Nabeschouwing Newroz 2013: Is de Turkse staat klaar voor vrede?

Op zich is iedere Newroz een bijzonder moment, dat wordt omgeven door hoop op verbetering en vernieuwing. Maar we kunnen gerust stellen dat Newroz 2013 als een historische dag de geschiedenis in zal gaan. Al weken van te voren kwam er steeds meer informatie naar buiten over het ophanden zijnde vredesproces. Verschillenden Koerdische delegaties kregen de gelegenheid om de Koerdische leider Abdullah Öcalan te bezoeken in de gevangenis op Imrali, en kort voor Newroz werd bekend gemaakt dat op de grote dag Öcalan een nieuw vredesvoorstel zou doen. Eerder al waren er brieven geschreven aan de Koerdische vrijheidsbeweging in de bergen en in Europa. Deze brieven werden ook beantwoord en in de pers ontstond veel speculatie over plannen van de PKK om de wapens neer te leggen. Natuurlijk zaten daar ook veel geruchten tussen, maar dat er iets belangrijks stond te gebeuren was intussen voor iedereen duidelijk.

In Amed (Diyarbakir), de hoofdstad van Koerdistan, trokken meer dan 2 miljoen mensen naar het grote Newroz feest om de boodschap van Ocalan te horen. Op zich was alles al anders dan in voorgaande jaren. Er waren geen politie of leger provocaties en geen enkel Newroz feest werd dit keer verboden. Ook in Amed gebeurde dingen die een paar maanden eerder nog onmogelijk waren geweest. Achter het podium op het grote feestterrein was een stralende gigantische afbeelding van Abdullah Ocalan te zien. Ook waren er foto’s van andere gevallen helden van de Koerdische strijd. Er werd gewoon Koerdische gesproken en de vlaggen en symbolen van de PKK waren overal. In feite leek het als of Amed was bevrijdt. Natuurlijk was er ook spanning want iedereen wilde weten wat Ocalan in zijn verklaring zou zeggen. Toen de verklaring werd voorgelezen in het Koerdisch en het Turks viel de menigte stil. De vele geruchten en speculaties werden nu bewaarheid. Abdullah Ocalan riep op tot een onmiddellijk staakt-het-vuren. Dit zou op termijn gapaard gaan met de terugtrekking van de Koerdische strijders buiten de Turkse grenzen. Ocalan gaf aan dat er een nieuwe periode is aangebroken voor zowel Turkije en Koerdistan, als ook de rest van het Midden Oosten. Hij zei dat de wapens nu moeten zwijgen en de ideeën spreken. Met andere woorden een overgang van de gewapende strijd naar de politieke strijd. Zijn woorden werden met gejuich begroet.

Ook in Europa was er veel bijval en de Turkse premier Erdogan verwelkomde het initiatief. Maar hij kon zijn kleinzieligheid niet bedwingen en moest toch opmerken dat hij geen Turkse vlaggen had gezien in Amed. Erdogan heeft duidelijk genoeg nog wat moeite met de nieuwe situatie. Maar op zich heeft hij wel ruimte gegeven voor de gebeurtenissen van de laatste weken, en dat is al een belangrijke stap. Na de Newroz verklaring maakte de PKK op 23 maart bekend dat er nu een onmiddellijk staakt-het-vuren van kracht is. Maar de Guerrilla zal terugschieten als het Turkse leger aanvalt en ook zal er gebruik gemaakt worden van het recht op represaille. Dit alles valt onder het recht op zelfverdediging dat internationaal is vastgelegd. Wat betreft het terugtrekken van de strijders uit Turkije heeft de PKK aangegeven dat dit alleen zal gebeuren als de Turkse regering hier de faciliteiten voor beschikbaar stelt. Gebeurd dit niet, dan zal er geen sprake van terugtrekking zijn.

De stappen die nu zijn gezet door de PKK zijn niet nieuw. Sinds 1993 zijn er een aantal bestanden geweest en in 1999 werden ook de strijders uit Turkije teruggetrokken. Dat heeft toen veel strijders het leven gekost omdat het Turkse leger hen aan de grenzen opwachtte. Deze fout zal de PKK voor geen tweede keer maken. Er is duidelijk gezegd dat het Turkse parlement wetten zal moeten aannemen die een vreedzame en veilige aftocht mogelijk maken. Ook zal worden gekeken hoe het Turkse leger zich gaat opstellen in de komende tijd. Als er weer aanvallen en bombardementen volgen is dit een teken dat de Turkse staat de vrede opnieuw afwijst en dat men terug is naar af. Tot nu toe is het rustig gebleven, hoewel er wel oorlogsvliegtuigen boven de Koerdische stellingen in Kandil zijn gezien. Ook zijn er onbemande spionagevliegtuigjes waargenomen. Door de Koerdische strijders worden deze vluchten als een provocatie gezien en de situatie wordt scherp in de gaten gehouden.

