KOUDE OORLOG IN HET EUROPEES PARLEMENT

De Europese Unie en het Europees Parlement zien zichzelf graag als kampioenen van de democratie. We weten dat dit alleen maar façade is, want echte democratie, waarbij het volk regeert, is in Europa nergens te vinden. Toch is het mooi als de EU parlementariërs soms even laten zien hoe democratisch ze werkelijk zijn. Zo’n staaltje was er vorige week, toen het EU parlement een resolutie over de Russische media aan nam. Een nieuw bewijs dat de vrijheid van meninguiting niet voor iedereen geldt.

Het ging bij deze zaak ook niet om zo maar een resolutie. Het stuk, dat van Poolse oorsprong is, beweert dat de Russische media propaganda bedrijven die gelijk staat aan de propaganda van islamitische terreurorganisaties als de ISIS. Hierbij worden voornamelijk genoemd het TV station Russia Today en het Sputnik nieuwsagentschap. Beiden zouden proberen om de westerse bevolking te beïnvloeden. Het EU parlement wil nu dat het westen zelf propaganda gaat bedrijven om de Russische mediaorganisaties tegen te werken. Als of het westen geen propaganda bedrijft. Alsof we niet al jaren een campagne hebben gezien waarbij zowel westerse regeringen als ook de media er alles aan doen om Rusland zwart te maken. Om van het demoniseren van President Poetin nog maar te zwijgen. Als of de NOS na de dood van Fidel Castro niet de  Cubaanse renegaten in Miami aan het woord liet, in plaats van met de mensen in Cuba zelf te spreken.

We weten allemaal dat ieder land op een of andere manier propaganda maakt. Dat is normaal en ook geen probleem. Een probleem wordt het pas als bepaalde krachten gaan proberen om niet wel gezinde nieuwsuitzendingen te stoppen, te verbieden of te bemoeilijken. Als er beschuldigingen en verdachtmakingen worden geuit waarvoor nooit bewijzen zijn. Blijkbaar is men in het Europees Parlement zo bang voor de Russische media dat men een resolutie als deze nodig acht. Wel moeten we er bij vermelden dat veel parlementsleden de hele zaak belachelijk vonden en weigerden te stemmen. Zeker is het zo dat het hierbij om een stuk ging van vooral Poolse leden. Maar dat betekend niet dat we geen betekenis aan deze resolutie moeten geven. Het is wel degelijk een nieuw teken dat delen van de westerse heersende klasse een confrontatie met Rusland willen.

Een interessante vraag is wat het nu precies is waar het westen zo bang voor is als het om de Russische media gaat. Als we de genoemde media bedrijven volgen zien we dat er heel veel informatie voorbij komt die je in de westerse media niet ziet. Het beleid van de Russische regering komt natuurlijk aan de orde, en verder ook alles wat de Russische belangen betreft. Maar er is meer. We zien ook veel rapporten van dingen die in het westen gebeuren, maar waarover in de westerse media wordt gezwegen. Terwijl vorig jaar de Duitse media de duizenden vluchtelingen verwelkomden, lieten de Russische media zien dat er in Duitsland ook veel tegenstand was tegen de open deur van Merkel. Dat zag je in de westerse media pas veel later. Verder zie je nu ook weer het verschil als het gaat om de veldslagen in Mosul en Aleppo. De westerse media rapporteren alleen over doden en gewonden in Aleppo, omdat dat daar het Syrische leger en het Russische leger in actie zijn. Natuurlijk worden daar dan weer de nodige beschuldigingen aan verbonden over beschoten ziekenhuizen en scholen.

In Mosul zijn het de Amerikanen en het Iraakse leger die aanvallen. Hierover hoor je alleen af en toe wat nieuws over overwinningen. Over slachtoffers en schade zwijgt men. Er is zelfs een informatie black-out die er voor zorgt dat niemand weet wat er in Mosul gebeurd. Iedereen met een beetje militaire kennis weet dat je een stad niet kunt bevrijden zonder slachtoffers onder de burgerbevolking. Maar volgens de Amerikanen is Mosul op dat gebied een uitzondering. Over propaganda gesproken.

De Russische media bediscussiëren ook al een paar jaar de mogelijkheid van een Derde Wereld Oorlog door het steeds verder opdringende westen. In het westen zelf hoor je dat alleen onder actievoerders en kleine nieuwsgroepen. De mainstream media negeren dit alles. Ook de gevaarlijke kanten van de Amerikaanse presidentskandidaat Clinton kwamen bijna nergens aan de orde. Veel zaken worden expres uit het nieuws gehouden. Het is dan natuurlijk lastig als mensen in het westen dit soort dingen wel horen en lezen bij Russia Today en Sputnik.

