting de grote protesten. Hamburg kan dus op een heet voorjaar rekenen. 

NA DE VERKIEZINGEN; HOE VERDER OP LINKS?

Langzaam gaat het stof, opgewaaid door de Tweede Kamerverkiezingen, weer wat liggen. Dat betekend dat we nu een wat helderder beeld kunnen schetsen van wat er op 15 maart op links is gebeurd. Het gaat er niet meer om dat we eindeloos uitpluizen waarom er is gestemd zo als er is gestemd, dat laten we aan de zogenaamde deskundigen over. Zij weten ook niets, maar krijgen betaald om onzin in de wereld te zetten. Daar houden wij ons ver van, temeer ook omdat het geen enkele oplossing oplevert. Om te beginnen kunnen we niet anders dan vaststellen dat de uitslag voor links een complete ramp is geweest. Een ramp die al op grote afstand zichtbaar was, omdat de soft linkse clubs in het parlement geen enkele binding met de bevolking meer hebben. Rechts weet veel beter in te spelen op wat er onder de mensen leeft, en dat is misschien nog wel het meest vernietigende oordeel dat we over de huidige linkse partijen kunnen uitspreken.

De grootste klap viel natuurlijk bij de PvdA. En absoluut terecht. Als je bijna 5 jaar lang je leden, achterban en kiezers heb bedrogen en voorgelogen kun je niet anders verwachten. Eigenlijk was een nog groter verlies op zijn plaats geweest. Ondanks dat partijvoorzitter Spekman nu als zondebok het veld moet ruimen, blijft Asscher zitten en beweren dat er in de laatste jaren onder Rutte veel is bereikt. Hoe blind kun je zijn? Toch is de huidige positie van de PvdA niet uitzonderlijk. De sociaal democraten zijn al jaren bezig om in de oppositie met linkse geluiden te komen, terwijl men bij iedere gelegenheid in een rechts kabinet stapt. Daarop volgt dan weer een nederlaag en de oppositie, wat de cirkel weer rond maakt. Slachtoffer van dit alles zijn de goedwillende leden, die maar niet kunnen begrijpen dat hun partij al heel lang geen arbeiderspartij en nog nauwelijks links is. De heersende klasse zal echter nooit toestaan dat de sociaal democraten helemaal verdwijnen, want men heeft de club nog steeds nodig als politieagent om de arbeiders in toom te houden. In de vakbonden is het niet anders.

Natuurlijk is er nu wel speculatie over wat er moet gebeuren na het dramatische verlies. Rob Oudkerk heeft maar weer eens herhaald dat de hele partij maar opgeheven moet worden, en Plasterk wil een fusie met GroenLinks. Klaver mag dan wat hem betreft de nieuwe partijleider zijn. Dat is natuurlijk wel een manier om de verloren zetels terug te halen, maar het zal niet gaan werken. De PvdA is al heel lang voor links verloren, en het is alleen de beschermende hand van de heersende klasse die de partij in stand houdt. Voor GroenLinks is het dan ook helemaal niet interessant om met het wrakhout van de sociaal democraten opgeschept te worden. Dat kan alleen maar een blok aan het been van Klaver vormen.

Overigens is het niet zeker dat de PvdA altijd de bescherming van de heersende klasse kan blijven genieten. De tevens sociaal democratische SP vormt een prima tweede elftal op dit gebied. Waarschijnlijk vertrouwen de heersers de maoïstische wortels van de SP nog niet helemaal. Anders was hier allang het Griekse systeem ingevoerd waarbij de sociaal democraten werden vervangen door Syriza, een zogenaamd radicale linkse partij, die intussen braaf de orders van het internationale kapitalisme uitvoert. Over die wortels van de SP hoeft men zich eigenlijk allang geen zorgen meer te maken. De SP heeft nooit een echte identiteit gehad als de vertegenwoordiger van de arbeiders, en zal dat ook niet krijgen. Van tomatengooiers en eeuwige opposanten is men verworden tot een eenvoudige sociaal democratische partij die alleen nog oog heeft voor de macht. Voor de verkiezingen zei iemand dat de SP weer activistisch zou worden en dat het dus allemaal goed zou komen. Daar hebben we weinig van gemerkt, en zelfs als dat wel zo zou zijn, betekend het nog niets. Blind activisme zonder duidelijke ideologische fundering is niets meer dan de doodlopende weg waarop men zich nu bevindt.