De Koerdische zijde heeft getoond dat het bereid is om stappen te zetten, maar dan moeten er ook stappen van de andere kant komen. In het vredesplan van Ocalan staat dat er een aantal commissies gevormd moeten worden om het proces vorm te geven en te begeleiden. Veel van zijn voorstellen zijn eerder gebruikt tijdens vredesprocessen in Zuid Afrika en Noord Ierland. Het sleutelwoord hierbij is vertrouwen. Beiden zijden moeten voordurend stappen zetten die getuige van goede wil en de bereidheid om samen te werken. Als er genoeg vertrouwen is opgebouwd kunnen de werkelijke vredesonderhandelingen beginnen. Zover is het op dit moment nog niet. We staan nu pas aan het begin van het proces en het valt nog te bezien of de voortgang van de laatste maanden kan worden voortgezet. Op zich heeft de Turkse staat nog geen enkele concessie gedaan. Maar het heeft de stappen gezet door de PKK ook niet verhinderd of geblokkeerd. Dat is in het verleden wel anders geweest. Erdogan en de AKP geven nu ruimte, waarschijnlijk ook omdat ze zich gedwongen voelen door de situatie in Syrië. Het Koerdische deel dat door Syrië bezet wordt gehouden heeft zichzelf praktisch bevrijdt, en Turkije kijkt niet uit naar het ontstaan van weer een onafhankelijk deel van Koerdistan. Dat zou wel eens heel erg aanstekelijk kunnen werken op de Koerden in het deel dat Turkije bezet houdt.

Men moet dus wel iets doen om de boel nog enigszins in de hand te kunnen houden. Dit is een begin, maar het is niet voldoende voor een volwaardige vrede. Om echt tot vrede te komen moet de Turkse staat veel verder gaan en moeten de eisen van de Koerdische vrijheidsbeweging worden ingewilligd. Het zijn immers geen onredelijk eisen. Het gaat alleen maar om culturele en politieke rechten voor het Koerdische volk binnen de grenzen van Turkije. Verder zal er ook een verstrekkende democratisering van Turkije moeten plaatsvinden. Dit zijn allemaal basisrechten die international als de norm gelden. Turkije wordt dus niet gevraagd om uitzonderlijke dingen te doen. De komende weken en maanden zullen bewijzen hoe sterk de vredeswil van de Turkse staat is. Sommige tekenen stemmen optimistisch, maar er is nog een lange weg te gaan.

De PKK heeft de bal duidelijk bij de Turkse staat neergelegd. Het huidige staakt-het-vuren zal voortduren als het Turkse leger zich van aanvallen en bombardementen onthoudt. De strijders zullen zich terugtrekken als hiervoor veilige mogelijkheden worden geboden. Maar de wapens zullen pas echt worden neergelegd als blijkt dat Turkije bereid is om een politieke oplossing te accepteren en niet langer kiest voor de militaire optie. Erdogan heeft gezegd dat hij een commissie van wijze mannen wil opzetten in een poging om verder te komen. Dat is een stap, maar er moet nog veel meer gebeuren. Dit alles zal tijd kosten, en dat is ook juist. Snelle overeenkomsten zijn meestal slechte overeenkomsten omdat ze alleen over de grote lijnen gaan. Daar is de Koerdische kwestie veel te gecompliceerd voor. Het woord is nu aan Ankara. De wereld wacht af.

Naschrift: Zowel de Turkse staat als Europa hebben in de laatste dagen laten zien dat ze de vredesboodschap nog niet echt hebben begrepen. In Amed werden 70 mensen gearresteerd, inclusief functionarissen van de Koerdische BDP. Dit gebeurde tijdens een aantal politie invallen, voornamelijk in huizen. In Brussel werd Yilmaz Orkan gearresteerd, een bestuurslid van de Koerdische koepelorganisatie KON KURD. Hij stond op het punt een vliegtuig naar Tunesië te nemen om deel te nemen aan het Wereld Sociaal Forum. Hij is nu een van de vele Koerdische politici die in Europa worden vastgehouden. Politici die een rol moeten spelen in het vredesproces. Dit werpt de vraag op of Europa eigenlijk wel vrede in Koerdistan wil. Of heeft de Europese wapenindustrie te veel belangen bij de voortzetting van de oorlog? Dit laatste lijkt het geval.