Er is een lange traditie van het onderdrukken van nieuws uit landen waar men een probleem mee heeft. Radio-uitzendingen werden in het verleden door stoorzenders geblokkeerd, of de zogenaamde “Mexicaanse Hond” jankte er door heen. De Nazi’s van Hitler gingen in dit alles nog het verst. Er werd een radiotoestel ontworpen dat alleen Duitse radiostations kon ontvangen. Er zat geen Korte Golf op, dus was ontvangst van de BBC of Radio Moskou onmogelijk. Deze toestellen waren eenvoudig en dus goedkoop. Duitsers die toch via andere toestellen naar zogenaamde “vijandelijke zenders” luisterden riskeerden de doodstraf. Dat stond netjes op een briefje dat op de meer standaard radiotoestellen was aangebracht door de producent.

Het is duidelijk dat de geest van het Derde Rijk, als het gaat om propaganda, binnen het Europees Parlement nog steeds aanwezig is. Of er ook daadwerkelijk iets met de resolutie gaat gebeuren is nog niet duidelijk. Moskou heeft gezegd dat er maatregelen zullen volgen als Russische journalisten of mediaorganisatie in het westen worden ingeperkt. Op dit moment zijn er geen beperkingen, maar als dit soort Koude Oorlog initiatieven worden doorgezet zal de Russische regering een passen antwoord vinden. Nu er een andere Amerikaanse leiding komt kan het zijn dat ook de sfeer wat zal veranderen. Daar zij de oorlogshitsers in landen zoals Polen ook bang voor en vandaar dat ze alvast in de aanval gaan.

Rusland heeft duidelijk gemaakt dat het geen vreemde praktijken zal accepteren, en terecht. Mensen in het westen die de Russische media willen volgen, moeten dat zonder belemmeringen kunnen doen. Dat de Russische media op dit gebied meer succesvol zijn dan de media in het westen kan reden geven tot westerse jaloersheid. Maar als dat tot belemmeringen of censuur gaat leiden, geeft het opnieuw aan hoe diep het westen intussen is gezonken. En die beweringen dat regeringen in het westen de kampioenen van de democratie en de vrijheid van meningsuiting zijn….. Ach, dat is waarschijnlijk gewoon propaganda.

MAAR WEER EENS EVEN NAAR DE WERELD KIJKEN

We hebben in de laatste maanden geschreven over een aantal brandhaarden en conflicten, die nog steeds niet zijn opgelost. Wel zijn er weer een aantal nieuwe ontwikkelingen te melden, en daarom is het goed om even een overzicht te maken van hoe het er op dit moment allemaal voor staat. Op veel plaatsen is er nog steeds veel spanning, en de uitkomst van de Amerikaanse verkiezingen en de eerdere Brexit werpen lange schaduwen vooruit. Laten we dus maar weer eens even naar de wereld kijken, en omdat het jaar al weer ten einde loopt mag daar best een scheut cynisme aan worden toegevoegd. Al was het alleen maar om de boel beter in perspectief te krijgen.

EU, BRUSSEL

We hoeven er niet aan te twijfelen dat het een zwaar jaar is geweest voor de Europese Unie. Niet alleen verliest deze kapitalistenclub steeds meer aan macht, het hele bestaan van de Unie is in feite onzeker. Vanaf midden 2015 is de EU in crisis over het vluchtelingenvraagstuk. Nadat Merkel de poorten had opengezet, was Brussel alleen nog maar bezig met paniekvoetbal om nog enigszins de controle te behouden. Daarin is men dan ook niet geslaagd. Eerst stemde Nederland tegen het associatieverdrag met de Oekraïne, en niet lang daarna stemde het Britse volk voor de Brexit, en dus een terugtrekking uit de EU. Dat waren zware slagen, maar de crisis zit eigenlijk nog veel dieper. Onderwerpen als het herverdelen van vluchtelingen over de verschillende EU landen kunnen niet eens meer op de agenda’s van de beruchte Euro tops worden gezet, omdat men al van te voren weet dat er geen overeenstemming zal zijn. Landen als Hongarije, Polen en Tsjechië weigeren steeds vaker om de EU bevelen uit te voeren. Verder neemt ook het verzet tegen de sancties tegen Rusland steeds vastere vormen aan. Dit alles is natuurlijk een enorme afgang voor Merkel en haar Europese handlangers. Of het nog niet genoeg is, werd ook Trump nog tot president gekozen in Amerika. Dit terwijl de EU leiders van te voren duidelijk hadden aangegeven dat ze hem absoluut niet zagen zitten. Nu moeten ze natuurlijk snel terugroeien om de schade te beperken, maar de onzekerheid hangt als een donkere wolk boven de EU bureaucratie. Voeg daar nog eens de vijandigheid van steeds meer Europese volkeren aan toe en het is niet moeilijk om te zien waarom de glaasjes rode wijn dit jaar minder goed smaken in Brussel en Strasbourg.