In verschillende analyses wordt gezegd dat men hoopt op een discussie binnen de SP over een andere politieke lijn. Blijkbaar ziet men niet dat dit een gepasseerd station is. De kans is groot dat er een andere leider komt, maar de koers zal niet veranderen. Daarvoor is het huidige proces van verval al veel te ver gegaan. Er komt een punt waarop een ommekeer niet meer mogelijk is. Dat punt heeft de SP al heel lang geleden bereikt. Misschien merken de leden dat niet, en blijven ook ander linkse activisten hoop houden, maar de kiezers hebben het feilloos in de gaten. Daarom ook heeft de jarenlange stagnatie nu plaats gemaakt voor verlies. Sommige zeggen dat het verval komt omdat de SP zich nooit echt heeft uitgesproken tegen racisme. Als of dat de hele verklaring zou kunnen zijn. De kiezers die de SP, zeker door de vernietiging van de PvdA, zou moeten trekken hebben wel andere problemen dan zich druk te maken over uitspraken over racisme. Dan gaat het om banen, de zorg, de instroom van migranten, en de gevaren van de politieke islam. Daar zitten de zorgen van de kiezers, en precies daar laat links het afweten.

Voordat we kijken wat soft links zou kunnen doen, moeten we ook iets over GroenLinks zeggen. Hun winst is vooral afkomstig uit een aanslaande media campagne waarbij Klaver het nieuwe glimmende product was. Hij wekte hoop, vooral bij jongeren. Helaas zullen zij bedrogen uitkomen. We zeiden het laatst al; binnen niet al te lange tijd zal Klaver de Jonge Liberaal van het Jaar zijn, en zal hij GroenLinks het volgende kabinet Rutte inslepen. Hij zal nog wel even moeten bewijzen dat hij betrouwbaar is, maar dat zal wel geen probleem zijn. Na de komende Ruttetijd zal GroenLinks dan weer 4 zetels overhouden, net als na het Kundus debacle en het zogenaamde voorjaarsakkoord. We zien dus dat verraderspraktijken binnen GroenLinks al niet nieuw meer zijn.

Wat zou er dan moeten gebeuren? Er is geen echte toekomst voor links in Nederland als er niet eerst een grote schoonmaak komt. Het zou het beste zijn als GroenLinks zou fuseren, niet met de PvdA, maar met D’66. Dan heeft met het natuurlijke huis gevonden en kan Klaver Pechtold opvolgen als de laatste zijn hoed aan de wilgen hangt, en een leuke commissarisbaan opzoekt. Net als in Engeland zou je dan een liberaal democratische stroming krijgen. Naar buiten toe heel democratisch, maar in feite net zo dictatoriaal als de heersende klasse zelf. Het feit dat D’66 zich al heeft teruggetrokken van het lang gekoesterde referendum standpunt is hier van een mooi voorbeeld.

De SP kan dan met de overblijfselen van de PvdA fuseren, en een sociaal democratische partij worden niet alleen in daad, maar nu ook in woord. Wel zo eerlijk en gelijk een open plek creërend op links. Voor dat we dit tot een conclusie brengen nog even dit; zolang links niet echt notitie neemt van de zorgen en de problemen van de meerderheid van de bevolking heeft het geen toekomst. Veel te veel terreinen zij overgelaten aan rechts; de EU, de NAVO, vluchtelingen en migratie, en de dreiging van de politieke islam. Als dat niet verandert zal niemand de huidige partijen meer serieus nemen. Op dit moment is soft links net zo bruikbaar voor de arbeidersklasse als een lege bloemenspuit in een brandend huis.