Haal de banken leeg, ze stelen je centen

Sinds 2008 en het begin van de crisis, zijn ministers, bankdirecteuren en economen over elkaar heen gevallen met beweringen dat koste wat kost de gelden van spaarders op de banken veilig zijn. Er kwam zelfs een garantie van 100.000 euro voor alle spaarders in Europa om er toch maar voor te zorgen dat men het vertrouwen in de banken behield. Nu zien we wat al die garanties en die mooie woorden waard zijn geweest. Het plan om een deel van de spaarcenten van de mensen op Cyprus in te pikken laat zien dat het allemaal leugens waren. Leugens om ons in slaap te wiegen. Leugens om het ware gezicht van het systeem te verhullen.

Maar het masker is nu gevallen. De Europese ministers van financiën, met de Nederlandse minister Dijsselbloem voorop, hebben bewezen dat ze niets meer zijn dan ordinaire straatdieven. Als criminelen doormiddel van zogenaamde cyber criminaliteit in onze bankrekeningen in breken en geld overboeken naar hun eigen rekening wordt dit met recht criminaliteit genoemd. Nu doen de Europese ministers precies hetzelfde in Cyprus en volgens hen is het nog volkomen legaal ook. Zo makkelijk is het dus. Zo makkelijk om mensen geld afhandig te maken waar ze jaren voor hebben gewerkt. Want laten we niet de fout maken door de leugens te geloven dat vooral rijke Russen en de maffia hierdoor worden getroffen. Alle spaarders in Cyprus, zelfs de armste, zullen door de Europese Unie worden bestolen. De dieven in Brussel drukken op een knop, en flits, een deel van je spaarcenten is verdwenen. Centen die je nooit meer terug zal zien. Want de zogenaamde bankaandelen die je voor je geld gaat krijgen zijn net zo veel waard als de garanties van Dijsselbloem en zijn bende straatdieven. Helemaal niets dus.

Maar dit alles gaat nog veel verder. Het is logisch dat de mensen in Cyprus proberen om hun geld te redden door het van de banken te halen. Om dit te voorkomen houdt men de banken gesloten, het internetbankieren is uitgeschakeld en de geldautomaten werken met beperkingen. Kortom, je bent niet meer de baas over je eigen geld. Door de vele elektronische toepassingen binnen het systeem is het voor de overheid een koud kunstje om alles onder haar controle te brengen. En de rekeninghouders hebben het nakijken. Het is niet voor niets dat hier grote onrust door is ontstaan. Want als de dieven eenmaal beginnen met toeslaan zullen ze echt niet zo maar stoppen. Er is hier met Cyprus een precedent geschapen dat in veel meer landen gevolgd kan worden. Dat het parlement van Cyprus tegen de maatregel heeft gestemd doet overigens niets af aan de ontwikkelingen van de laatste dagen, want de intentie is duidelijk. Nu al wordt er gezegd dat er geen garantie is dat dit niet nog eens zal gebeuren. En zelfs al was die garantie er wel, we weten intussen wat de garanties van de leugenachtige EU ministers waard zijn.

We kunnen hier maar een conclusie uittrekken die voor iedereen geldt binnen de Europese Unie; ons geld is niet veilig binnen de banken. Je mag denken dat het geld in je rekening je eigendom is, maar wat er nu gebeurd bewijst dat dit niet het geval is. Een gril van de overheid is voldoende om het geld zo maar te laten verdampen. En dan hebben we het nog niet eens over de mogelijkheid van banken die gewoon failliet kunnen gaan. Bank weg, geld weg. Er is dus geen enkele garantie en geen enkele veiligheid. We kunnen hier maar op een manier op reageren. Laat alleen dat geld in je rekening wat nodig is voor vaste lasten. Haal al het andere geld van de bank, voor dat de overheid beslist het voor je te doen. Hou de ministeriele dieven goed in de gaten en haal bij het minste alarmsignaal alle rekeningen leeg. Dat is de enige manier om je eigendom te beschermen. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen; geen enkele bankier is te vertrouwen, en in een crisis liegt de overheid alle sterren van de hemel. Laat je dus niet verrassen en kom in actie voor het te laat is.