DUITSLAND

Als of ze al niet genoeg schade heeft aangericht, heeft Merkel besloten om te proberen voor de 4^de keer regeringshoofd te worden. Ze is nu al 16 jaar leider van de CDU en 11 bondskanselier. In die tijd heeft ze Amerika trouw gediend, de EU haar wil opgelegd, en haar eigen land tot op het bot verdeeld. Niet alleen is er veel tegenstand tegen haar vluchtelingenbeleid, in haar tijd is de rechts populistische AfD uitgegroeid tot een partij die steeds meer zetels in de wacht sleept. Vooral in het oosten wordt Merkel als landverrader aangemerkt, maar ook in Beieren is het nog maar de vraag of de CSU haar nieuwe kandidatuur gaat steunen. De CSU heeft steeds geprotesteerd tegen het vluchtelingenbeleid, en eist nog steeds een bovengrens als het gaat om het aantal toe te laten vluchtelingen. Om hier toch enigszins aan tegemoet te komen heeft de Duitse regering een salafistenorganisatie verboden en razzia’s uitgevoerd. Merkel wil laten zien dat ze wel durft aan te pakken als het nodig is. De sociaal democratische SPD is nog bezig met een interne strijd over wie het tegen Merkel gaat opnemen. De partij staat er niet zo goed voor, maar blijft optimistisch omdat men denkt dat Merkel voor het eerst te verslaan is. Intussen zal het aantal aanslagen op vluchtelingenonderkomens dit jaar een record bereiken, zijn er steeds vaker Nazi marsen en weet de gemiddelde Duitser niet meer welke kant hij of zij nu moet opkijken. Dat belooft nog al wat voor de verkiezingen van komend jaar. Daar komt nog bij dat de verkiezing van Trump Duitsland harder treft dan andere landen. Merkel en Trump zijn geen droombruidspaar en na de Amerikaanse verkiezingsuitslag gingen is alle Duitse ministeries de alarmbellen af. Men was gewend aan de huidige meesters en is nu bang dat de nieuwe wind wel eens tot een behoorlijke verkoudheid kan leiden. Kortom; Duitsland zal in de komende tijd meer moeten kiezen dan alleen een nieuwe regering.

GROOT BRITTANNIE

In Londen is men niet echt ondersteboven van de verkiezing van Trump. Men is veel te druk met de eigen Brexit voorbereidingen. Hoewel de eerste stormen zijn gaan liggen is de weg naar voren nog allerminst duidelijk. Premier May wil in maart de artikel 50 procedure starten waarmee de terugtrekkingsonderhandelingen een feit zullen worden. Maar er zijn nog juridische barrières en er is verdeeldheid aan alle kanten. Net als in het hele westen is de heersende klasse onzeker geworden na de Brexit nederlaag. Daar komt nog bij dat steeds meer groepen zich roeren tegen het economisch beleid van May en haar Tory trawanten. Een gemakkelijke rit is het dus zeker niet. Toch is uit onderzoeken duidelijk gebleken dat de meeste Britten vasthouden aan het besluit om de EU te verlaten. De vraag is alleen nog; hoe en wanneer? Overigens is de rust binnen de Labour Party een beetje teruggekeerd. De vijanden van Jeremy Corbyn en de linkervleugel hebben begrepen dat Corbyn muurvast in het zadel zit. Natuurlijk loeren ze op een nieuwe kans, maar die zal niet komen voor de volgende verkiezingen. En als er geen gekke dingen gebeuren staan die  verkiezingen pas in 2020 op het programma.

