ANTIFA IN DE MIX: VAN EERLIJKE STRIJDERS TOT STORMRAM VAN DE GLOBALISTEN (3)

In verschillende landen van Europa gaan de laatste tijd stemmen op om de Antifa te verbieden. Dit in navolging van Amerika waar de groep tot een terroristische vereniging is verklaard. De roep om een verbod volgt op een aantal aanslagen en andere gewelddadige incidenten waar Antifa groepen zelf de verantwoordelijkheid voor hebben opgeëist. De meeste van deze incidenten waren in Duitsland en Engeland, maar ook in Scandinavië zijn er dingen gebeurd die met echt eerlijk antifascisme niets meer te maken hebben. Omdat het om autonome groepen gaat, die lang niet altijd contact hebben is het goed om eens te kijken hoe het nu eigenlijk zit met de Antifa. Want hoewel er veel eerlijke strijders in rond lopen, lijkt de Antifa ook over vreemde geldschieters te beschikken. Laten we dus maar eens kijken of het beeld helder te krijgen is. Misschien dat de discussie dan wat makkelijker wordt.

Deel 3

Betrouwbaarheid en geweld

Ook de Nederlandse Antifa kent een roemruchte geschiedenis. Zo staken antifanten ooit een hotel in brand waar de toenmalige Centrum Democraten van Janmaat en de Centrum Partij een bijeenkomst hielden. Tijdens dit incident raakte de vriendin van Janmaat, Wil Schuurman, zo ernstig gewond dat ze een been verloor. Het incident vond plaats in Kedichem in maart 1986. Het hotel in kwestie brandde tot de grond toe af. De plaatselijke bevolking reageerde woedend en viel de antifanten aan, die op de vlucht waren. Uiteindelijke werden er 66 actievoerders gearresteerd, maar niemand is ooit voor de aanslag zelf, die met rookbommen werd uitgevoerd, veroordeeld. De rest van de politiek had geen interesse, en de zaak verdween in de doodpot. Dit beeld komt in de geschiedenis van de Antifa meer dan eens voor. Toeval?

Het geval Kraaijer

Binnen de Nederlandse tak van de Antifa waren er ook schandalen te bespeuren, wat de betrouwbaarheid van de groepering zeker in twijfel trekt. We hebben het dan weer over de autonome Antifa, en de Anti-Fascistische Actie (AFA) in het bijzonder. In de jaren 90 van de vorige eeuw was de Zwolse activist Paul Kraaijer het gezicht van AFA. Als perswoordvoerder was hij overal bij en kwam regelmatig in de media aan het woord. Na een aantal jaren was hij plotseling verdwenen als woordvoerder. Er bleek een conflict te zijn ontstaan over telefoonrekeningen en andere kosten. Dus einde verhaal voor de woordvoerder van de meest bekende Nederlandse Antifa club, zou je denken. Maar dat bleek een misrekening. In 2011 onthulde Kraaijer via De Telegraaf en een zelfgeschreven boek dat hij 25 jaar voor verschillende inlichtingendiensten had gewerkt. Hij zou gespioneerd hebben voor de inlichtingendienst van de politie, en voor de AIVD. De genoemde periode besloeg dus ook zijn tijd als woordvoerder en activist bij AFA. De onthulling sloeg in als een bom. AFA beweerde al snel dat Kraaijer nooit meer dan een ondergeschikte rol had gespeeld in de organisatie, maar dat was alleen maar schadebeperking. Als je in de jaren 90 AFA zei, kwam Paul Kraaijer tevoorschijn. Hij schreef er ook toen al een boek over: “Een Antifa vertelt”. Van een kleine rol was dus geen sprake.

Het boek was snel uitverkocht, en niet meer te krijgen. De feiten geven echter een duidelijk beeld over de rol van Kraaijer binnen de organisatie. Kraaijer beheerde de AFA telefoon, deed de perscontacten, was betrokken bij de contacten met gemeentebesturen, en ook het faxverkeer liep deels via hem. Hij had constant overleg met de rest van de AFA leiding, en was praktisch bij iedere vergadering. Van een ondergeschikte rol was dus geen sprake. Omdat hij openlijk optrad kan het zijn dat hij buiten de meer illegale kant van de AFA bleef, maar als hij echt voor de AIVD werkte in die tijd zal hij ze een behoorlijk beeld van de organisatie hebben kunnen gegeven. 

Toen hij zijn spionageactiviteiten onthulde was hij al verhuisd naar Suriname, en buiten het bereik van AFA, en zijn latere vrienden in de dierenrechten scene. Er werd vanuit linkse hoek wel een onderzoek naar zijn activiteiten gehouden, omdat niemand begreep hoe dit debacle had kunnen plaatsvinden, maar hoe het allemaal echt had gezeten was moeilijk te ontdekken. Nog steeds is het niet zeker of Kraaijer echt een agent was, of een zielenpoot met een grote fantasie. Maar de zaak maakte wel de kwetsbaarheid duidelijk. De Antifa bestaat vooral uit vriendenkliekjes met weinig oog voor organisatiebeveiliging. Het is een kenmerk van anarchistische en krakersgroepen. Dus ook van AFA. Misschien denken ze het ook niet nodig te hebben. Veel hebben ze immers niet te vrezen, ondanks infiltratiepogingen.

In de laatste jaren heeft de AFA zich vooral bezig gehouden met het volgen en verstoren van extreem rechtse demonstraties. Dit gebeurd meestal via het 'Laat ze niet lopen' initiatief. Maar ook in Nederland blijft de Antifa het geweld niet schuwen. Toen het Identitair Verzet een poosje geleden in Amsterdam een huis kraakte, nadat een groep illegalen hetzelfde had gedaan met praktisch de hele straat, verschenen een paar vermomde figuren. Ze sloegen ramen en deuren in en schoten vuurwerk naar binnen. Hierbij vielen verschillende licht gewonden. De daders verdwenen en werden nooit gevonden. Nu we op de hoogte zijn van hoe er meestal met dit soort zaken wordt omgegaan, is het de vraag of er wel echt is gezocht. Voor alle duidelijkheid, geweld en politiek zijn altijd met elkaar verbonden, omdat geweld een machtsfactor is. Dat geldt voor links, rechts en ook de staat. Maar bij de autonome Antifa lijkt geweld altijd de eerste optie, nooit de laatste.  

De lange arm van Soros

Liet George Soros een kritische journalist vermoorden?

Op 15 december 2018 was het precies een jaar geleden dat in Zweden de 33-jarige onafhankelijke journalist Bechir Rabani dood werd gevonden. Hoe hij is omgekomen is nog steeds niet duidelijk, de politie sprak eerst over een mogelijk geweldsdelict. Later werd gezegd dat Bechir aan een hartinfarct is gestorven. Een echt onafhankelijk onderzoek is er nooit geweest. Maar de zaak roept vraagtekens op, omdat Rabani door de machtigen van deze aarde als vijand werd gezien.

Rabani stond er om bekend dat hij gewaagde onthullingen deed, en hij infiltreerde ondermeer in de gewelddadige vleugel van de Antifa in Zweden. Daar kwam nog bij dat hij had gezworen om George Soros en andere globalisten te ontmaskeren. Al deze feiten werpen uiteindelijk de vraag op of deze Palestijnse journalist, die in Zweden erg geliefd en gerespecteerd was, misschien op orders van Soros is vermoord. We weten dat de machtigen van deze wereld geen kritiek kunnen verdragen, en dat ze hun smerige zaakjes graag geheim houden. Reden dus om deze zaak wat verder te bekijken, als onderdeel van ons onderzoek naar de banden tussen Soros en de Antifa, en ook om te laten zien hoe groot en omvangrijk het netwerk van Soros is.

Bechir Rabani werd als een alternatieve journalist gezien, zonder vrees en met veel talent. Hij was altijd op zoek naar verhalen die niet in de gewone mainstream media te vinden waren. En, wat zijn positie nog gevaarlijker maakte, hij nam geen blad voor de mond. Op deze wijze maak je in de huidige wereld snel vijanden. Meestal zijn dat machtige vijanden. De Palestijnse familie van Rabani kwam in de jaren 80 van de vorige eeuw naar Zweden. Ondanks het feit dat hij maar 33 jaar mocht worden heeft Bechir Rabani zeker zijn stempel gezet op het journalisme in zijn gekozen thuisland. Toen hij stierf stond hij kort voor een onthulling over de linkse Zweedse journalist Robert Aschberg. Aschberg is bestuurslid van de Expo Stichting. Deze stichting verzamelt gegevens over iedereen die als extreem rechts wordt gezien, met als doel deze gegevens op internet te publiceren. Het kan gezien worden als een uitnodiging om op de genoemde personen aanslagen te plegen. Rabani was opzoek naar verbindingen tussen Aschberg en George Soros. Omdat Soros ook in andere landen gelijksoortige stichtingen van geld voorziet, is het niet ondenkbaar dat dit ook voor Expo geldt.