Hecht geen enkel geloof aan de mooie woorden die er uit de Europese hoofdsteden komen. Vandaag zijn het de spaarders van Cyprus, morgen is Portugal, Griekenland of Spanje aan de beurt. En dat is nog maar het begin. Want ga er niet van uit dat dit soort dingen in Nederland niet kunnen gebeuren. Ook Nederland haalt de 3% norm niet. Ook hier ligt de economie op sterven en ook hier gebruikt de regering ons belastinggeld om failliete banken zoals de SNS Reaal van de ondergang te redden. Is ons ooit gevraagd of we dit willen? Natuurlijk niet, net zo min als de spaarders in Cyprus om een vrijwillige bijdrage zijn gevraagd. Ze worden gewoon op legale manier bestolen en daar is het mee uit. Vroeger of later zullen we allemaal in dezelfde boot terecht komen.

En laten we niet de rol van de media vergeten. Die worden door de overheid in gezet om paniek te voorkomen. Zo zie je journalisten op TV verschijnen die dit soort diefstal verdedigen alsof het heel normaal is. In plaats van deze ministeriele dieven hard aan te pakken en het publiek te waarschuwen, praten ze alles recht zelfs dat wat krom is. Meer betaalde leugenaars dus. Het oude spreekwoord is nog steeds waar; hij die het orkest huurt, kan uitmaken welke muziek er gespeeld wordt.

We hebben het eerder gezegd; het hele kapitalistische systeem staat op instorten met de zogenaamde Eurozone als de eerste in een lange rij. Om deze instorting uit te stellen worden er steeds hardere maatregelen genomen die gerust als criminaliteit kunnen worden beschreven. De hoge heren en dames zijn de controle kwijt en daar mogen wij voor op draaien. Zo gek moeten we dus echt niet zijn. Blijf daarom waakzaam en volg de ontwikkelingen op de voet. Kijk door de leugens van Dijsselbloem en zijn soort heen en haal de banken leeg als de eerste signalen komen dat het fout gaat. Maar doe het wel voordat de overheid alles elektronisch blokkeert.

Er wordt gezegd dat een kat in het nauw rare sprongen maakt. De EU, de Europese centrale bank en andere gelijksoortige semicriminele organisaties zitten enorm in het nauw en daar komen ze niet meer uit. Geloof nooit dat de overheid er is om ons te beschermen. De overheid is er om de belangen te dienen van de rijken en de machtigen. En daarbij gaat men over lijken. Een groot arbeidersleider heeft ooit gezegd dat de vijand in eigen land staat. Deze uitspraak is nu meer waar dan ooit te voren. Laat niemand later zeggen dat hij het niet heeft geweten. In dit soort zaken is er geen rechtvaardigheid en geen gerechtigheid. Maar laten we vooral niet vergeten dat we het allemaal in eigen hand hebben. Als we morgen de banken leeg halen en ons eigendom terugtrekken stort dit hele verrotte systeem in. Die dag kan niet vroeg genoeg komen, want dat zal de dag zijn dat we ons zelf bevrijden. Voor eens en voor altijd.

Rutte II; op een slof en een oude voetbalschoen

Soms krijg je het idee dat er in de regerende kringen maar weinig wordt nagedacht. We gaan er dan meestal vanuit dat het komt omdat de regeerders hun tijd doorbrengen in ivoren torens en dus nauwelijks contact hebben met de gewone wereld. Maar in feite is het nog veel erger. Er wordt echt nauwelijks nagedacht en het kabinet Rutte II is hier een glanzend voorbeeld van. Als we vandaag van een kleine afstand naar Den Haag kijken dan zien we dat de regering in een totale chaos is vervallen. Wat de ene dag wordt besloten wordt een dag later weer teruggetrokken. Niemand lijkt te weten wat de ander precies doet, en die ander weet zelf ook niet waar hij nu eigenlijk mee bezig is, dus volgt de ene ramp de ander op.

We weten allemaal nog hoe het al meteen mis ging met de zorgpremie. De VVD kapitalisten begonnen te krijsen dat zij een paar centen meer moesten betalen en het kabinet trok het plan meteen in. Toen kwam het gedoe over de woningmarkt. Na de formatie waren er prachtige uiteenzettingen over hoe dit kabinet de woningmarkt eindelijk vlot zou trekken. Dit was nog nooit vertoond, werd erbij gezegd. Alleen dit laatste klopte want het hele plan is intussen wel tien keer door de mangel gehaald en daarna weer opgepoetst. Minister Blok moest met zijn pet in de hand de boer op bij de oppositie om een woonakkoord door de Eerste Kamer te krijgen. Op zich was dat al een afgang, maar er komt nog bij dat het hele akkoord puur slecht is voor de woningmarkt. De huren stijgen, er is geen geld meer voor onderhoud aan de bestaande woningvoorraad en de nieuwbouw ligt praktisch stil. Dit omdat het kabinet de woningmarkt niet hervormd, maar gewoon ordinair uitmelkt. Wie de rekening voor dit alles mag betalen is geen geheim, de gewone huurder natuurlijk. Wie anders?