OEKRAINE

Een poosje geleden schreven we dat er weer een nieuwe wapenstilstand was in de Oekraïne. Net als alle voorgangers is ook dit bestand alleen van kracht op papier. Iedere dag worden de steden en dorpen van de Donbass beschoten door de fascisten, soms wel meer dan 1000 maal per dag. Daarbij vallen ook slachtoffers, en er is geregeld schade. Toch is er nu een kans dat er echt iets gaat veranderen. Nu Obama naar de politieke eeuwige jachtvelden gaat verdwijnen, begint ook de steun voor de fascisten in Kiev weg te vallen. Onder Obama wordt het land openlijk door de Amerikanen bestuurd, die de fascisten in het zadel houden. Maar Trump heeft minder interesse in dit soort zaken en dat is nu al merkbaar. Meteen nadat de verkiezingsuitslag vaststond werd de CIA, en andere Amerikaanse agenten, teruggetrokken uit het gebouw van de Oekraïense geheime dienst in Kiev. Zij verhuisden naar Roemenie en Tsjechië. Dat kan het eersten teken van een Amerikaanse algehele terugtrekking zijn. Als dat gebeurd is het ook voor de fascisten snel afgelopen. Als er in Kiev weer een normale regering komt zou in principe het Minsk Akkoord uitgevoerd kunnen worden. Of dit ook gebeurd is onzeker, want de vrije republieken willen eigenlijk liever tot Rusland gaan behoren, net als de Krim. Wel is zeker dat de Oekraïne nooit meer hetzelfde zal zijn, als gevolg van de Amerikaanse en Europese inmenging. De Amerikaanse vertegenwoordigster Nuland, die berucht is om haar koekjes uitdeelpraktijken terwijl de bevolking honger lijdt, zal met haar meester Obama verdwijnen en dat wordt door de heersers in Kiev met angst waargenomen. Als de Amerikaanse bescherming wegvalt, kan het volk met de fascisten afrekenen, en dat kon nog best eens in een bijltjesdag uitvallen.

RUSLAND

Intussen wacht President Poetin rustig af tot Trump in het zadel zit. Hij gaat er vanuit dat de relatie tussen Rusland en de VS beter zal worden en dat er dan ook schot komt in conflicten zoals de Oekraïne en Syrië. Op de beschietingen na zijn de republieken in de Donbass niet in gevaar, en in Syrië lijkt een overwinning in Aleppo steeds dichterbij te komen. De druk blijft wel op de ketel, maar intussen is Poetin ook druk bezig om de rotte appels uit de Russische regering te verwijderen. De minister van economische zaken is al weg wegens corruptie en er zullen er meer volgen. Het gaat vooral om de zogenaamde liberalen die in het verleden hebben geprobeerd om Rusland aan het westen te verkopen. Omdat de positie van Rusland nu steviger is kan Poetin dit soort figuren aanpakken zonder dat er grote problemen van komen. Er wordt dus grote schoonmaak gehouden, en daar is niets mis mee. Het zal de populariteit van Poetin alleen verder doen stijgen. Hij kan intussen rustig toekijken  hoe het westen langzaam uit elkaar valt. Geen slechte positie als je bedenkt dat het westen zo zijn best heeft gedaan om Rusland te isoleren. Die boemerang is met kracht terug gekomen, en het is nog niet te overzien wie er allemaal tegen de vlakte zullen gaan. Moskou is in ieder geval in het voordeel, en zal dit zeker uitbuiten. Het schaakspel gaat gewoon verder, maar het lijkt er wel op dat met Trump de acute dreiging van een Derde Wereld Oorlog voorlopig is afgenomen. Dat is waarschijnlijk nog het beste nieuws van het hele jaar. Overigens had Vladimir Poetin deze week toch nog een kleine verrassing voor het westen. Om de NAVO agressie aan de Russische grenzen tegen te gaan, worden er Russische raketten gestationeerd in Kaliningrad. Het is een logische stap, want niet alleen gaan er steeds meer NAVO troepen naar de grens, maar is nu ook het zogenaamde Amerikaanse raketschild geactiveerd. Het Kremlin heeft dus het volste recht om te reageren. Maar de paniek in het westen viert weer hoogtij, van deze hypocrieten kun je niets anders verwachten.

NEDERLAND

Natuurlijk is er ook nog Nederland, hoewel er van dit front weinig te rapporteren is. Wilders staat nog steeds voor de rechtbank, er zijn bedreigingen over en weer, en Zwarte Piet is intussen de meeste gediscrimineerde allochtoon in het hele land. Wat er verder gebeurd komt meestal neer op hele kleine stormpjes in een nog kleiner glas water. Er is nog wel de langzaam op gang komende verkiezingscampagne. Maar die is net zo spannend als het plukken van kwastharen van een pas geverfde deur. Misschien dat er richting maart nog wat vuur komt, maar naar de huidige stand van zaken te oordelen, zal ook dat koudvuur zijn. Of worden we toch nog wakker?