Dan zijn er ook nog activisten die clubs als DENK en Artikel 1 als links zien. Wat een armoede als dat het nieuwe linkse antwoord zou moeten opleveren. DENK is niet meer dan een frontorganisatie van de Turkse AKP, en is al net zo intimiderend als de grote broer in Ankara. Artikel 1 is een partij van egotrippers die misschien de camera kan overtuigen, maar zeker niet de kiezer die op zoek is naar een links alternatief. Beiden zullen dan ook geen lang leven beschoren zijn, en aan onderlinge ruzies ten onder gaan. Daar komt nog bij dat het ontstaan van dit soort clubs het beste bewijs is dat het troetelkind van de sociaal democratie, de integratie, totaal is mislukt.

We zeiden het vorige week al, Nederland heeft weer een Communistische Partij nodig, die zich laat zien en initiatief toont. Natuurlijk hebben we niet de illusie dat het dan om een massapartij zal gaan. In ieder geval niet in eerste instantie. Maar er is intussen wel een behoorlijke plek op links voor een ideologisch sterke partij. Precies dat zou de rol van een Communistische Partij moeten zijn. Door eigen principieel gedrag andere linkse partijen opwekken tot actie, en gelijktijdig een einde maken aan het afzakken naar rechts van veel linkse organisaties, inclusief de vakbeweging. Het excuus dat het niet makkelijk is om een partij van de grond te krijgen gaat niet meer op. Als rechts partijen kan opzetten, en zelfs zetels winnen, waarom zou dat op links dan niet mogelijk zijn? Een Communistische Partij zou een begin kunnen maken met het terugwinnen van de verloren grond, en door eigen voorbeeld als spreekbuis kunnen optreden voor de arbeiders. Een betere wereld is mogelijk, maar dan moeten we wel de juiste route kiezen. Een beter moment als nu, zal er niet snel meer komen. 

WEER JAREN RUTTE, WEER JAREN ELLENDE

Door het gebrek aan echte keuzes zat het er natuurlijk aan te komen. Opnieuw is de VVD de grootste partij geworden, weliswaar met een stevig verlies, maar Rutte kan toch aan de slag met de formatie van Rutte III. Dat betekent weer jaren van bezuinigen, uitbuiten en stelen. Natuurlijk zal hij op zoek moeten naar partners, en zal het allemaal weer een zware bevalling worden. Maar wie er ook in Rutte III stapt, er zal weinig veranderen in vergelijking met de laatste 5 jaar. In die jaren heeft de PvdA het VVD programma trouw uitgevoerd. Nu zullen anderen dat doen. Maar het resultaat zal hetzelfde blijven. En de toekomstige partners weten al wat ze te wachten staat. De vernietiging van de PvdA moet een waarschuwing zijn voor al het toekomstige Rutte coalitievee.

Wilders heeft weliswaar stemmen gewonnen en is de tweede partij geworden, maar hij heeft toch niet genoeg kiezers kunnen overtuigen en meeslepen in zijn populistische avontuur. Blijkbaar hebben voldoende mensen begrepen dat ook de populisten op termijn het antwoord niet hebben. Wel is het zo dat de winst die Wilders heeft geboekt aangeeft dat, net als eerder in Groot Brittannië en Amerika, een behoorlijk deel van de kiezers meer dan genoeg heeft van de politieke elite en hun leugenpers. Dat is een kaakslag voor het systeem, maar niet de doorbraak die nodig is om aan de macht van de huidige elite een einde te maken. Die doorbraak kan ook nooit het werk van de populisten zijn. Zij zijn zelf onderdeel van het systeem, en maken alleen gebruik van een andere visie. Het kapitalisme zullen zij nooit afvallen, en daarmee houdt het dan ook meteen op.

Natuurlijk kunnen we een hele analyse maken van met wie Rutte nu kan gaan regeren. Maar dat heeft weinig zin, omdat het geen enkel verschil zal maken als het om het beleid gaat. Wie wel of niet mee doet is dan ook niet van belang. Opnieuw zullen de mensen aan de onderkant het slachtoffer zijn van het Rutte beleid om de rijken te spekken terwijl de armen steeds verder het moeras in zakken. De uitholling van de zorg zal verder gaan, terwijl de premies door het plafond stijgen. De zorgverzekeraars wrijven nu al in hun handen. Kortom; de toekomst ziet er duister uit.