Overigens was de vernedering voor Blok nog niet voorbij. Nu weer zegt een deel van de PvdA in de Eerste Kamer dat ze grote moeite heeft met de afdracht die de woningcorporaties moeten ophoesten. De huurverhogingen hebben ze dan weer geen moeite mee. Blok heeft net de oppositie zo ver dat ze hem steunen, nu wordt hij schietschijf voor zijn eigen collega’s. Kortom, de chaos wordt alleen maar groter. Dan was er nog minister Asscher van Sociale Zaken die durfde voor te stellen dat de lonen misschien toch maar wat om hoog moeten om de economie weer aan het draaien te krijgen. Op zich een verstandig voorstel. Maar binnen enkele uren werd hij teruggefloten, want dat paste niet in het plan van het kabinet. Nu zijn de vakbonden en de werkgevers aan het onderhandelen om zelf met een oplossing te komen. Het kabinet mag hier nog niet aan mee doen. Maar het wil wel een snel akkoord. Wat men maar niet wil begrijpen is dat snelle akkoorden vaak slechte akkoorden zijn. De lessen van de formatie hebben ze nog steeds niet geleerd. Ook dat was een snel akkoord. Maar het was een akkoord op grote lijnen, terwijl het venijn altijd in de details zit. Dat begrijpen de warhoofden in het kabinet nog steeds niet.

Diederik Samsom maakte het nog bonter door op TV een grote show te maken van een zogenaamd “Oranjeakkoord” dat er nog voor het koningsdrama moest komen. Hij moest tegenover de Tweede Kamer, en in het volle licht van de TV lampen zijn excuses aanbieden. Weer te voorbarig geweest, weer te vroeg gejuicht. Zo struikelt Rutte II van de ene mislukking naar de volgende afgang. In feite zou je het als een grote comedyshow kunnen zien als de resultaten niet zo droevig waren. Want dat we met z’n allen op een nog grotere crisis afstevenen is niet over het hoofd te zien. De economie ligt aan puin, de werkeloosheid is in jaren niet meer zo hoog geweest en stijgt verder, en de armoede strekt zijn benige vingers naar steeds meer gezinnen uit. Zo’n situatie vraagt om heldere geesten en een positieve aanpak. In plaats hiervan zitten we opgescheept met een parlement vol malloten, warhoofden en in sommige gevallen gevaarlijke gekken.

Natuurlijk is er ook tegengas. Vooral de plannen om de WW te korten en het sluiten van verzorgingshuizen stuiten op verzet. Maar het is vooral institutioneel verzet. Het komt vanuit instellingen en vakbondstoppen die er in de praktijk niets tegen ondernemen. Waar blijft de stem van de gewone mensen? Wie staat als eerste op en zegt dat hij of zij het niet meer pikt? Wanneer komt er verzet tegen deze waanzin vanuit de mensen die er het hardste doorgetroffen worden? In tegenstelling tot andere landen blijft het hier angstwekkend stil.

Het lijkt als of de bevolking verlamd is door al het slechte nieuws en als enige reactie de hand op de knip legt om minder uit te geven. Maar daar mee zijn de problemen niet opgelost. Als we nu niets doen zal het alleen maar erger worden. Het probleem is dat er geen enkele partij of organisatie is die daadwerkelijk voor de Nederlandse arbeidersklasse spreekt. De linkse partijen die er zijn, zijn sociaal democratisch en hebben helemaal niet de intentie om de strijd met het systeem aan te gaan. De vakbonden zeggen dat sommige dingen onbespreekbaar zijn, maar alle oproepen tot actie worden door de bonzen aan de top de kop ingedrukt. Het is dus duidelijk dat we met dit soort figuren in de huidige tijd nergens komen.

De vakbonden moeten heroverd worden op de bestuurskliek en de arbeidersklasse moet weer een stem krijgen. Zo’n stem kan alleen komen van een goed georganiseerde revolutionaire communistische partij. Een partij die zich niet bezighoudt met allerlei deelbelangen, maar optreedt voor de werkende bevolking. We moeten ons zelf niets wijs maken. Het systeem heeft ons niets te bieden, alleen maar meer ellende en armoede. De sociaal democraten gebruiken mooie woorden, maar in de praktijk zullen ze altijd weer optreden als de slippendragers van het systeem. Dat maakt alles alleen maar erger. De opstand moet van onderaf komen. We hebben veel mogelijkheden van de bedrijven tot de straat. Van de sociale media tot het wapen van de sabotage. Als wij vandaag zeggen dat we het niet meer pikken kan niet alleen Rutte II inpakken, dan kan het hele kapitalistische systeem op de vuilnisbelt van de geschiedenis. Maar dan moeten we wel in actie komen, en snel ook.