CONCLUSIE

De recente ontwikkelingen hebben toch wat hoop doen ontstaan dat er binnen niet al te lange tijd wat gaat veranderen. De heersende klasse in het westen is onzeker en af en toe zelfs in paniek. Dat hebben we lang niet meer gezien. Het kan dus zo maar zijn dat er toch nog wat mogelijkheden liggen voor een andere wereld. Daar zal nog wel wat tijd over heen gaan, maar de wind draait zich, na heel veel jaren uit dezelfde richting te hebben geblazen. De strijd is dus nog lang niet verloren.   

           

SOROS OP HET OORLOGSPAD TEGEN TRUMP

Terwijl de wereld nog aan het bijkomen is van de schok die de overwinning van Donald Trump in de Amerikaanse verkiezingen heeft veroorzaakt, kunnen we een week later enigszins vooruit zien wat er de komende tijd gaat gebeuren. Misschien moeten we beginnen met te kijken naar de redenen voor de overwinning, en of een herhaling mogelijk is in andere landen. Het is precies dat waar de politieke elite overal nu doodsbang voor is. In de verschillende landen van Europa, waar binnenkort verkiezingen zijn, wordt nu al gesproken over het zogenaamde Trump effect. Gelijktijdig wordt stemming gemaakt, naar buiten toe gericht tegen de populisten, maar in werkelijkheid tegen delen van de bevolking die het niet meer pikken en de politieke elite zo snel mogelijk de nek willen omdraaien. Wie zijn de mensen die de oude kliek de rug toedraaien, en wat willen ze bereiken?

In zowel Europa als ook Amerika heeft sinds de Tweede Wereld Oorlog constant dezelfde politieke elite de dienst uitgemaakt. Of het nu gaat om sociaal democraten, christen democraten of conservatieven, democraten of republikeinen, het beleid en ook het achterliggende systeem is hetzelfde gebleven. Ondanks mooie woorden en beloften zijn er in al die tijd steeds meer stappen gezet om de arbeidersklasse van een vertegenwoordiging te beroven. Het gevolg is dat heel veel mensen in het westen het gevoel hebben de controle over hun eigen leven en hun omgeving volledig kwijt te zijn. Steeds opnieuw heeft het systeem hun verteld dat er bezuinigd moet worden, dat onpopulaire beslissingen noodzakelijk zijn en bovenal dat er geen alternatief is. Jarenlang is dit morrend geaccepteerd. Steeds als men even uit de band leek te springen waren wat dreigementen, en het oproepen van angst, voldoende om het verzet in de kiem te smoren of ineffectief te maken.

Die tijd is nu duidelijk voorbij. Het is vooral de arbeidersklasse die nu de eigen keuzes maakt en zich niets meer aantrekt van de dreigementen en de driftbuien van de politieke elite. Het is geen revolutie, maar het is wel een stille revolte die vooral gebaseerd is op gevoel en die het systeem totaal op zijn kop aan het zetten is. Sommige zeggen dat figuren zoals Trump handig gebruik maken van de onvrede. Maar dat is ook om te draaien. Het lijkt er veel meer op dat de bevolking zonder meer wil afrekenen met de elite en daarvoor handig gebruik maakt van routes zoals Trump of de anti-EU beweging. Veel andere routes zijn er op dit moment immers niet. Er is een chronisch gebrek aan echte arbeiderspartijen die niet bij de eerste gelegenheid de boel verraden om op het pluche plaats te nemen. Communistische partijen zijn of klein, of afwezig. Dus wordt voor dit moment de route van de populisten genomen.

Het is ook geen kwestie van kuddegedrag. Vooral uit de Amerikaanse verkiezingen kunnen we opmaken dat mensen wel degelijk hun keuze met volle overtuiging en goed geïnformeerd maken. Een voorbeeld is de steeds terugkomende factor van de relatie met Rusland in de campagne. Clinton heeft in al haar propaganda Rusland aangevallen en Trump er van beschuldigd een vooruit geschoven post van het Kremlin te zijn. Normaal gesproken zou dit een kandidaat zonder meer hebben gebroken. Maar de overwinning van Trump geeft aan dat ook deze leugens niet meer werken. Sterker nog, veel mensen hebben heel goed begrepen dat de huidige hetze tegen Rusland en Poetin maar een sluitstuk kan hebben; een oorlog met Rusland die heel makkelijk tot een derde wereld oorlog kan leiden. Men heeft door de propaganda heen gekeken en gezien dat de zogenaamde dreiging van Rusland een fabricatie is van Obama, Clinton en de neo-cons die wereldheerschappij nastreven. Iedere stem tegen Clinton was daarom gelijk een stem tegen een grote oorlog.