Rabani probeerde Ashberg te interviewen over deze zaken, maar dat werd door Aschberg geweigerd. Het Expo bestuurslid voelde zich wel in het nauw gedreven, want hij liet het Facebook account van Rabani sluiten, en zijn vrouw bedreigde Rabani met de dood als hij haar echtgenoot niet met rust zou laten. Op de dag dat Rabani zijn nieuwe onthulling zou publiceren werd hij dood aangetroffen. Zijn familie en vrienden geloven niet dat hij als gevolg van een hartinfarct is gestorven. Ze zeggen dat hij altijd kerngezond was, en nooit klachten had. Reden dus voor een onafhankelijk onderzoek, zou je denken. Maar dat werd door de Zweedse autoriteiten als onnodig gezien. Het is zeker niet ondenkbaar dat zowel Aschberg, die zeer gewelddadige vrienden heeft, als Soros iets met de dood van Rabani te maken hebben. Vier maanden eerder, in september 2017, stootte Rabani voor het eerst op een mogelijke verbinding tussen George Soros en de autonome Antifa. In Gothenburg infiltreerde hij in een Antifa demonstratie en filmde hoe Antifa leden met zware katapults op de politie en politieke tegenstanders schoten. Zijn film trok veel aandacht, en de Antifa was woedend. Voor Rabani reden te meer om verder te zoeken. Hij gaf aan dat hij pas zou rusten als hij Soros had ontmaskerd. Het is erg waarschijnlijk dat hij dit voornemen met de dood heeft moeten bekopen. Kort voor zijn overlijden was hij gewaarschuwd door de Zweedse geheime dienst dat er een onderzoek naar hem liep, en dat hij voorzichtig moest zijn. Omdat er geen onderzoek naar zijn dood is geweest, blijven ook de feiten onbereikbaar. Welke figuren hierbij aan de touwtjes trekken is niet moeilijk te raden. De globalisten elite kent zo zijn eigen regels, en niemand weet hoe ver men bereid is om te gaan als het om zelfbescherming gaat. Waakzaamheid is dus te allen tijde geboden.

Volgende week: recente voorbeelden van Antifa geweld, de reactie van de autoriteiten, en de G20

ANTIFA IN DE MIX: VAN EERLIJKE STRIJDERS TOT STORMRAM VAN DE GLOBALISTEN (2)

In verschillende landen van Europa gaan de laatste tijd stemmen op om de Antifa te verbieden. Dit in navolging van Amerika waar de groep tot een terroristische vereniging is verklaard. De roep om een verbod volgt op een aantal aanslagen en andere gewelddadige incidenten waar Antifa groepen zelf de verantwoordelijkheid voor hebben opgeëist. De meeste van deze incidenten waren in Duitsland en Engeland, maar ook in Scandinavië zijn er dingen gebeurd die met echt eerlijk antifascisme niets meer te maken hebben. Omdat het om autonome groepen gaat, die lang niet altijd contact hebben, is het goed om eens te kijken hoe het nu eigenlijk zit met de Antifa. Want hoewel er veel eerlijke strijders in rond lopen, lijkt de Antifa ook over vreemde geldschieters te beschikken. Laten we dus maar eens kijken of het beeld helder te krijgen is. Misschien dat de discussie dan wat makkelijker wordt.

Deel 2

Steunpilaren

Ondanks het gebruik van geweld en omstreden tactieken heeft de Antifa vaak wel steun vanuit de systeempartijen. Zelf zullen ze dat altijd ontkennen, maar vooral in Duitsland zie je dat partijen als de SPD, Die Grunen, en Die Linke, de Antifa als een soort bondgenoten zien in de zogenaamde “strijd tegen rechts’. Zij weigeren om aanslagen en ander geweld te veroordelen, sturen sprekers naar Antifa demo’s of bijeenkomsten, en komen af en toe ook met geld over de brug. Dat is dan meestal voor projecten die als een soort camouflage worden gebruikt. Met dit geld worden zogenaamde actie centrums opgezet die de acties van de autonome Antifa vormgeven en coördineren. Natuurlijk kan niemand uitsluiten dat tenminste een deel van het geld voor gewelddadige acties wordt gebruikt. Maar dat lijkt ook niemand te kunnen schelen. Het enige dat telt is dat de Antifa groepen als een soort stormram kunnen worden gebruikt, om de agenda van de globalisten elite door te drukken en kracht bij te zetten. Op hun beurt zal de Antifa dit weer ontkennen, maar ook op dit punt geldt dat er eigenlijk nooit over wordt gesproken, zelfs niet in de pers. Lastige vragen over de verschillende banden worden al helemaal niet gesteld. In Duitsland bestaat een regeringsfonds voor de zogenaamde “strijd tegen rechts”. Het is een fonds dat op miljoenen zit, en via verschillende stichtingen komen ook gelden uit dit fonds bij de Antifa terecht. De bewering dat de Antifa zich tegen het systeem keert, klopt al jaren niet meer. De agenda’s van de elite, de systeempartijen en de Antifa op het gebied van massamigratie, islamisering en de genderwaanzin lopen praktisch synchroon. Maar daar over later meer. Het volstaat om te constateren dat veel Antifa groepen en antiracisme organisaties door overheidsinstellingen en ministeries tot op een bepaald niveau worden gefinancierd. Er zijn ook NGO constructies binnen de scene, en we weten intussen allemaal dat NGO’s alles behalve onafhankelijk van de regeringen in de verschillende landen zijn. De predicaten anti systeem en anti kapitalistisch, waar de Antifa vaak mee pronkt, zijn valse veren. Een betere beschrijving is “wiens brood men eet, wiens taal men spreekt”.

Fondsenwerving

Iedereen die ooit in de activistenscene actief is geweest weet dat er altijd een groot probleem was: actievoeren kost geld, en waar haal je dit geld vandaan? Meestal werd er gezocht naar de goedkoopste oplossing. Gestencilde nieuwsbrieven en oproepen. Copyshop in plaats van een drukkerij, en meestal alles gewoon in zwart-wit. Als we nu kijken naar wat er zoal door de Antifa groepen naar buiten wordt gebracht, zien we een totaal ander beeld. Posters met meerdere steunkleuren, veel kleurige stickers, dure mailshots, dure camera’s en uitrustingsstukken, en reisgeld zonder opkomen. Daar konden de activisten uit de vorige eeuw alleen maar van dromen. Waar komt dit geld allemaal vandaan, en waarom beschikken juist die groepen over deze fondsen die ooit door het establishment als tegenstanders werden bekeken?

We hebben al gezien dat vooral de bureaucratische Antifa zich bezig houdt met fondsenwerving. Een goed voorbeeld is de groep United for Intercultural Action. Deze groep houdt zich al jaren bezig met anti racisme, en zaken zoals de Kristalnacht herdenkingen. Al heel lang produceren zij hier duur drukwerk voor, en sturen dat ook regelmatig rond naar vele adressen. Daar komt ook nog bij dat de groep het predicaat “Pro Europees” voert. Op zich iets wat je van de Antifa niet verwacht. Veel wordt duidelijk, en verschillende vragen worden beantwoord, als we naar de lijst van ondersteuners van United kijken. Deze lijst is niet geheim, maar staat gewoon op de United website. Op deze lijst komen we een paar opmerkelijke namen tegen. Een kleine greep: de ministeries van binnenlandse zaken van zowel Nederland als ook het Verenigd Koninkrijk, de Rothchild Foundation, en de Raad van Europa. Als dit al verrassend is, kunnen we nog een stap verder gaan, want ook de Open Society Foundation is een sponsor. Sterker nog, deze stichting betaalt zelfs de website van United. Voor wie het nog niet weet, de Open Society Foundation is de organisatie van niemand minder dan George Soros. Dezelfde Soros die we kennen van de kleurenrevoluties, en het omver werpen van gekozen regeringen. Ook dezelfde Soros die publiekelijk heeft gezegd dat hij 500 miljoen Euro investeert in de bevolkingsuitwisseling, met als doel Europa te overstromen met migranten. En tot slot; dezelfde George Soros die een van de hoofdrolspelers is binnen de globalisten elite. Hoe een organisatie zich zelf progressief en links kan noemen, en gelijktijdig met Soros in zee gaan, zal voor veel mensen onbegrijpelijk zijn. En terecht.

Toch zijn er bij United 560 organisaties aangesloten die zichzelf meestal als links zien, en actief zijn op het gebied van racismebestrijding en het streven naar een andere wereld. Ook Nederland Bekend Kleur hoort bij deze lidorganisaties. Als die andere wereld, waar men naar zegt te streven, de wereld van George Soros is, zijn deze groepen collectief op het verkeerde pad terechtgekomen. Dat dit inderdaad zo is, wordt bewezen door het feit dat het Nederlandse 21 Maart Comité naar eigen zeggen vindt dat het migratie pact, dat in december werd ondertekend ondanks veel oppositie, nog lang niet ver genoeg gaat. Men wil dus meer migranten, meer islamisering en een wereld zonder grenzen. Laat dat nou precies de agenda van Soros zijn. Soros beweert een mensenvriend te zijn, maar in werkelijkheid is het een aan grootheidswaanzin leidende egoïst, die denkt dat hij het recht heeft het gezicht van landen, en zelfs hele continenten te veranderen. Als wat daarbij in de weg staat dient vernietigd te worden. Niet alleen met woorden, maar ook met daden. Hij heeft een centrale in Wenen voor Oost Europa, en een centrale in Berlijn voor West Europa, die beiden worden gebruikt om zijn agenda met alle middelen uit te voeren. Zijn bondgenoten zijn de Europese leiders en de rest van de globalisten elite. Met trots laat bijvoorbeeld de Duitse minister van economie en energie, Peter Altmaier op Twitter weten dat hij heeft ontbeten met George Soros. Hun gezamenlijk doel is het voor goed veranderen van Europa in een Europese superstaat, met een passieve bevolking en geen enkele vorm van inspraak. Binnen deze agenda past ook de vernietiging van Rusland, omdat Rusland en vooral Poetin de plannen van de globalisten dwarsboomt.