Laatst zei iemand dat we op het moment worden geregeerd door een generatie van snotneuzen. Ze hebben niets meegemaakt, kennen de prijs van alles en de waarde van niets. Overal hebben ze een antwoord op, maar geen enkele oplossing. Deze korte analyse zegt eigenlijk alles. Het geeft het ware beeld van het kapitalisme dat op zijn eigen ondergang af rent. Als we niet in die ondergang meegesleurd willen worden moeten we ons weren. Dus daarom; organiseer en sla terug!!

Bankcriminelen en de sociaal democratie

Het was wel even schrikken voor de Nederlandse kapitalisten. Al jaren vertellen ze andere landen in Europa dat ze moeten bezuinigen, het huishoudboekje op orde krijgen en hun bankensector in de gaten houden. En nu plotseling stond een Nederlandse bank voor het faillissement. Het was bijna ondenkbaar. Plotseling stonden de vingerwijzende beterweters met hun mond vol tanden. Met grote spoed en veel tandengeknars werd er aan de noodrem getrokken. De SNS Reaal bank werd genationaliseerd. Natuurlijk gelooft het VVD-PvdA kabinet niet in nationalisatie in de juiste zin van het woord, maar als de vriendjes in de bankensector in de problemen komen gaan de geldkoffers meteen open. Het instorten van de bank zou immers een enorme nederlaag voor het kapitalistische systeem zijn. Dus zoals eerder gezegd, ondenkbaar.

Aan dit alles hangt natuurlijk wel een prijskaartje. Het kost ons allemaal 3.7 miljard euro om de failliete SNS boedel drijvende te houden en daar komt nog een garantie bij die het bedrag dik over de 5 miljard euro tilt. Het komt er op neer dat het hele SNS debacle ons allemaal persoonlijk meer dan 300 euro per jaar zal kosten. Geld dat allemaal hard nodig is om de crisis te bestrijden, de zorg gaande te houden, het onderwijs op peil te houden, de verzorgingshuizen open te houden, de pensioenen te beveiligen en de werkloosheid te bestrijden, inclusief het behouden van een behoorlijk WW. Maar in plaats van dat het geld, ons geld, voor deze boordnodige dingen wordt gebruikt, wordt het gestopt in de altijd hongerige muilen van de witte boorden criminelen die onder het mom van bankdirecties door het leven gaan.

Leren van dit soort buitensporigheden is er ook niet bij. De nu genationaliseerde SNS krijgt een nieuwe directeur die meteen maar weer 550.000 euro per jaar gaat verdienen. Weer een uitvreter erbij dus, die zijn luxe leven kan bekostigen van onze centen. De vorige parasieten zijn nog maar nauwelijks vertrokken, natuurlijk met hun bonussen en andere lekkernijen in de achterbak. De top crimineel, Sjoerd van Keulen, een misselijk stuk vreten dat een verpersoonlijking is van alles wat er mis is in de bankensector, kreeg van de politie het advies om maar naar het buitenland te vertrekken. Hij was immers bedreigd in de sociale media. Het systeem zorgt natuurlijk goed voor haar trouwe zonen. Als een gewone dief tijdens een inbraak door de politie wordt neergeschoten wordt er gezegd dat dit zijn eigen risico was. Maar dieven als van Keulen worden in de watten gelegd. Het zou immers toch jammer zijn als deze uitzuiger wat overkwam.

Als de storm wat is gaan liggen kan hij weer terug komen uit zijn rattenhol, om te kijken wat er verder nog te stelen valt. Misschien heeft Shell nog wel een commissaris nodig. Jammer dat er intussen een andere uitvreter topman bij de KLM is geworden. Die kans heeft uitvreter Sjoerd net gemist. Maar geen nood, hij heeft nog wel een paar miljoen aan SNS geld in de achterzak voor een regenachtige dag. Met pensioen zal hij nog niet gaan, want dit soort parasieten heeft immers nooit genoeg. Op naar het volgende bedrijf dus, om de boel daar leeg te zuigen. Intussen zijn ook een paar andere SNS criminelen ondergedoken. Het is opvallend dat in dit land criminelen als de voormalige SNS directie met fluwelen handschoenen worden aangepakt. Dit terwijl uitwijzer Teeven dagelijks roept om hardere straffen voor criminelen. Maar dat geldt natuurlijk niet als het om de vriendjes gaat. Dan knijpt men gewoon een oogje toe. Terwijl België de voormalige Fortis directie voor de rechter sleept op beschuldiging van oplichting en valsheid in geschriften, zorgt de Nederlandse politie er voor dat de SNS criminelen veilig op vakantie kunnen. Van onze centen natuurlijk.