Trump heeft steeds gezegd dat hij op Rusland toe wil gaan en samenwerking zoeken, geen confrontatie. Als hij dat waar maakt, is het een cruciale stap ter voorkoming van oorlog tussen het westen en Rusland. Dat de kiezers in dit programma zijn mee gegaan betekend dat ze wel degelijk het oorlogsgevaar hebben gezien, een wel overwogen besluit hebben genomen en er voor hebben gekozen om ook de media hetze tegen Rusland af te wijzen. Vooral voor Amerika is dit een uitzonderlijke situatie. Wat echter ook duidelijk is, is dat de neo-cons en hun machtige steunpilaren het er niet zo maar bij laten zitten.

Meteen na de overwinning van Trump waren er in Amerika demonstraties. Volgens de media, ook hier in Europa, gaat het om een spontane afwijzing van Trump en zijn plannen. Niets is minder waar. Veel van de acties worden georganiseerd door stichtingen en groeperingen die van fondsen worden voorzien door George Soros, de uitvinder van de kleurenrevoluties. Hij ontketende een paar jaar geleden de “opstand” in de Oekraïne en is al jaren bezig om een oorlog tegen Rusland voor te bereiden. Clinton was het laatste instrument dat hij nodig had om zijn doel daadwerkelijk te bereiken. Ware het niet dat Clinton nu door de kiezers naar de prullenbak van de geschiedenis is verwezen. Soros kan dat verlies natuurlijk niet accepteren en vandaar de plotseling acties en demonstraties.

Veel zal het niet uitmaken, want als Soros een kleurenrevolutie in Amerika wil ontketenen zal hij de mensen tegenover zich vinden die nu massaal op Trump hebben gestemd, en dat zal niet goed aflopen voor deze aartsprovocateur. Daar komt ook nog bij dat er duidelijke verschillen zijn binnen de heersende kapitalistenklasse. Terwijl het grootse deel van de elite achter Clinton stond, waren er ook andere groepen die haar enthousiasme voor oorlog met Rusland blijkbaar niet deelden. Daarom ook het nieuwe onderzoek van de FBI naar de email affaire. Dat kan alleen maar een poging van delen van de heersende klasse zijn geweest om Clinton de voet dwars te zetten. Waarschijnlijk omdat een oorlog veel economische schade zou opleveren. Deze strijd zal ook na de verkiezingen worden voortgezet, en er kunnen nog veel vreemde dingen gebeuren in de komende tijd. Maar aan de uitslag zal het niets veranderen. Zeker is het zo dat de route die grote delen van de bevolking nu hebben gekozen onzeker is en dat er ook gevaar bij zit. Maar dat doet niets af aan de stille revolte en als deze route niet werkt zal er een andere komen. Hoofdzaak blijft het wegvagen van de huidige heersers met hun leugens en politieke correctheid.

Zo als we al zagen wordt er vooral voor de huidige route gekozen omdat er van linkse partijen en groeperingen nauwelijks antwoorden komen op de problemen van vandaag. Als we naar Nederland kijken als voorbeeld, hebben de grote zogenaamd linkse partijen zichzelf volledig verkocht aan het systeem. De kleinere groepen, uitzonderingen daar gelaten, houden zich bezig met Zwarte Piet, de beschildering van de Gouden Koets of het koloniale verleden. Allemaal gerommel in volledig onnodige marges waar de arbeidersklasse met afkeer naar kijkt. Het heeft totaal geen raakvlakken met de problemen waar mensen iedere dag tegen aan lopen.