Met dit soort figuren deelt de Antifa dus een agenda, en een gezamenlijke praktijk. De rebellen van ooit zijn de trouwe voetsoldaten van het establishment geworden. Al langer waren er geruchten dat Soros de Antifa financiert, en dat hij demonstranten betaalt. Sommige bronnen spreken over 25 Euro per dag, andere noemen hogere bedragen, zoals 26 Euro per uur. Intussen zijn er bewijzen opgedoken, die er niet om liegen. Op YouTube is een filmpje te vinden over een Amerikaanse Antifa groep die tegen Soros demonstreert omdat zij hun geld niet hebben gekregen. Geen geld, dan ook geen demo’s is het motto. Het filmpje is hier te vinden: https://www.youtube.com/watch?v=6IovWPu2w44 Misschien zullen sommige het af doen als fake news. Het mooie en gelijktijdig bizarre is echter dat het filmpje in eerste instantie door een Antifa groep zelf op het net is gezet. Deze zogenaamde revolutionairen, die op de beelden te zien zijn met vermomming en Antifa vlaggen, schamen zich dus nergens voor. Voor zijn plannen heeft Soros natuurlijk stoottroepen nodig, en de autonome Antifa laat zich hier graag voor gebruiken. Dit zijn nog maar een paar voorbeelden van de banden tussen George Soros en de Antifa. Er zijn er nog meer.

Brochure

In Duitsland bestaat een machtige stichting die de naam Amadeu Antonio Stichting draagt. De stichting wordt geleid door een voormalige Stasi medewerkster Anetta Kahane, die in de DDR onder de code naam Victoria werkte. Door haar verleden wordt de stichting ook wel Stasi 2.0 genoemd. Deze stichting is vooral bezig met de zogenaamde “strijd tegen rechts”, en kan op veel steun van de Merkel regering rekenen, inclusief subsidies van het familie ministerie. Natuurlijk staat men dan ook volledig achter Merkel’s “vluchtelingen” politiek. Daar is immers goed geld mee te verdienen. Gelijktijdig streeft men naar een zogenaamde verklikkersmaatschappij, waarin iedereen iedereen aan kan geven. Van dit laatste beleid is recent een mooi voorbeeld verschenen.

De Amadeu Antonio Stichting heeft een brochure uitgebracht die is bedoeld voor de medewerkers en medewerksters van kinderdagverblijven. Het personeel van deze kinderdagverblijven wordt gevraagd om melding te maken, als ze vermoeden dat de ouders van een van de kinderen extreem rechtse sympathieën hebben. De brochure geeft een aantal kenmerken waar op gelet moet worden. Als de meisjes in een jurk en met vlechten naar het kinderdagverblijf komen, of als jongens beleefd zijn en veel aan sport doen, zijn de ouders volgens de brochure verdacht. Hetzelfde geldt voor kinderen met goede manieren. In al deze gevallen raad de stichting aan om melding te maken. De brochure zorgde voor grote woede en onrust onder zowel ouders als medewerkers. In een aantal deelstaten is dan ook besloten om het boekwerkje niet te gebruiken. We moeten er nog wel even bij vermelden dat iedereen die tegen Merkel’s migrantenbeleid is of kritiek heeft, door de stichting als extreem rechts, Nazi of toch minimaal nationalist wordt gezien. Van vrijheid van meningsuiting heeft de Stasi 2.0 nog nooit gehoord.

Als we de website van deze stichting bezoeken komen we een lijst van partners tegen. Een korte blik op de lijst laat zien wat eigenlijk al te vermoeden valt. Ook de Amadeu Antonio Stichting wordt gesponsord door de Open Society Foundation van George Soros. Hoe kan het ook anders? Langzaam wordt duidelijk dat eigenlijk bijna alle onderdelen van de Antifa geld krijgen van Soros. Dat geldt in ieder geval voor de bureaucratische Antifa, en de naar terrorisme neigende groepen van de autonome Antifa. Natuurlijk is dan gelijktijdig de vraag hoe het met de traditionele Antifa zit. Bij navraag blijkt dat een koepelorganisatie van de traditionele Antifa, die we niet zullen noemen, in ieder geval op de hoogte is van de Soros gelden, die in de verschillende vleugels van de Antifa rond gaan. Een woordvoerder voor de organisatie is niet geschokt en laat doorschemeren dat hij het allemaal wel best vindt. Maar hij maakt wel meteen duidelijk dat hij deze zaak niet in de publiciteit wil hebben. Helemaal in overeenstemming met het linkse geweten is het dus blijkbaar allemaal niet, en dat is toch nog een klein pluspuntje. We hebben ook geen bewijzen kunnen vinden dat de traditionele Antifa geld van Soros aanneemt. Als we naar de andere vleugels kijken en vergelijken, is de houding van de traditionele Antifa in ieder geval principieel te noemen, toch moeten we toevoegen dat over deze zaak zwijgen wel de betrouwbaarheid in twijfel trekt.

Dit alles neemt echter niet weg dat in ieder geval een deel van wat de Antifa wordt genoemd, bestaat uit huichelaars, die naar buiten toe doen of ze antikapitalistische hardliners zijn die zich tegen het systeem richten. Gelijktijdig nemen ze geld aan van globalisten als Soros, en delen ze de agenda van het establishment op in ieder geval een aantal terreinen. En we kunnen zelfs nog een stapje verder gaan; want waar Soros en de globalisten opduiken, zijn de geheime diensten niet ver weg. Dat weten we maar al te goed uit de geschiedenis van de zogenaamde “kleurenrevoluties”. De bewering dat in ieder geval een deel van de Antifa zich laat gebruiken als de stoottroepen van het establishment, is dus zeker niet uit de lucht gegrepen.

Volgende week: de Nederlandse Antifa, het geval Kraaijer, en de lange arm van Soros

ANTIFA IN DE MIX: VAN EERLIJKE STRIJDERS TOT STORMRAM VAN DE GLOBALISTEN (1)

In verschillende landen van Europa gaan de laatste tijd stemmen op om de Antifa te verbieden. Dit in navolging van Amerika waar de groep tot een terroristische vereniging is verklaard. De roep om een verbod volgt op een aantal aanslagen en andere gewelddadige incidenten waar Antifa groepen zelf de verantwoordelijkheid voor hebben opgeëist. De meeste van deze incidenten waren in Duitsland en Engeland, maar ook in Scandinavië zijn er dingen gebeurd die met echt eerlijk antifascisme niets meer te maken hebben. Omdat het om autonome groepen gaat, die lang niet altijd contact hebben, is het goed om eens te kijken hoe het nu eigenlijk zit met de Antifa. Want hoewel er veel eerlijke strijders in rond lopen, lijkt de Antifa ook over vreemde geldschieters te beschikken. Laten we dus maar eens kijken of het beeld helder te krijgen is. Misschien dat de discussie dan wat makkelijker wordt.

Deel I

Wat is de Antifa precies?

Er bestaat geen twijfel aan dat binnen links de hele Antifa kwestie een lastig onderwerp is waar men maar liever niet over praat. Zeker niet als het gaat om de raakvlakken tussen de Antifa en geweld. Toch is het belangrijk om over deze zaak wel degelijk vragen te stellen. Voordat we hier in duiken, en om misverstanden te voorkomen, kijken we eerst even kort naar de structuren van de Antifa, en waar ze zich mee bezighouden. Het begrip Antifa (Antifascisten) is een verzamelnaam waar heel veel verschillende groepen mee worden aangeduid. Op dit moment is de Antifa in Amerika opgenomen in de lijst van terroristische organisaties, en ook in Europa zijn er dus stemmen die een zelfde benadering eisen. Of dit terecht is of niet hangt eigenlijk af van naar welke deel van de Antifa je kijkt. Ten eerste moeten we vaststellen dat het in het algemeen om allemaal van elkaar onafhankelijke groepen gaat, die soms contact hebben en soms ook niet. Ze zitten wel vaak in dezelfde netwerken, maar ook dat betekend niet dat er direct contact is. Je kunt dus niet iedereen over een kam scheren.