Interessant was om te zien hoe de PvdA bewindslieden in het kabinet op het debacle reageerden. Ten eerste zei minister van financiën Dijsselbloem dat het wel vervelend was dat de nieuwe SNS topman zo’n hoog salaris gaat krijgen. Maar ja, hij had nu eenmaal een topman nodig om de kar uit de mest te trekken. En hoewel het wel wat minder gekund had, waren de contracten nu eenmaal getekend en was er niets meer aan te doen. Toppunt van schijnheiligheid, want hij had die contracten zelf laten opstellen. Ook andere PvdA woordvoerders beweerden dat ze al dagen hoofdpijn hadden van de hele zaak. Maar zo als gezegd door Dijsselbloem, er was geen terug meer. Dijsselbloem zal na zijn ambtsperiode wel een leuke baan in een bank krijgen aangeboden, met een topsalaris. Hij ziet er nu al uit als een bankier en handelt daar ook naar. Dat gedoe over hoofdpijn is dus weer gewoon een sociaal democratisch doekje voor het bloeden. Want het Nederlandse volk gaat bloeden voor het SNS schandaal, natuurlijk niet de bewindslieden zelf. Die drinken er geen glas rode wijn minder om.

Diederik Samsom mompelde nog wat over pogingen om de bonussen van de voormalige SNS directie terug te halen. Maar hij zei al meteen dat dit moeilijk zou worden. Speculeren en winst maken zijn volgens hem nu eenmaal geen misdaden. Misschien wordt het tijd dat hij dit tot misdaden gaat maken. Maar dat is natuurlijk te veel gevraagd. Immers als het er op aan komt kiezen de sociaal democraten altijd de kant van het systeem, tegen het volk. Daar zijn ze al een eeuw mee bezig, dus kunnen we ook in dit geval van Samsom en Co niets verwachten. En dit is nog maar het begin. Er komen nog veel meer kruispunten waar de PvdA zal moeten kiezen. Welke keuzes dat gaan worden is nu wel duidelijk. Ooit beloofde de PvdA de pijn van de crisis eerlijk te zullen verdelen. De sterkste schouders zouden daarbij de zwaarste lasten dragen. Intussen is duidelijk hoe die verdeling er uit ziet: de armen krijgen de kosten en nog meer armoede, en de rijken krijgen de weelde. Je zou toch denken dat eerlijk delen er anders uit ziet.

Bij iedere gelegenheid roepen de ministers dat er geen geld is. We moeten allemaal inleveren en er is een enorme versoberingsoperatie aan de gang. Maar om de failliete boedel van SNS te redden is er natuurlijk wel geld. En ook om weer aan een onnodig militair avontuur in Mali mee te doen. Als het om de belangen van het kapitalistische systeem gaat is er altijd wel een pot met euro’s te vinden. Daar in onderscheid zich de PvdA op geen enkele manier van de VVD. Als de grote betaalmeester roept komt er altijd meteen antwoord. Als de mensen die het veel meer nodig hebben roepen wordt er oorverdovend gezwegen.

Aan alles is te merken dat de tijd van het kapitalisme bijna voorbij is. Het hele systeem staat op instorten en wordt alleen nog met noodgrepen in stand gehouden. Maar hoe lang nog? Ook aan de noodgrepen komt eens een einde en het geduld van de bevolking begint op te raken. Binnenkort komt de grote klap en spat de zeepbel uit elkaar. Daar kan dan ook geen enkele sociaal democraat meer iets aan veranderen. En dat is maar goed ook.

President Hugo Chavez overleden

Het is met grote droefenis dat wij vanavond het bericht ontvingen van het overlijden van President Hugo Chavez van Venezuela. Na een lange en oneerlijke strijd tegen kanker moest Hugo Chavez het vandaag opgeven. De kanker heeft uiteindelijke gedaan wat zijn vijanden, met voorop de Verenigde Staten van Amerika, nooit voor elkaar hebben kunnen krijgen, namelijk het verslaan van Hugo Chavez. Hij was een politieke overlever die Venezuela tot een nieuw land heeft gemaakt. Ondanks druk vanuit de VS en andere neoliberale landen heeft Chavez nooit zijn koers gewijzigd en samen met het volk van Venezuela verdiende hij het om de eindoverwinning binnen te slepen. Jammer genoeg zal hij deze overwinning niet meer meemaken.