Omdat er geen andere weg was om dit alles duidelijk te maken heeft een aanzienlijk deel van de kiezers voor Wilders gekozen. Anderen stapten over naar GroenLinks. Zij die naar de PVV gingen hebben, met zeker veel twijfels, hun vertrouwen uitgesproken in de populisten. De populisten die de bovengenoemde zorgen en problemen wel serieus lijken te nemen, en ook af willen van de bemoeizucht en de uitbuiterstactieken van de Europese Unie. Zij zien ook de dreiging van de politieke islam, van ISIS tot AKP, veel helderder. Die dreiging zal in de toekomst alleen maar groter worden, zeker nu de 5^de colonne van Erdogan, DENK, zetels heeft weten te scoren.

En echt links alternatief, dat zich tegen het systeem richt, was er opnieuw niet. GroenLinks heeft gewonnen, maar we kunnen er nu al vanuit gaan dat Klaver de volgende liberaal van het jaar gaat worden. En precies dat gebrek aan een echt alternatief mag links zich aanrekenen. Dat de bevolking toch bij de VVD blijft of naar de populisten loopt, is mede de verantwoordelijkheid van de verschillende linkse stromingen die geen antwoord hebben op de problemen van vandaag.

De vraag is natuurlijk of vooral de populisten het vertrouwen dat ze nu van een deel van de kiezers hebben gekregen waard zijn. Het antwoord op deze vraag zal Nee zijn. Ook de populisten zullen heel snel hun woord breken en hun beloften laten vallen als dat nodig is om toch nog aan de macht te komen. Zij hebben zich opgeworpen als een alternatief, wat ze eigenlijk niet zijn. Dat kan ook moeilijk anders want, zo als we al zeiden, ook de populisten zijn onderdeel van het heersende systeem. Wilders mag dan meer houden van een Nederlandse dan een buitenlandse kapitalist, een kapitalist blijft een kapitalist, wat de nationaliteit ook is. De populisten in Nederland en de andere landen willen het kapitalistische systeem niet afschaffen of zelfs grondig hervormen. Zij geven alleen een wat andere visie met andere prioriteiten, terwijl het hoofdthema hetzelfde blijft. Mensen die echt een andere wereld en een andere toekomst willen, en daarvoor op Wilders hebben gestemd, zullen bedrogen uitkomen. Maar dat betekend niet dat de haat die ze tegen de politieke elite hebben opgebouwd zal verdwijnen. In tegendeel, die haat zal alleen maar groter worden als blijkt dat de weg die men nu heeft ingeslagen ook weer doodloopt. Het zal de wanhoop en de woede aanwakkeren.

De kans dat Wilders regeringsmacht krijgt is verkeken en hij kan zich nu alleen maar blijven opstellen als de eeuwige oppositieleider, die nooit een kans zal hebben. Als het gaat om een stem voor de meerderheid van de bevolking, zal de PVV die stem nooit kunnen zijn. Ook de PVV zal immers nooit het echte probleem, het kapitalisme in al zijn vormen, aanpakken of vernietigen. De PVV zal dus ook nooit de stem van de arbeidersklasse kunnen en willen zijn. Net zo min als de andere partijen in het parlement. Wat daaruit de conclusie is zullen we zo zien.

De soft linkse stromingen die in Nederland actief zijn hebben resultaten gescoord die te voorspellen waren. Verlies voor de PvdA, zelfs veel meer dan was verwacht. Winst voor GroenLinks, en achteruitgang voor de SP, een partij die al jaren over zijn hoogtepunt is en totaal de weg kwijt. Maar dit maakt allemaal geen verschil, want al deze partijen vertegenwoordigen ook de arbeidersklasse niet. Niet alleen omdat ze het niet kunnen, maar gewoon weg omdat ze het niet willen. Er is geen enkele partij binnen het Nederlandse bestel op dit moment, die zich tegen het kapitalisme uitspreekt, en de huidige machtsverhoudingen in vragen stelt. Ze zijn allemaal onderdeel van het systeem en spelen trouw hun rol.