Categorieën

Laten we eerst even kijken naar de verschillende categorieën die we binnen de Antifa tegen komen. Het gaat om een indeling die we zelf hebben gemaakt, maar die gelijktijdig wel overeenkomt met de werkelijkheid, hoewel je ook andere benamingen zou kunnen bedenken: (1) We beginnen met de traditionele of oprechte Antifa. Dit zijn meestal serieuze antifascisten met een duidelijke ideologische achtergrond. In veel gevallen gaat het om leden van socialistische of communistische partijen aangevuld met vakbondsleden. Zij maken zich zorgen over extreem rechtse tendensen, nemen deel aan demonstraties, proberen het probleem ideologisch te verklaren, en houden zich meestal afzijdig van geweld. Ook proberen zij de tradities van het voormalig verzet uit de Tweede Wereld Oorlog hoog te houden, en nemen initiatieven op het gebied van herdenkingen en geschiedkundige projecten. Deze Antifa activisten zouden we kunnen beschrijven als de legitieme vleugel van de Antifa. (2) Vervolgens komen we bij de zogenaamde bureaucratische Antifa. Deze groepen proberen extreem rechts in kaart te brengen, maken foto’s op demonstraties, lezen alles wat extreem rechts schrijft en proberen subsidies te vergaren. We zullen nog zien dat ze hierbij niet kieskeurig zijn. Meestal is ook deze vleugel niet betrokken bij geweld, maar ze gebruiken wel de vergaarde fondsen om de zogenaamde autonome Antifa indirect te financieren. Verder produceren ze drukwerk en posteren waarbij opvalt dat er aan geld blijkbaar geen gebrek is. (3) Tot slot zien we de zogenaamde autonome Antifa. Het gaat hierbij vooral om jongeren die voortkomen uit de kraakbeweging, anarchistische groepen, het zogenaamde zwarte blok en een mix van loslopende activisten die door sommige als reltoeristen worden beschreven. Deze vleugel is vaak gewelddadig en maakt hiervoor regelmatig gebruik van de demonstraties die door anderen worden aangemeld. Ze zijn meestal vermomd en bewapend met knuppels, boksbeugels en andere slagwapens. Het zijn meestal ook de leden van deze vleugel die panden besmeuren, auto’s in brand steken, en ook personen aanvallen waarvan ze denken of menen te weten dat ze extreem rechts zijn. Overigens zien ze ook populisten en leden van burgerbewegingen als doelwit. Zelf zien ze zich als een soort Antifa elite, waarbij de rest maar povertjes afsteekt. Daar kijkt men dan ook in het algemeen op neer.

Tactieken

De tactieken die de autonome groepen gebruiken komen dicht bij het terrorisme, en in Duitsland worden ze vaak als de rode fascisten of de rode SA beschreven. Op zich zijn dit verkeerde beschrijvingen, omdat deze meest anarchistisch ingestelde groepen van “rode” ideologieën en eigenlijk de hele arbeidersklasse niets moeten hebben. Zij beschrijven de arbeidersklasse meestal als “domme arbeiders” of “klootjesvolk”. De autonome Antifa heeft vaak wel banden met de bureaucratische vleugel, maar veel minder met de traditionele Antifa. Die vinden ze te tam, en dus oninteressant. Overigens komen al deze groepen soms wel op dezelfde demonstraties, en wordt er niet openlijk afstand van elkaar genomen. Dit ondanks het feit dat de benadering en de handelswijze heel verschillend kunnen zijn. Op zich schuilt hierin wel een gevaar, omdat het mogelijk is dat alle vleugels zullen worden meegesleept als de autonome Antifa als terroristisch zou worden verklaard. Het blijft immers een wat schimmig beeld, waardoor niet echt duidelijk word wie bij wat betrokken is. Om een voorbeeld te noemen; de autonome Antifa was erg actief rond de G20 bijeenkomst in Hamburg in 2017. Er werd heel veel schade aangericht, en wat was bedoeld als een protest tegen het wereldkapitalisme, keerde zich ook tegen de eigendommen van gewone mensen. In deze protesten liepen Antifa leden, krakers, leden van het zwarte blok en internationale activisten door elkaar. Door het vele geweld was de woede van de bevolking groot. Zelfs nu nog wordt er naar figuren gezocht die bij dit geweld aanwezig waren, en er zijn nog steeds rechtszaken. Met antifascisme had dit natuurlijk niets meer te maken. Maar de gebeurtenissen werden wel in direct verband gebracht met die groepen die normaal gesproken als Antifa door het leven gaan. Dit heeft de roep om een verbod alleen maar sterker gemaakt. Het vergrootte gelijktijdig ook de kloof tussen extreem links en de bevolking. Een proces dat al lange tijd gaande is, en onmiskenbaar een schadelijke ontwikkeling voor de hele linkse beweging.

De tactieken die de radicale Antifa groepen gebruiken kennen vele varianten. We noemen er een paar: aanvallen op gebouwen met verfbommen en soms brandbommen, het inslaan van ramen, het in brandsteken van auto’s van politieke tegenstanders, en aanvallen op personen waarbij soms extreem geweld wordt gebruikt. Verder probeert men demonstraties en bijeenkomsten van andersdenkenden te verstoren door lawaai, het gooien met eieren en fruit, en steeds vaker fysiek geweld tegen tegenstanders en de politie. Kenmerkend is ook dat Antifa leden meestal vermomd optreden. Sjaals, bivakmutsen, donkere brillen en zwarte kleding behoren tot de standaard uitrusting. Ook slagwapens en zware katapultconstructies worden ingezet. Messen en vuurwapens worden tot nu toe meestal niet gebruikt. Dat lijkt nog net een brug te ver te zijn. Maar vooral in de laatste maanden wordt wel zwaar vuurwerk ingezet, en af en toe zelfs explosieven. Het komt niet zelden voor dat de autonome Antifa groepen demonstraties die door andere antifascisten worden aangemeld als dekmantel gebruiken, om hun gewelddadige tactieken in te zetten tegen politieke tegenstanders. In de meeste gevallen probeert de politie de verschillende groepen dan uit elkaar te houden. Als dit niet het geval zou zijn waren er al lang doden gevallen. Tot slotte valt op dat Antifa leden alleen maar aanvallen als ze in de meerderheid zijn. Is dit niet het geval verdwijnt men meestal met grote haast. De hierboven beschreven tactieken van de autonome Antifa zijn eigenlijk de handelsmerken van de fascisten uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. Precies die stroming die de Antifa beweerd te bestrijden. Een Italiaanse schrijver zei ooit: “Als de fascisten terug komen, zullen ze niet zeggen dat ze fascisten zijn, ze zullen zeggen dat ze antifascisten zijn”.

Volgende week: steunpilaren van de Antifa, fondsenwerving, en vreemde sponsors

HOE MAASTRICHT GEEL WERD

Ze kwamen werkelijk overal vandaan. Van Amsterdam tot Leeuwarden, en van Emmen tot Eindhoven. Maar dat was nog lang niet alles. Ook Duitsland, België, Italië, Zweden en Frankrijk waren vertegenwoordigd. Misschien vergeten we er nog een paar, maar het zal aan iedereen duidelijk zijn dat we het hebben over de eerste grote Gele Hesjes demonstratie in Maastricht afgelopen zaterdag. Natuurlijk waren er al eerder demo’s geweest in verschillende Nederlandse plaatsen, maar Maastricht sloeg toch tot nu toe alles. Het is ook niet overdreven om het een internationale demonstratie te noemen, en was het niet prachtig om ook de Friese vlag te zien wapperen? De aanleiding was duidelijk, in Maastricht werd de Europese Unie ooit tot een feit, en de Gele Hesjes hebben intussen een begin gemaakt om precies die Unie te slopen. Als dat lukt, mag de vlag pas echt in top, want geen enkel instrument heeft zo veel ellende voor de Europese volkeren veroorzaakt als de Europese Unie en de arrogante Brusselse bureaucraten. Of het nu gaat over extra belastingen, migratie, idiote regels of het opheffen van de soevereiniteit van de lidstaten, op geen enkel terrein heeft de EU een positieve rol gespeeld.

Maar terug naar de demonstratie zelf. Niemand wist van te voren hoeveel mensen er zouden mee doen. Sommige dachten 500, andere minder. Uiteindelijk waren er meer dan 1000 deelnemers, en dat is voor Nederlandse verhoudingen een grote demonstratie. Natuurlijk schreef de leugenpers alles weer naar beneden, en werd er alleen geconcentreerd op negatieve dingen. Maar dat kennen we al heel lang; leugenpers blijft leugenpers, de trouwe dienaren van het systeem. Gelukkig is er ook de alternatieve berichtgeving, en op het internet waren prachtige livestreams te vinden. Beelden liegen immers niet, en die beelden zagen er fantastisch uit.

Het viel meteen op hoe lang de stoet was, en hoe kleurrijk. Niet alleen door de vele gele hesjes, maar ook door de vlaggen, vaandels en spandoeken in de meest uiteenlopende kleuren. Er was vuurwerk, en kleurige rook. En bovenal; er was heel veel lawaai. Sirenes, fluitjes en spreekkoren. Vooral Rutte moest het ontgelden, want de slagroep “Rutte Rot Op”, was overal en constant te horen. Het gaat immers niet alleen om de Europese Unie, maar gelijktijdig ook om alle EU regeringen die het systeem, en dus de elite, vertegenwoordigen. Zij zijn het die de beruchte maatregelen nemen die in Brussel en Washington worden bedacht. Zij bestelen ons iedere dag, en ook nog tijdens de nacht. Schuilende achter het vaandel van de zogenaamde democratie hebben zij een dictatuur uitgebouwd die ons allemaal langzaam verstikt. Precies daar ging het om afgelopen zaterdag. Het terugpakken van de macht en de controle over ons eigen leven. Je merkte dat ook aan de demonstranten, zij straalde een gevoel van bevrijding uit. Het was als of iedereen die op straat was, op dit moment had zitten wachten.