Als links weer iets wil betekenen en een route bieden na de fase van de populisten, zal er gevochten moeten worden op terreinen die er werkelijk toe doen. Moralistisch gedoe rond een stoomboot en fantasiefiguur snijdt dan absoluut geen hout. Waarom zijn er geen acties tegen de zich verrijkende zorgverzekeraars en de woningbouwverenigingen? Waarom wordt er niet opgetreden tegen de uitbuitende directies van verzorgingshuizen en andere instellingen? Waarom worden de intimiderende sociale diensten nauwelijks aangepakt? Waar blijven de protesten tegen het leegroven van de pensioenfondsen? Waarom kijkt links nauwelijks om naar het vluchtelingenprobleem en het feit dat steeds minder mensen rond kunnen komen? Dat zijn een paar van de problemen waar iedereen mee te maken heeft. Als de linkse beweging op deze terreinen echt actief zou worden, en dan mogen het best ook harde acties zijn, zal er weer respect en krediet komen. Met het Zwarte Piet hobbyisme wordt de isolatie alleen maar groter.

We kunnen van dit alles een nog veel langere lijst maken, maar dat heeft geen zin. Het punt is duidelijk; zo lang de linkse beweging alles door de vingers laat glippen, moet je niet verbaast zijn dat de bevolking achter types als Trump aan gaat. Niet uit domheid of blinde volgzaamheid, maar om die politieke elite te vernietigen, die de linkse beweging veel te lang zijn gang heeft laten gaan of in stand heeft gehouden. De bevolking in het westen heeft haar prioriteiten gesteld, routes om die te bereiken worden gezocht en gevonden. Het is nu aan de linkse beweging om voor dit alles een eigen route aan te bieden en hier actief mee bezig te zijn. Anders valt het doek, als dat al niet is gebeurd.

TRUMP; EEN NIEUW HOOFDSTUK OF EEN DUISTERE BLADZIJDE

Soms wordt het ondenkbare plotseling werkelijkheid. Iets wat nog maar kort geleden nog onmogelijk leek is dan tot een realiteit geworden, waar we niet meer om heen kunnen. Zo’n gebeurtenis hebben we de afgelopen week kunnen beleven toen Donald Trump werd verkozen tot president van Amerika. Over de jaren hebben vele bizarre figuren het Witte Huis een poosje als hun thuis kunnen beschouwen. Maar we kunnen zonder moeite vaststellen dat Trump wel de meeste bizarre president is die de Amerikanen ooit hebben gekozen. Misschien is kiezen ook niet het juiste woord, want eigenlijk waren er alleen maar twee benedenmaatse kandidaten, die het hele presidentschap tot een karikatuur hebben gemaakt. Het was dus een kwestie van een keuze maken tussen slecht en nog iets slechter. Uiteindelijk hebben de meeste Amerikanen, vooral kiezers uit de arbeidersklasse, Trump als net iets minder slecht gezien.

Of dat een juiste keuze is geweest zal nog moeten blijken, want Trump is politiek gezien een onbeschreven blad, en we moeten zelfs betwijfelen of hij zelf wel weet wat hij in de komende 4 jaar gaat doen. Daar komt nog bij dat het systeem hem binnen een bepaalt kader zal proberen te houden, en het is nog maar de vraag of dat ook gaat lukken. Een figuur als Trump is niet makkelijk te controleren en dat zal het establishment nog de meeste hoofdbrekens bezorgen. In de campagne heeft hij al laten zien dat wat vandaag, naar zijn zienswijze niet goed is, morgen al slecht kan zijn. Dat kan ook omgekeerd, dus misschien moeten we maar een hele serie vraagtekens opschrijven. Daar schieten we echter ook niet veel mee op, dus moeten we toch maar eens kijken naar de dingen die we intussen wel weten.

Ten eerste is het duidelijk dat Trump buiten de kliek staat die zich de gebruikelijke politieke elite van Amerika mag noemen. Terwijl Clinton nooit uit die wereld is weggeweest, heeft Trump er altijd afstand van gehouden. Hij wil dingen doen, zonder rompslomp, en op dezelfde manier als hij het binnen zijn vastgoedkoninkrijk is gewend. Dat zal niet makkelijk zijn omdat het systeem een vast beleid en een vast recept kent waar niet vanaf geweken mag worden. Precies op dit punt zal Trump zijn grootste gevecht moeten aan gaan. Toch is het misschien wel eens goed als er iemand op deze plek komt te zitten die buiten de hele ons-kent-ons cultuur staat. Iemand met een frisse kijk die af en toe ook nog eens de olifant in de porseleinkast weet uit te hangen. Deze laatste rol is Trump op het lijf geschreven.