Deze verkiezingen bewijzen eens te meer dat de arbeidersklasse, de meerderheid van de bevolking, geen enkele vertegenwoordiging heeft, niet politiek en ook niet economisch. De politieke elite ondervindt behoorlijke tegenstand, maar het instrument dat hier voor wordt gebruikt, de populisten, zal niets veranderen, zelfs niet met politieke macht. Wat Nederland nodig heeft is een echte arbeiderspartij, een revolutionaire arbeiderspartij, die zich tegen het systeem keert, en het gevecht aan gaat met de heersende klasse. Een partij met principes en wars van opportunisme, die de lont in het kruitvat kan zijn. Kortom; we hebben weer een Communistische Partij nodig. Alleen het echte socialisme zal iets veranderen, zal die wereld bouwen die we nodig hebben. Dat veel mensen nu de politieke elite ten val willen brengen is een goed begin. Maar alleen een Communistische Partij zal dat tot een realiteit kunnen maken. En nu kunnen wij het zeggen: daarvoor bestaat geen alternatief!

DONBASS STEEDS DICHTER BIJ RUSLAND

Sinds de oorlog van 2014-2015 heeft de Donbass regio, beter bekend als Novorossia, in een soort tussenpositie verkeert. Zeker er was steun uit Rusland, en een garantie dat Rusland zou ingrijpen als de Kiev fascisten echt zouden proberen om de Donbass in te nemen. Maar tot nu toe werden de republieken Lugansk en Donetsk niet officieel door Moskou erkend. Dat had vooral te maken met de Russische zoektocht naar een oplossing voor het conflict. Lang heeft Moskou gehoopt dat die oplossing er zou komen via de Minsk Akkoorden. Het is al heel lang duidelijk dat Kiev, gesteund door haar westerse meesters, de Akkoorden nooit zal uitvoeren. In plaats hier van blijven de fascisten op de confrontatie spelen met voortdurende aanvallen op de steden van Novorossia en ontelbare andere provocaties.

Ondanks deze oorlogskoers heeft Rusland steeds voorzichtig gereageerd, hopende op een verandering van leiding in Kiev, en meer steun van het westen voor de Minsk Akkoorden. In de laatste weken lijkt het er echter op dat Moskou het zat is en niet langer meer wil wachten. De provocaties van de fascisten nemen toe, niet af, en dat heeft er toe geleid dat de Russische regering met andere maatregelen komt. Deze maatregelen worden genomen in samenspraak met de vrije republieken, of op initiatief van Lugansk en Donetsk. Het begon er allemaal mee dat de fascisten begin dit jaar probeerden door de linies van de milities te breken. Deze aanvallen werden afgeslagen, en uit wraak proberen de fascisten nu om de republieken economisch te blokkeren. Van een nieuw bestand, dat was afgesproken, kwam ook niets terecht. Tijd dus voor de republieken en Moskou om te reageren.

Dat gebeurt intussen, wat weer tot paniek leidt in Kiev en de hoofdsteden van het westen. Als eerste besloot President Poetin om alle documenten die in de republieken worden uitgegeven, zoals paspoorten, ID bewijzen en rijbewijzen, officieel in Rusland te erkennen. Hetzelfde geldt voor kentekenplaten uit Donetsk en Lugansk. Dit lijkt een formele maatregel, maar dat is het niet. Het erkennen van de documenten is een eerst stap richting het erkennen van de republieken zelf. Dat zou op termijn het opdelen van de Oekraïne betekenen, en het einde van de Kiev fascisten. Ook de republieken kwamen in actie en de bedrijven van Oekraïense kapitalisten, die in de vrije republieken staan, zijn met onmiddellijke ingang genationaliseerd. Verder zullen in het vervolg de TV uitzendingen uit de republieken ook naar die delen van de Donbass worden uitgezonden, die nu nog door de Kiev fascisten worden bezet.