Een moment waarop je niet meer machteloos bent. Het gevoel hebben dat er eindelijk iets terug wordt gedaan, dat je zelf iets terug kunt doen. We moeten weer leren dat we wel degelijk macht hebben. Dat als wij het willen, echt willen, de hele criminele en corrupte elite morgen verdwenen kan zijn. Uiteindelijk zijn wij de baas, maar dan moeten we het wel samen doen. Dat brengt ons gelijk bij de volgende indruk die van de demo afstraalde. Er werd steeds gezegd, en door heel veel verschillende mensen, dat links of rechts niet meer belangrijk is. Dat het juist deze splitsing is die het systeem wil zien om verdeel en heers te kunnen spelen. Dat doen ze immers al vele jaren, en dit spel heeft het systeem gaande gehouden. Die tijd moet nu voorbij zijn. In Frankrijk was het al zichtbaar; links en rechts zijn samen op straat om eindelijk de strijd tegen de elite te voeren, en niet langer tegen elkaar. Ook in Maastricht zagen we dat beeld. Links en rechts zijn begrippen uit het verleden die niet meer in de huidige situatie passen. Nu gaat het er om dat het hele volk op staat tegen het systeem en tegen de globalisten. Daar zal de kracht vandaan komen, en dat weet de elite beter dan wij. Daarom zullen ze er ook alles aan doen om die splitsing in stand te houden. Een valkuil waar we niet in moeten trappen.

Dan nog wat andere indrukken. Veel deelnemers uit de buurlanden verbaasden zich er over dat de politie zo vriendelijk was, en dat er geen tegendemonstratie kwam opdagen. Dat is men in vooral Duitsland, Frankrijk en België anders gewent. Alles bij elkaar zorgde het voor een heel goede sfeer, ondanks de regen en de kou. Veel mensen dachten dat het in Nederland anders is omdat de situatie als wat meer relaxt word gezien. Op dit moment mag dat zo lijken, maar het heeft ook te maken met het feit dat de Nederlandse overheid altijd iets anders om gaat met dit soort zaken. In de buurlanden staat de politie heel snel met de knuppel klaar. En natuurlijk ook met traangas en rubberkogels. Op het eerste gezicht mag het lijken als of Nederland wat toleranter is. Maar dat is schijn. Er wordt meestal inderdaad niet meteen op los geslagen, maar als een bepaalde grens gepasseerd is, en belangen in het geding komen, is de Nederlandse overheid, inclusief voetsoldaten, gevaarlijker dan in menig ander land. Je zou het repressie met een glimlach kunnen noemen, maar diezelfde glimlach is binnen seconden verdwenen als het bevel komt. Er zijn veel voorbeelden, en het blijft dus altijd oppassen.

In de toekomst zullen er zeker tegen demo’s komen als de overheid het idee krijgt dat de Gele Hesjes echt een bedreiging aan het worden zijn. Tegen demo’s zijn meestal niet spontaan, en komen uit een hoek waar de overheid veel invloed op heeft. Zowel via financiële middelen, als ook infiltranten. Dat moet dus zeker serieus genomen worden. Nu mag het nog geen echt probleem zijn, maar het is wel iets om constant is de gaten te houden. De volksverraders en ophitsers slapen immers niet.

Maar terug naar de straat. Dat Maastricht zo geel werd zal zeker indruk gemaakt hebben op veel mensen. De onvrede is groot, dus er is veel potentieel. Als mensen eenmaal de moed hebben gevonden om ook daadwerkelijk de straat op te gaan, en dat in groten getale, is de eerste slag gewonnen. Het lijkt er steeds meer op dat het moment nu rijp is. In Frankrijk en België gaan de acties door, en in Duitsland zijn er op steeds meer plaatsen demo’s. Ieder weekend gaan mensen in gele hesjes de staat op. Soms tegen criminaliteit, dan weer tegen de massamigratie. Maar ook de strijd om de diesel speelt een steeds grotere rol. Al een paar weken komen in Stuttgart iedere zaterdag meer dan 1000 Gele Hesjes op de been om te protesteren tegen de diesel rijverbodsbepalingen in verschillende steden. Op zo’n grote deelname was bij het begin van de actie nooit gerekend.

Langzaam begint het dus overal in Europa te branden. Nog wat vonken en een beetje meezittende wind en de Gele Hesjes revolutie is niet meer te stoppen. Hoe het in Nederland verder gaat moeten we nog afwachten. Maar voor welke optie ook wordt gekozen, het hoofddoel moet blijven om zo veel mogelijk mensen op straat te krijgen. Daar ligt de macht, en daar is ook de route naar echte verandering. Maastricht was een signaal. Het vuur van de Gele Hesjes is nu aangestoken. Het is nu zaak om het tot een laaiende vuurzee te maken, waar de elite geen antwoord op heeft. Dan ontstaat een echte mogelijkheid tot verandering, iets wat we heel veel jaren niet meer hebben gezien. Laten we dus allemaal samen deze kans pakken, zodat niet alleen wij, maar ook de komende generaties een toekomst hebben.

ER KOMT EEN DAG DAT HET HEN DE KOP KOST

Ze denken nog steeds dat ze onaantastbaar zijn. Dat niemand in de gaten heeft wat hun agenda eigenlijk is. We spreken dan over de zogenaamde Europese leiders en de functionarissen van de Europese Unie. In de laatste weken hebben we weer een aantal voorbeelden kunnen aanschouwen van de arrogantie van deze corrupte kliek. Het zal precies deze arrogantie zijn die ze uiteindelijk de kop gaat kosten. De volkeren van Europa zijn namelijk bezig om stap voor stap wakker te worden. Het gaat nog langzaam, en de route is nog een beetje onduidelijk. Maar er zijn voldoende signalen die de alarmklokken zouden moeten doen luiden in Brussel en Strassbourg. Tot nu toe blijven de zogenaamde leiders deze signalen negeren, maar dat zal de prijs die ze gaan betalen alleen maar hoger maken. Laten we maar eens kijken hoe de zaken er voor staan, en hoeveel hoop we mogen hebben dat aan deze onzalige geschiedenis snel een einde zal komen.

We kijken eerst naar de Brexit, die in de afgelopen weken op een kookpunt is terecht gekomen. Al maanden geleden hebben wij gewaarschuwd dat de Britse premier May zou kunnen proberen om zo veel chaos te veroorzaken dat de hele Brexit niet door gaat. Immers, persoonlijk is ze altijd tegen de Brexit geweest. Het lijkt er steeds meer op dat onze voorspelling aan het uitkomen is. Het begon er al meer dat de EU heeft geweigerd om een rechtvaardig uitstapverdrag toe te staan. Men is in Brussel nog steeds woedend dat de Britten het hebben gewaagd om voor uittreden te stemmen. Dat opstandige gedrag moet natuurlijk bestaft worden, en de overeenkomst die met de Britse regering is gesloten maakt een echte Brexit zo moeilijk mogelijk. Het is dan ook geen wonder dat het Lagerhuis de overeenkomst wegstemde. Brussel weigert verder te onderhandelen en May beweert dat ze een Plan B zal uitwerken. Het lijkt er echter steeds meer op dat we naar een slecht gespeeld en duur theaterstuk zitten te kijken. Iedereen speelt daar is een rol. May zegt steeds dat ze de wil van het Britse volk zal uitvoeren, maar doet het omgekeerde. De Labour Party van Corbyn is soms voor, dan weer tegen, en een dag later weet men het helemaal niet meer.

Sommige willen een harde Brexit, dus gewoon in maart de banden met de EU kappen. Anderen, waaronder oorlogsmisdadiger Blair, willen een nieuw referendum. Nog weer een andere fractie wil uitstel. Kortom; de chaos regeert. Een ding hebben ze echter allemaal gemeen; eigenlijk willen ze het besluit van de bevolking niet uitvoeren. Dat durven ze niet openlijk te zeggen, omdat ze dan een volksopstand vrezen, maar hun acties en activiteiten spreken boekdelen. De elite wil nooit dat de wil van het volk wordt uitgevoerd. Men zal altijd proberen een weg te vinden, om onder beslissingen waar ze zelf niet achter staan uit te komen. Daar zien we op dit moment in Londen iedere dag wel honderd voorbeelden van. Het beste zou een harde Brexit zijn omdat Groot Brittannië dan vrij is om de eigen toekomst te bepalen. Als blijkt dat de politieke misdadigers, die de regering en de banken van het parlement bevolken, de Brexit niet gaan uitvoeren is het aan het Britse volk om in te grijpen. Uiteindelijk ligt de macht op straat, en niet in de parlementen. Dit is geen antidemocratische houding, in tegendeel, het is de elite die de democratie verkracht, iedere dag en ieder uur. Laten we hopen dat de Britten waakzaam zijn, en er op staan dat hun beslissing wordt uitgevoerd. Niet een beetje, niet half, maar voor de volle 100%. Geen enkel land heeft binnen de EU een echte toekomst. Ook Nederland niet. Misschien zullen we toch meer druk moeten gaan uitoefenen om tot een Nexit te komen. Beter nu het zinkende schip verlaten, dan later verdrinken.