Het kan natuurlijk ook zijn dat al zijn grote woorden tijdens de campagne hete lucht waren, en dat hij braaf zal luisteren naar wat hem wordt opgedragen. Maar dat valt te betwijfelen, want daar heeft hij het karakter niet voor. Er zal dus af en toe wel wat vuurwerk af gaan in Washington. Maar ook hiervoor geldt dat dit misschien wel goed is. Dat eindelijk de spinnenwebben eens worden weggeblazen, die de Amerikanen al zo lang het zicht op de wereld benemen. Het blijft afwachten, en nog geen onmiddellijk oordeel vellen, hoewel sommige kringen dat wel niet zullen kunnen laten.

Wat zijn de slechte kanten die we nu al kunnen zien. De multiculturele samenleving met respect voor iedereen is niet bepaald Trump’s hobby. Dat zou nog wel eens de grootste verliespost kunnen zijn. Hij gaat ook niet zachtzinnig om met vrouwen, maar we moeten aannemen dat de Amerikaanse vrouwen hem wel aan kunnen. Ook daar ligt weer een interessant strijdterrein. Verder heeft Trump steeds herhaald dat hij moslims wil weren om zo aanslagen in Amerika te voorkomen. Dat klinkt natuurlijk mooi in de oren van veel kiezers, maar zo als vaak, is zo iets moeilijk uit te voeren. Dat hij zijn volk wil beschermen siert hem, maar de manier waarop zal hij nog moeten uitleggen. Ook hoe realistisch het allemaal is zal nog moeten blijken.

Voordelen zijn er ook. Tenminste dat lijkt op dit moment zo. Trump ziet weinig heil in verdere interventies overzee, en hij lijkt niet uit op wereldmacht, iets wat bij Clinton steeds op de voorgrond staat, inclusief haar hang naar confrontatie met Rusland. Het gaat Trump meer om Amerika, en niet zo zeer om het spelen van politieagent overal ter wereld. Dat is een plus voor de wereld, want het zijn de Amerikaanse interventies geweest die aan miljoenen mensen het leven hebben gekost, en die groepen als de ISIS en Al Nusra hebben voorgebracht. Deze moslimterroristen zullen aan Trump niets hebben, en dat is een groot voordeel. De vraag is natuurlijk wel of hij op dat punt zijn gang mag gaan, of dat het systeem het eigen beleid blijft uitvoeren. Dit laatste lijkt voor de hand te liggen, maar Trump zal het waarschijnlijk wel moeilijker maken.

Onze voorlopige conclusie moet dus zijn dat een echte conclusie over wat een Trump presidentschap gaat betekenen nu nog niet mogelijk is. De situatie is gewoon te onzeker en te onoverzichtelijk. Wat wel duidelijk gesteld \kan worden is dat er voor Trump geen midden weg zal zijn. Of hij wordt de beste president die Amerika ooit heeft gehad, of hij wordt een miserabele mislukking. Andere opties zijn er niet. We kunnen dus alleen maar afwachten en goed kijken wat er eventueel gaat veranderen. Wel blijft van kracht dat Europa zo snel mogelijk afstand van Amerika moet nemen. Wat voor spelletjes er ook gespeeld gaan worden, er zal zeker een poging zijn om Europa te misbruiken. Misschien dat dit onder Trump wat minder zal zijn dan bij Clinton het geval zou zijn geweest. Maar Amerika blijft een verraderlijk land dat zoekt naar slaven en niet naar bondgenoten.

We kunnen gerust zeggen dat er met het aantreden van Trump een nieuw hoofdstuk is gestart. Toen Obama aan de macht kwam bracht dit een onrealistisch gevoel van hoop tot bloei op veel plaatsen in de wereld. Daar is allemaal niets van terecht gekomen en Obama heeft een nog grotere puinhoop achter gelaten dan hij zelf 8 jaar geleden als erfenis tegenkwam. Het is nu aan Trump om orde in deze puinhoop te brengen. Wat verder duidelijk naar voren komt is dat ook de kiezers in Amerika niet meer naar de politieke elite luisteren. Dat zagen we eerder al bij het Brexit referendum en tijdens de stemming over het Oekraïne verdrag in Nederland. De kettingen die veel mensen door de politieke elite jarenlang waren aangelegd zijn duidelijk gebroken. Bangmakerij en dreigementen helpen niet meer. Dat is een bemoedigend verschijnsel dat ook tijdens andere verkiezingen de kop zal opsteken. Niets is meer hoe het was. Hoe het met Trump verder zal ontwikkelen valt nog te bezien. Hij kan een positief hoofdstuk worden, maar ook een zwarte bladzijde. Hoe dan ook, de wereld houdt de adem in.