Zowel Moskou als ook de republieken hebben hiermee duidelijk gemaakt dat ze geen enkel vertrouwen in een oplossing door onderhandeling meer hebben, en dat dit vooral komt omdat Kiev geen onderhandelingspartner kan zijn. Dat is een grote stap die er toe leiden kan dat in de toekomst de vrije republieken zich officieel bij Rusland zullen aansluiten. Dat is al heel lang de wens van de bevolking in de republieken, maar de leiding is steeds heel voorzichtig ter werk gegaan omdat er nog steeds hoop was dat de junta in Kiev door een democratische leiding zou worden vervangen. Die hoop is nu vervlogen, dus wordt het tijd voor een nieuwe koers.

Intussen gaan de fascisten door met het aan puin schieten van huizen, en vallen er ook steeds slachtoffers. Deze oorlogsmisdaden kom je in de westerse systeempers niet tegen. Als er al over wordt geschreven staat er alleen dat de twee partijen elkaar beschuldigen van het breken van de wapenstilstand. Dat dit het werk is van de fascisten schrijft men niet, omdat er orders van hoger hand zijn om de Kiev fascisten de hand boven het hoofd te houden. Immers in het westen mag alleen Rusland worden aan gevallen en probeert men nog steeds de bevolking wijs te maken dat er in Kiev een democratische regering zit, die weliswaar corrupt is, maar toch gesteund moet worden. Ieder die een beetje gaat zoeken naar meer betrouwbare informatie zal snel de waarheid ontdekken. Bewijzen zijn er immers in overvloed.

Moskou had gehoopt dat de nieuwe leiding in de VS Kiev zou dwingen om binnen de Minsk Akkoorden te blijven. De chaos in Amerika is echter zo groot dat daar niet langer op gewacht kan worden. Op zich is dat geen probleem, want ook een verzwakt Amerika is in het voordeel van zowel Rusland als ook de vrije republieken. Moskou had liever een bevredigende overeenkomst na onderhandeling gezien, die zowel de republieken als ook de Oekraïne een nieuwe toekomst zou bieden. Heel lang heeft de Russische leiding Kiev de kans gegeven om de zaken op orde te krijgen. Dit heeft echter alleen maar meer aanvallen en geweld opgeleverd, dus is het tijd om de bezem er door te halen.

Intussen gaan de fascisten door met de blokkade, waarmee ze vooral zich zelf in de voet schieten. Er gaan nu immers geen kolen uit de republieken meer naar de Oekraïne. Het resultaat is een toenemende energieschaarste wat weer heeft geleid tot het uitroepen van de noodtoestand op dit gebied. Als of de burgers in de Oekraïne al niet genoeg problemen hebben. Wat al wel is bereikt is dat men in Kiev geen enkel vertrouwen in de EU meer heeft. Gemaskerde mannen hebben in de afgelopen week alle EU vlaggen weggehaald en verscheurt. Ooit konden de fascisten niet wachten om zich bij de EU aan te sluiten, maar dat is verleden tijd.

Hoe de Amerikanen uiteindelijk met deze situatie zullen omgaan is nog niet duidelijk. Trump wil geen extra militaire steun geven, maar er gaat nog wel steeds geld naar Kiev, zowel van het IMF als ook de EU. Verschillende Amerikaanse haviken willen dat er ook zware wapens naar de Oekraïne worden gestuurd. Dat heeft Trump tot nu toe afgewezen. De verwarring die over dit alles heen hangt heeft Rusland er toe bewogen niet langer af te wachten en zelf in te grijpen, zonder een vreedzame oplossing uit te sluiten. Onder de omstandigheden de best mogelijke lijn. Het wordt tijd voor heldere standpunten en daar lijkt het Kremlin nu ook van overtuigd.