Dat het schip hard op weg is om te zinken is overal te merken. Een toenemend aantal landen weigert om EU beslissingen uit te voeren. Eerst was het alleen Hongarije die de beslissingen van de Brusselse dictatuur naar de prullenbak verwees. Intussen doet Polen hetzelfde, en ook Italië neemt steeds meer een anti-EU houding aan. In de meeste gevallen is de massamigratie het twistpunt, maar ook op andere terreinen zien we conflicten ontstaan. De EU wil zich steeds meer bemoeien met de interne zaken van lidstaten, en dat pikken Hongarije, Polen en Italië niet. De drie landen zijn hard op weg om een soort eigen alliantie te vormen. Na de Brexit beslissing van de Britten, is dit het volgende bewijs dat de EU binnen niet al te lange tijd uit elkaar zal vallen. Dit proces zal nog veel sneller gaan als de Euro eindelijk in elkaar zakt. Op dit moment wordt een Euro crisis alleen maar afgewend omdat Duitsland steeds geld in de struikelende munt pompt. Maar ook deze fondsen zullen binnen niet al te lange tijd opdrogen, en dan zullen we getuigen zijn van de grootste Europese crisis sinds 1945. Bijna alle eerlijke deskundigen zijn het er intussen over eens dat het invoeren van de Euro een ramp is geweest. Het is aan veel kunst en vlieg werk te danken dat de munt nog steeds in omloop is.

Toch blijven de Europese leiders hun arrogantie tonen. Vorig week sloten Frankrijk en Duitsland een nieuw vriendschapsverdrag. Dit gebeurde in de Duitse grensstad Aken. Merkel en Macron toonden opnieuw hun minachting voor het Duitse en het Franse volk, door de inhoud van het verdrag grotendeels geheim te houden. Er zijn wat onderdelen naar buiten gekomen, maar niemand weet waar nu precies voor is getekend. Veel activisten, waaronder grote groepen Gele Hesjes, lieten Merkel en Macron duidelijk merken hoe er over de twee “leiders” wordt gedacht. Toen ze zich buiten vertoonden klonk er een oordovend gefluit, en werd van alle kanten gejouwd en gescholden. “Oplazeren, oplazeren”, klonk het eensgezind. Natuurlijk doen dit soort figuren dan als of ze niets hebben gehoord, en verdwijnen snel naar binnen. Maar ze weten maar al te goed dat er een dag gaat komen dat hun arrogantie ze de kop gaat kosten.

Om de oppositie nog enigszins van het lijf te houden, nemen de “leiders” steeds wanhopiger maatregelen, die gelijktijdig hun angst tonen. Merkel laat de AfD nu op proef door de geheime dienst uitspioneren, en weigert gewelddadige acties van de autonome antifa te veroordelen. Macron maakt het nog bonter. Hij is bezig om op straat en in de Franse gevangenissen criminelen te rekruteren die zullen worden ingezet tegen de Gele Hesjes. Als herkenningsteken zullen ze een rode armband dragen. Ze zijn bewapend met hamers en hebben een vrijbrief om geweld te gebruiken. Een moderne vorm van de Landwacht dus. Als of het politiegeweld, dat tegen de Gele Hesjes wordt gebruikt, nog niet voldoende is. Er zijn intussen 10 doden gevallen, deels door politiegeweld, en er zijn vele honderden zwaar gewonden. Natuurlijk zien we het politiegeweld niet terug in de gelijkgeschakelde media, maar de beelden zijn op YouTube overal te vinden. Kijk op de vele kanalen van de vrije media, die vaak eigen reportages hebben gemaakt. Dan zie je de burgeroorlogachtige scènes die zich in de Franse steden afspelen.

Het is dus intussen zover gekomen dat de zogenaamde Europese “leiders” zich verlagen tot het opzetten van criminele knokploegen, die ze tegen de eigen bevolking willen inzetten. Ze worden hierin bijgestaan door de leugenpers, die alles toejuicht en steunt wat de corrupte politici doen. Tot een paar weken geleden twijfelde er nog veel mensen of je wel echt van een leugenpers kon spreken. Er zouden toch ook eerlijke journalisten zijn. Dat idee is achter de horizon verdwenen sinds het Spiegel schandaal, toen bleek dat een topjournalist meer dan 150 positieve berichten over migranten gewoon uit zijn duim had gezogen. Hij is zeker niet de enige, en het hele gebeuren laat zien hoe ver men wil gaan om de corrupte politieke kliek te ondersteunen. In een woord: LEUGENPERS!

Als we dit alles samenvatten kunnen we alleen maar tot de conclusie komen dat de dagen van de Europese Unie, en van de leugenaars en huichelaars die aan deze maffiaconstructie leiding geven, geteld zijn. De volkeren beginnen langzaam te ontwaken, en dat betekend dat de stormklok overuren maakt in Brussel en Strassbourg. Er komen interessante maanden aan, en het lijkt er op dat de nu aanstaande gebeurtenissen een nieuwe richting zullen geven aan de toekomst van Europa. De elite die nu nog stevig in het zadel lijkt te zitten, zal dat niet overleven. En dat is maar goed ook. We zijn te lang belazerd, bestolen en voor dom verkocht. Nu moet eerst de overtollige bagage overboord, zodat we zicht kunnen krijgen op een nieuwe tijd. Het mag nog winter zijn, maar de eerste knoppen van een nieuw voorjaar dienen zich aan. Kortom; een mooie tijd om in te leven.

DE AMERIKAANSE MASSAMOORD OP DUITSE KRIJGSGEVANGENEN

Van een correspondent

We weten allemaal dat na het einde van een oorlog of conflict de overwinnaar de geschiedenis schrijft. Dit geeft deze zelfde overwinnaar natuurlijk de kans om de eigen misdaden, fouten of misrekeningen uit de geschiedenis van het conflict te wissen. Wat er ook is gebeurd, de verliezer is de schuldige. Deze theorie is natuurlijk ook van toepassing op de Tweede Wereld Oorlog. Het gaat ons er nu niet om wie in dat conflict gelijk had of niet. Ook willen we nu even geen pleidooi houden voor meer onderzoek naar de ware oorzaken van, en de gebeurtenissen tijdens deze oorlog. We willen nu kijken naar een geschiedenis die meteen na het einde van de oorlog in 1945 is gebeurd. In “vredestijd” dus. We willen vandaag kijken naar de geschiedenis van de Rheinwiesenlager. Nog nooit van gehoord? Dat is ook niet verwonderlijk, want zelfs in Duitsland kennen maar weinigen deze geschiedenis. Er over spreken of schrijven is niet verboden. Toch doet bijna niemand het. Laten we maar eens kijken waarom dat zo is.

Voordat we naar de Rheinwiesenlager zelf kijken, moeten we eerst een blik werpen op de geschiedenis van de krijgsgevangenen aan het einde van de oorlog. Toen in het voorjaar van 1945 het Derde Rijk op instorten stond, werd er op veel plaatsen verbitterd doorgevochten. Dat heeft later veel mensen verbaasd. Wisten de Duitse soldaten dan niet dat de oorlog verloren was, en een nederlaag onvermijdelijk? Waarom dan toch bloed blijven vergieten als de beslissing al lang is gevallen? Het doorvechten had verschillende redenen. Ten eerste deed het regime er alles aan om de strijd voort te kunnen zetten. Er was veel gruwelpropaganda tegen de binnengevallen legers, en het werd ook als een misdaad gezien als iemand overwoog om te capituleren. Zij die dat wel deden konden met de dood worden bestraft. Maar er was onder de Duitse soldaten ook enorme angst voor wat er zou gebeuren als je in handen van de tegenstander viel.

Zo geloofde men jarenlang dat het Rode Leger geen krijgsgevangenen maakte. Onder de soldaten werd steeds opnieuw verteld dat “Ivan” iedere gevangene meteen doodschoot. Dit bleek niet zo te zijn, maar de gedachte aan jarenlange krijgsgevangenschap in onherbergzame gebieden van de Sovjet Unie, heeft menig soldaat er toe gebracht om toch maar liever door te vechten. Alles beter dan in gevangenschap raken. Overigens hebben veel soldaten de strijd ook voortgezet om burgers uit de bedreigde gebieden te laten ontsnappen. Ook dat heeft veel levens gekost, maar was natuurlijk wel te begrijpen. De Duitse eenheden vochten nu immers op eigen bodem, en de eigen familie kon betrokken zijn. Door dit alles duurde de oorlog veel langer dan men eigenlijk had kunnen verwachten. Hoeveel levens dit alles heeft gekost is niet of nauwelijks te berekenen. Maar het zijn er honderdduizenden geweest.

Toch kwam in april 1945 voor iedere Duitse soldaat het moment dat men de capitulatie onder ogen moest zien. En toen gebeurde er iets opmerkelijks. Veel soldaten die in het Oosten of in Midden Duitsland tegen het Rode Leger vochten wisten dat aan opgeven niet meer te ontkomen was. Toch wilden ze niet in handen van de Russen vallen. Ze wisten immers maar al te goed wat er uit Duitse naam in de Sovjet Unie allemaal was gedaan. Wraakneming was dus te verwachten. Om aan dit lot te ontkomen trokken veel eenheden naar het westen. Ze wilden zich wel overgeven, maar dan aan de Amerikanen of de Engelsen. Ze waren er van overtuigd dat ze dan beter behandeld zouden worden, en sommige gingen er zelfs van uit dat ze naar huis zouden mogen vertrekken nadat ze hun wapens hadden ingeleverd. Dit alles was gebaseerd op ervaringen eerder in de oorlog. Duitse soldaten, zeelui of vliegeniers die in handen van de Engelsen vielen werden goed behandeld. Ze zaten in redelijke kampen, kregen goed eten en medische verzorging. In april 1945 wilde menig Duits soldaat daar voor tekenen. Een poosje bijkomen in gevangenschap, en dan naar huis.