Intussen houden zowel de milities als ook de burgers in de republieken gewoon stand. Ondanks beschietingen, waardoor soms ook de watertoevoer en de stroom uitvallen, staan de mensen achter de leiding van de republieken. Dat kan van het volk in de Oekraïne niet gezegd worden. Er zijn nu ook demonstraties tegen de blokkade en de energieschaarste. Veel mensen zijn het meer dan zat om alleen maar te overleven. Dat er nog geen echte opstand van is gekomen komt door de apathie en de terreur van de fascistengroepen, die iedere oppositie-uiting met veel geweld bestrijden. Maar dat zal niet eeuwig de kurk op de fles houden.

Het lijkt er op dat de ontknoping in de Donbass nu erg dichtbij is. In feite is er maar een ware en werkbare oplossing, aansluiting bij de Russische Federatie, net als eerder de Krim. Er is immers geen enkele hoop meer dat de Oekraïne weer een normaal land gaat worden in de nabije toekomst. Het westen zal dat gewoon niet toestaan. Er zijn geruchten dat Kiev een nieuw offensief aan het voorbereiden is. Als dat gebeurd geeft het de republieken en Rusland de kans om echt orde op zaken te stellen, en de laatste klap uit te delen. Voor de mensen in de Donbass kan dat moment niet snel genoeg komen. 

HOE VERKIEZINGEN BEINVLOED WORDEN

De kranten staan er iedere dag vol van; Rusland zou bezig zijn om de verschillende verkiezingen in Europa dit jaar te beïnvloeden. Ook Nederland is intussen aangestoken door deze koorts en de regering wil daarom dat er met de hand stemmen worden geteld en dat alle computers uit het proces worden uitgesloten. De zogenaamde stemcomputers waren al eerder bij het grofvuil gezet, dus wacht ons weer een ouderwets verkiezingsavondje met lang wachten op de uitslagen. De kans dat Rusland daadwerkelijk de verkiezingen zal beïnvloeden is praktisch niet aanwezig, ondanks alle verhalen over mysterieuze hackers. De Russische media zullen over de verschillende verkiezingen in Europa schrijven, maar daar is niets mis mee. De westerse media schrijven immers nu al over de verkiezingen in Rusland in 2018. Al het gezwam over Russische beïnvloeding is gewoon nepnieuws, in de wereld gezet om de hetze tegen Rusland in leven te houden.

Dit betekend echter niet dat er helemaal geen beïnvloeding is. Deze pogingen komen echter niet uit Russische hoek, maar vinden hun oorsprong in de zieke hersenen van de bloedsultan van Ankara, AKP dictator Erdogan. Niet alleen probeert hij Europa te beïnvloeden, hij probeert ook zijn macht en de greep op de Turken in Europa te versterken. In april zal er in Turkije een referendum worden gehouden waarbij een JA stem de volledige dictatuur van Erdogan en de AKP zal betekenen. De president zal de totale macht krijgen en het proces om alle oppositie uit te schakelen zal dan nog verder worden opgeschroefd. Het is natuurlijk aan de Turkse bevolking om dit te voorkomen door NEE te stemmen. Maar het referendum beïnvloedt niet alleen de situatie in Turkije zelf. Ook Europa en de Turken die hier wonen, krijgen er mee te maken.

Erdogan is van plan om binnenkort naar Duitsland te reizen om stemmen voor het JA kamp te werven, en er zijn geruchten dat hij een grote bijeenkomst in Keulen wil houden. In Duitsland is hier veel verzet tegen. Niet alleen ziet men de Turkse dictator liever gaan dan komen, het plan wordt ook gezien als een directe ingreep in de Duitse politiek. Of er een verbod zal komen is nog onduidelijk, maar de onrust neemt wel toe. Al eerder heeft Erdogan direct in Duitsland ingegrepen. Zo is recent bekend geworden dat een aantal Turkse moskeeën is ingezet om spionagetaken voor de AKP uit te voeren. Er werd informatie verzameld over aanhangers van de Gulenbeweging, de directe vijand van Erdogan, en deze informatie werd naar Turkije doorgestuurd. Verschillende imams van de betrokken moskeeën zijn nu uitgezet of op non-actief geplaatst. Het is door deze onthullingen duidelijk geworden dat Erdogan de grootste koepelorganisatie van Turkse moskeeën in Duitsland gebruikt als zijn persoonlijke spionagenetwerk. Al eerder liet hij parlementsleden in Duitsland bedreigen omdat ze voor erkenning van de Armeense genocide hadden gestemd.