Dus trok men naar het westen, tenminste als dat mogelijk was. Eenmaal aangekomen legden ze de wapens neer, en wachtte op de dingen die komen zouden. Al snel merkten ze dat ze een misrekening hadden gemaakt. Meestal kwamen zij in handen van de Amerikanen, en die hadden een plan met de voormalige vijanden. Het was een plan dat in Amerika op het hoogste niveau was uitgewerkt. Om delen van het Duitse volk in de toekomst voor Amerikaanse doeleinden te kunnen gebruiken, moest eerst een ander deel van dat zelfde volk worden uitgeroeid. Er waren geen plannen voor een industriële vernietiging, zoals tijdens de Holocaust. Maar de plannen die er wel waren zouden zeker zo dodelijk zijn, alleen minder zichtbaar. De eerste groep die hiermee werd geconfronteerd waren de Duitse krijgsgevangenen. De Amerikanen, bijgestaan door de Britten en de Fransen, begonnen er mee door de Duitse soldaten niet als krijgsgevangenen te registeren. In plaats hiervan werden zij gezien als ontwapende strijders. Dit hield in dat de soldaten niet onder de Conventie van Geneve vielen, wat de overwinnaars een vrijbrief gaf om met de mannen toe doen wat ze maar wilden.

Daar gingen ze dan ook meteen mee aan de slag. De gecapituleerde soldaten werden opgesloten in de zogenaamde Rheinwiesenlager, dit waren 19 kampen langs de oevers van de Rijn. Eigenlijk kun je niet eens van kampen spreken. Het ging gewoon om weidevelden waar prikkeldraad om heen was getrokken. Er waren geen barakken, tenten of andere faciliteiten. De gevangenen moesten gewoon op drassige velden zitten of liggen. Opstaan was meestal verboden. Toiletfaciliteiten waren afwezig, en wat nog erger was; er was geen eten. Dagenlang werd er niets verstrekt, ondanks het feit dat de Amerikanen over enorme voorraden beschikten. Ook was er praktisch geen medische zorg. Niet alleen mannen, ook vrouwelijke gevangenen moesten onder hetzelfde regime leven. Omdat de gewonden niet verzorgd werden begon het geplande sterven al snel. Om toch nog wat beschutting te vinden groeven de mannen zich in. Van dekens of jassen werden kleine tentjes gebouwd. Maar de honger en de elementen maakten dat velen ziek werden. Ook zij werden niet behandeld. Pogingen van mensen in de buurt om de mannen te helpen, of wat eten te geven, werden door Amerikaanse soldaten geblokkeerd.

Het sterven moest doorgaan, was de opdracht. Wilden eventuele hulpgevers niet luisteren, werd er met scherp geschoten. De Amerikanen schoten overigens ook op de gevangenen. Af en toe werd er ook een zogenaamde bulldozeractie gehouden. Dan werden Amerikaanse legerbulldozers de velden opgereden om de tentjes en afgeschermde holen plat te walsen. De krijgsgevangen die zich in deze primitieve bouwsels bevonden werden gewoon platgereden en daarna naar de nabij gelegen massagraven verplaatst. Iedere dag verdwenen er honderden lijken in deze massagraven. Er werd niet geteld en ook niets geregistreerd. De kampen bleven tot juli/augustus 1945 bestaan, en de schatting van het aantal slachtoffers is een omstreden punt, waar we nog op terug komen.

Overigens waren de soldaten niet de enige die uitgehongerd werden. Ook de Duitse burgerbevolking kreeg praktisch niets te eten, en aan brandstof viel al helemaal niet te denken. De steden waren kapot als gevolg van de vele bombardementen, en de mensen leefden in de puinhopen. Ook over hen spraken de Amerikanen een doodsoordeel uit. Vooral in de eerste winters na het einde van de oorlog steeg de nood schrikbarend. Mensen vroren dood of kwamen om van de honger. Men noemde dit de “witte dood”. Pas toen de Amerikanen na een paar jaar dachten dat de Duitsers zich zonder tegenstand zouden onderwerpen kwam er hulp. Nu nog spreekt men nog altijd lovend over het zogenaamde Marshallplan, Amerikaanse hulpgoederen die uiteindelijk beschikbaar kwamen. Maar over wat er in de jaren daarvoor allemaal is gebeurd word gezwegen. Hoeveel mensen slachtoffer geworden zijn van de “witte dood” weet niemand. Ook dit werd niet geregistreerd omdat de Amerikanen niet als massamoordenaars de geschiedenis in wilden gaan.

Maar terug naar de Rheinwiesenlager. Het bestaan van deze kampen werd ook deels verzwegen, zelfs nu nog. Overlevenden brachten af en toe boeken uit over hun belevenissen. Deze boeken waren een soort aanklacht, maar de autoriteiten van de intussen door de Amerikanen opgerichte en gecontroleerde BRD, zorgden er voor dat deze getuigenissen nooit een groot publiek kregen. Zij beweren ook dat er maar enkele duizenden krijgsgevangen in de kampen omkwamen. Het echte cijfer ligt echter tussen de 800.000 en 1.000.000. Een compleet cijfer is niet te geven omdat er niets geregistreerd staat. Hierdoor zijn veel soldaten officieel nog steeds vermist, en dat komt de Amerikanen natuurlijk prima uit. Allemaal onnodige slachtoffers van een conflict dat allang afgelopen was.

In de jaren na de oorlog kwamen er steeds verhalen naar buiten over de Duitsers die in Russische krijgsgevangenschap waren geraakt. Deze verhalen vulden velen boeken en artikelen in de pers. Over de Amerikaanse kampen langs de Rijn, en de vele slachtoffers werd gezwegen. Sommige lezers zullen zich afvragen waarom de Duitse bevolking deze zaken zo maar heeft geaccepteerd. Waarom wordt deze geschiedenis zelfs nu nog deels doodgezwegen? Het antwoord is simpel; Duitsland staat onder volledige Amerikaanse invloed, ook nu nog. De bevolking is een enorm schuldcomplex aangepraat, en een ieder die dit schuldcomplex probeert te doorbreken riskeert een bezoek aan de rechtbank of zelfs de gevangenis. Dus komen de Amerikanen tot nu toe weg met een massamoord, die we gerust genocide mogen noemen. Wel is het zo dat tijden veranderen, en dat de ruimte voor onafhankelijk onderzoek steeds iets verder wordt opgerekt. Maar de waarheid zal pas echt aan het licht komen als de door Amerika gecontroleerde BRD niet meer bestaat. Pas als de laatste Amerikaanse militair Duits grondgebied heeft verlaten zal er gerechtigheid komen. Dan zal het ware gezicht van het zogenaamde “land of the free” voor de hele wereld zichtbaar zijn. Laten we hopen dat deze dag snel zal aanbreken, zodat het recht eindelijk kan zegevieren. De verantwoordelijken van toen zijn er niet meer, maar hun daden verdienen het om wereldwijd bekend te worden. Immers, beter laat dan nooit.

DE GELE HESJES; EEN TEKEN DES TIJDS

Bijna iedereen dacht dat de zogenaamde Gele Hesjes een tijdelijk fenomeen zouden zijn. Immers, Franse bewegingen komen meestal snel op, groeien in recordtempo uit, en sterven dan weer net zo snel. We hebben het over de jaren al zo vaak gezien. Wat een echte opstand leek, was binnen de kortste keren vervlogen. Je zou dus verwachten dat ook de Gele Hesjes in hetzelfde rijtje zouden passen. Het begon als een opstand tegen de hogere benzineprijzen van Macron. Een one issue beweging, zou je dus denken. Die verhoging verdween door de protesten al snel in het uiterste hoekje van de ijskast. De meeste toeschouwers, en ook de elite, dachten dat het hiermee klaar zou zijn. Ze zaten fout, enorm fout. Intussen zijn we meer dan twee maanden verder en de Gele Hesjes zijn er nog steeds, niet alleen in Frankrijk maar in heel Europa en daar buiten. Zelfs in Nederland.

Als een beweging zo tot de verbeelding spreekt, moet er dus veel meer aan de hand zijn dan alleen wat gedoe over benzineprijzen en belastingen. Intussen is het beeld wat duidelijke geworden, en kunnen we vaststellen dat de Gele Hesjes in feite de belichaming zijn van de enorme onvrede onder de burgers, die er in heel veel landen is. Het gaat om veel meer dan alleen maar centen, hoewel ook de economische eisen een belangrijke rol spelen. We schreven het al eerder, steeds meer mensen hebben het gevoel dat ze de controle over hun eigen leven en hun omgeving aan het verliezen zijn. Ze moeten steeds meer betalen voor de meest elementaire dingen, en merken iedere dag dat hun onvrede en protesten niet worden gehoord door de elite. Het maakt niet uit of die elite wordt vertegenwoordigd door Macron, Merkel of Rutte. Het zijn allemaal telgen van hetzelfde monster. De boodschap van die van deze telgen uitgaat duidelijk; je mag betalen, braaf doen wat je gezegd wordt, mee doen in de schijndemocratie, en verder je kop houden. Doe je dat niet, dan ben je een gevaar voor de samenleving, en dien je te worden bestreden. Met alle middelen.

Lange tijd hebben de volkeren van Europa gezwegen. Ze hebben de Europese Unie steeds meer de teugels laten overnemen, ze hebben niet echt geprotesteerd tegen de massamigratie en de islamisering, en ze hebben het toegelaten dat hun levensstandaard steeds een stukje naar beneden werd geschroefd. Gelijktijdig nam de censuur toe, en werd de rem gezet op de vrijheid van meningsuiting. En over dit alles werd gelogen, door de politici, door de gelijkgeschakelde pers, en zelfs door artiesten en mediapersoonlijkheden. Met het oplopen van de spanning en de onvrede werden de leugens steeds groter en fantastischer. Een klein voorbeeld, gewoon ter illustratie. De BTW is vanaf 1 januari met 3% verhoogd naar 9%. Dit geldt voor bijna alle producten, terwijl de BTW ooit een belasting op luxe goederen was. De overheid beweerd dat we de prijsstijging, die een verkapte belastingverhoging is, via andere kanalen zullen terug krijgen. We zouden er zelfs op vooruit gaan. Het is de zoveelste leugen. We worden immers niet alleen bestolen via deze BTW verhoging, maar ook door de verhoging van de zorgkosten, de huurverhoging, en de enorme verhoging van de gemeentelijke belastingen. Iemand die denkt dat we dit alles braaf van de overheid zullen terugkrijgen via “andere kanalen” is rijp voor onbeperkte dwangverpleging. En dit is dus maar een voorbeeld, er zijn er honderden.

Toch hebben veel mensen al die leugens jarenlang geslikt, vaak tegen beter weten in. De overheid, en dus eigenlijk de elite, heeft ons steeds wat verder naar achteren gedrukt. Ieder jaar een paar centimeter. Dat kun je een poos volhouden, maar als de muur steeds dichterbij komt, en je er met je rug tegen aan komt te staan, of sterker nog, er door heen wordt gedrukt, is de maat een keer vol. Dan barst de bom, en komt alle woede, teleurstelling en zelfs haat naar buiten. Precies op dat moment knapt er iets, en kunnen er dingen gebeuren die eigenlijk niemand voor mogelijk had gehouden. In dit geval, en in deze tijd, zijn dat de Gele Hesjes, en beweging van onderop en uit het midden van de samenleving, een beweging van links en rechts, en een beweging die nergens bang voor lijkt te zijn. Ja, dat is schrikken voor het gepeupel dat in de Europese landen op de regeringsbanken zit. Ze snappen er niets van, het ging toch zo lekker? In hun schijnwereld wel natuurlijk, daar scheen altijd de zon. Echter in de echte wereld, de wereld waarin wij moeten leven, komen deze figuren nooit. Ze hebben er geen weet van, en dat zoeken ze ook niet. Kijk maar naar een commentaar van Macron toen de protesten pas waren begonnen: “Als ze de hoge benzineprijzen niet willen betalen, nemen ze maar een taxi.” Dat meende hij nog ook. Geen wonder, als je naar zijn verwende achtergrond kijkt.

Nog een voorbeeld; toen Merkel werd gezegd dat steeds meer Duitsers omkwamen of gewond raakten door migrantengeweld, was haar commentaar: “Dat kan met niets schelen, ze zijn er nu eenmaal.” Kan het arroganter? Kan het nog meer mensenverachtend? Vast en zeker wel, want deze figuren menen wat ze zeggen, en ze houden aan hun vernietigende agenda vast. Ze denken gelijktijdig dat ze vuurvast zijn, en hun posities eeuwig kunnen vasthouden. De Gele Hesjes zijn nu bezig om te bewijzen dat dit niet het geval is. Dat alles eindig is; ook de leugenaars en criminelen die ons “regeren”.

Een veel gehoorde vraag is of de Gele Hesjes uniek zijn. Dat is moeilijk te zeggen. We hebben in het verleden natuurlijk heel veel protestbewegingen gezien. Maar er zitten wel unieke kanten aan de beweging die we nu zien ontstaan. Ten eerste is er geen centrale leiding die de koers uitzet. De verschillende groepen hebben vaak eigen programmapunten. Zo protesteerde in Frankrijk sommige van de groepen tegen het migratie pact en de massamigratie in het algemeen. Andere groepen deden hier weer niets mee. Een andere bijzonderheid is dat zowel links als rechts in de beweging vertegenwoordigd zijn. Je ziet ook de arbeidersklasse en de middenklasse met elkaar optrekken. Dat komt maar weinig voor, en is de ergste nachtmerrie van de heersende klasse. Als links en rechts elkaar op de straat vinden, kan de elite wel inpakken. Daar zijn ze maar al te goed van op de hoogte. Vandaar ook dat er steeds gepoogd word om de verschillende delen van de beweging tegen elkaar op te zetten. Dat zien we overigens ook in Duitsland.

Het feit dat de Gele Hesjes nu al meer dan twee maanden de straat op gaan, en er nog steeds veel aanhang is, kunnen we zeker uniek noemen. Ook zijn de ideeën zonder meer creatief. Het gebruik van bouw en landbouwmachines om ministeries open te breken bijvoorbeeld. De campagne tegen flitspalen is ook weer een apart idee. De regering heeft vorige week zelf toegeven dat 60% van de flitspalen zijn vernield of buitenwerking gesteld. Dat treft de dieven in de overheid natuurlijk in de brandkast, en de voetstampende reacties zijn dan ook niet van de lucht. Intussen gaat het nog verder. Delen van de beweging roepen de aanhang, en eigenlijk alle Fransen, op om de bankrekeningen leeg te halen. Als genoeg mensen dit daadwerkelijk gaan doen, stort het hele financiële systeem in elkaar. Men heeft goed begrepen dat je ook van de overheid af kunt komen zonder geweld te gebruiken. Dit terwijl die zelfde overheid steeds gewelddadiger wordt.

De reactie van de autoriteiten heeft tot nu toe echter niets uitgehaald. Concessies, politiegeweld, arrestaties, intimidatie, chantage en terreur; niets lijkt de Gele Hesjes te kunnen stoppen. Zonder meer een mooi schouwspel. En de dynamiek van de beweging vind navolging. In Duitsland zie je bij steeds meer demonstraties de Gele Hesjes opduiken. Dat geldt voor de burgerbewegingen, maar ook bijvoorbeeld voor Sahra Wagenknecht, die in een geel hesje voor het kantoor van Merkel verscheen en opriep tot protesten. Ook in Duitsland vormen de Gele Hesjes dus een soort verbinding tussen verschillende groepen. Het is nog lang niet zo groot als in Frankrijk, maar het protest groeit.

In België is er al een stevige Gele Hesjes beweging, die ook al behoorlijk in de slag is geweest met de overheid. In Nederland gaat het wat minder snel, maar ook hier hebben we al wat grimmige demonstraties gezien in Amsterdam en Den Haag. Het grimmige element kwam vooral door de over reactie van de politie, die doodsbang voor de Hesjes lijkt te zijn. Dat men de zenuwen heeft blijkt uit verschillende zaken. Zo is het nu verboden om een geel hesje op het Binnenhof te dragen. Of dit juridisch kan is niet duidelijk. In Amersfoort demonstreerde 1 persoon in een geel hesje bij het station. Daar kwam de halve Amersfoortse politiemacht op af, zelfs de politie te paard. Dan zijn er op Duitse kanalen foto's te zien van een jonge moeder met kinderwagen, die door de Nederlandse politie werd aangehouden om dat ze een geel hesje droeg. Dit was voor de veiligheid in het verkeer, maar ze kreeg toch bevel om het hesje uit te trekken. Toen ze weigerde werd ze van haar kind gescheiden, en in een politieauto gezet. Zo groot is de angst onder de orde bewaarders. Intussen heeft de Gele Hesjes pagina op Facebook meer dan 40.000 leden, en het aantal stijgt snel. Echt interessant wordt het op 2 februari, want dan staat er een grote Gele Hesjes demonstratie door Maastricht gepland. Het verzet begint zich dus ook in Nederland te roeren. 

Natuurlijk is er ook kritiek. Voor sommige zijn de Gele Hesjes te rechts, voor anderen te links of te anarchistisch. Weer anderen begrijpen van de hele beweging niets. Dat zijn meestal de mensen die op grote afstand van het volk staan. Dan zijn er ook nog activisten die Rode Hesjes oprichten om er een ideologisch sausje over heen te gooien. Dat is niet bevorderend voor de eenheid, maar aan dit soort gerommel ontkom je meestal niet. De bekende ziekte van de activistenwereld. Laten we in plaats van dit soort geknutsel blij zijn dat er eindelijk een vonk van verzet uit het volk komt. Dat was al heel lang broodnodig, want we hebben steeds op nieuw gezien hoe partijen en vakbonden faalden, en zelfs verraad pleegden. Nu is het volk aan zet. Waar de reis van de Gele Hesjes heen gaat is nog niet te zeggen. Maar de beweging lijkt op het goede pad. Dat is een stap. Een belangrijke stap. De rest zal de geschiedenis leren.