Als dit in Duitsland gebeurd kunnen we gerust aannemen dat een zelfde soort activiteiten gaande is in andere landen, waaronder Nederland. Hier zijn de meeste Turkse moskeeën eigendom van de Diyanet, het Turkse ministerie van geloof en onderwijs. Dit is dus een staatsinstelling waar Erdogan zonder problemen instructies aan kan geven. Nu gaat het nog om verzamelen van informatie, wat al erg genoeg is, maar we kunnen niet uitsluiten dat dit soort netwerken in de toekomst zal worden gebruikt om aanslagen te plegen op tegenstanders van Erdogan. Het kan dan gaan om Gulen aanhangers, Koerden of Armeniërs. We weten immers dat de bloedsultan nergens voor terugdeinst. Als hij het referendum wint zal dit alleen nog maar erger worden. In zijn zieke hersenen zal hij dan almachtig zijn, en dan zijn besluiten tot liquidatie snel gevallen.

Zo als gebruikelijk kijkt de Nederlandse overheid weer de andere kant op. Het is op zich al onacceptabel dat een Turkse staatinstelling moskeeën kan hebben in het buitenland. Maar als deze moskeeën ook nog eens de basis gaan vormen voor spionagediensten, of erger, op bevel van de groene fascisten van de AKP, kunnen we het niet anders als een bedreiging voor de nationale veiligheid zien. Dat Erdogan vrij spel lijkt te hebben heeft deels met de zogenaamde vluchtelingendeal te maken tussen de Turken en de EU. Maar gelijktijdig moeten we vaststellen dat de verschillende overheden blind lijken te zijn voor activiteiten van moskeeën en Turkse nationalisten die normaal gesproken nooit zouden worden geaccepteerd. Het is juist dit met twee maten meten dat veel kwaad bloed zet. Niet alleen de handlangers van Erdogan, maar ook bijvoorbeeld de salafisten, hebben de volledige vrijheid om hun onfrisse praktijken te bedrijven.

Natuurlijk zijn er nog meer voorbeelden van beïnvloeden en het uitoefenen van ontoelaatbare druk. Er zijn vaak verhalen verschenen over moskeeën die hun leden instructies gaven om tijdens Nederlandse verkiezingen op een bepaalde kandidaat te stemmen, door middel van voorkeurstemmen. De partij is dan niet van belang, het gaat er alleen om een kandidaat verkozen te krijgen die de belangen van zijn “achterban’ zal verdedigen. Deze verhalen zijn geen sprookjes, er wordt al jaren met stemmen gesjoemeld in moskeeën. Ook zijn er gevallen bekend van bepaalde “vertegenwoordigers” die zelfs met kiezers mee gingen in het stemhokje. Dat is nu wat aan banden gelegd, maar uitgesloten is dit soort druk nog steeds niet. Voor figuren als Erdogan biedt dat alles ongekende mogelijkheden.

We zeiden al eerder dat de DENK partij, die mee doet aan de Tweede Kamer verkiezingen, wordt geleidt door aanhangers van Erdogan. Turkse nationalisten die zich hier voor doen als democraten. Zij kunnen Erdogan’s 5^de colonne gaan vormen in het parlement, met alle gevolgen van dien. Dat ze hiertoe in staat zijn hebben ze al eerder bewezen. Ook dat ze niet vies zijn van bedriegerspraktijken zoals het inzetten van zogenaamde trollen in de sociale media. Het is dus zaak om deze partij goed in de gaten te houden en er zeker niet op te stemmen. In plaats van paniek te verspreiden over Russische hackers zou de Nederlandse overheid er beter aan doen om de vijanden in de gaten te houden die dictators als Erdogan vertegenwoordigen. Een 5^de colonne leeft door gedogen en wegkijken. Laten we die fout niet opnieuw maken.