Hugo Chavez kwam in 1998 aan de macht en bracht de socialistische revolutie naar Venezuela. Met steun van zijn volk gaf hij hoop aan de linkse beweging wereldwijd. Hij gaf de strijd tegen onrecht nooit op en kreeg steeds grotere delen van zijn volk achter hem. Dit tot grote woede van de Amerikaanse regering en de andere lakeien van het kapitalisme die Washington op de voet volgen. We willen er nadrukkelijk op wijzen dat met de veel te vroege dood van Chavez de revolutie in Venezuela niet ten einde is. In tegendeel, juist nu is het belangrijk om aan de koers vast te houden die Hugo Chavez heeft uitgezet en die hem vorig jaar nog een grote verkiezingsoverwinning opleverde. Hij werd opnieuw voor 6 jaar gekozen.

Zoals bij iedere gevallen revolutionair zullen zijn kameraden zijn plaats innemen en de strijd voorzetten voor het socialisme en een rechtvaardige wereld. Wij wensen onze kameraden in Venezuela veel kracht en wijsheid in deze moeilijke dagen. De fakkel van de revolutie zal veilig in hun handen liggen en samen met het volk zullen zij de aanvallen afweren die zeker zullen volgen. Deze strijd is een strijd van ons allemaal. Een strijd die we moeten en zullen winnen.

Hugo Chavez is maar 58 jaar geworden. Wij condoleren zijn familie en al zijn medestrijders. De President zal voortleven in de harten van zijn volk. De doden die wij in onze harten dragen sterven niet. Zij zijn ons tot inspiratie.

Redactie Het Rode Vaandel

De Februaristaking komt tot leven

Door: Kees de Bree (redacteur Het Rode Vaandel)

Het is niet over dreven om te beweren dat traditioneel de herdenking van de Februaristaking 1941 op het Jonas Daniel Meijerplein de meest strijdbare herdenking van het jaar is. Weliswaar is de deelname over de jaren sterk teruggelopen, en wordt op zijn hoogst eenmaal door de hoofdspreker, meestal de burgemeester, gerefereerd aan de CPN, toch is het karakter van de herdenking het zelfde gebleven. Het mag dan zo zijn dat de CPN maar eenmaal wordt genoemd, deze keer door de burgemeester van Amstelveen, toch weet bijna iedereen die op het plein aanwezig is dat zonder diezelfde CPN er nooit een Februaristaking zou zijn geweest. Het verhaal dat het om een spontane actie ging is intussen al lang naar het rijk der fabelen verwezen. Ook dit jaar stond de Dokwerker weer in de schijnwerpers, zo als vanouds. Er werden bloemen gelegd, oude bekenden troffen elkaar en er waren de gebruikelijke toespraken en gedichten.

Maar wie het echte verhaal van de Februaristaking wilde horen, en ook wat er aan vooraf ging moest niet op het plein zijn, maar aan de andere kant van het Waterlooplein. Aan de Amstel, bij het monument voor het Joods verzet, hield de Vriendenkring Mauthausen haar eigen herdenking voor alle Joodse verzetsstrijders die in de illegaliteit hun leven hadden verloren. Zeker, de groep die zich daar had verzameld was veel kleiner dan op het Jonas Daniel Meijerplein, maar de herdenking was veel strijdbaarder en straalde veel meer de geest van de Februaristaking uit. In feite had het motto van de herdenking kunnen zijn; wij pikken het niet meer. Want precies daar ging de inleiding over die schrijfster Joostje Lakmaker daar gaf. Zij schreef eerder een boek over haar Joodse grootvader die jarenlang onderdeel was van de geschiedenis van de Jodenhoek.

Natuurlijk vertelde Mevr. Lakmaker over de staking en hoe geweldig het was dat duizenden Amsterdammers in staking waren gegaan om hun Joodse vrienden en kameraden te beschermen tegen de terreur van de Duitse bezetter. Maar haar inleiding bevatte veel meer dan alleen het verhaal van de staking. Ze gaf een beschrijving van de Jodenhoek en de mensen die daar woonden, en daarbij stond ze vooral stil bij de emancipatie van vooral de jongeren die de uitbuiting en de armoede al lang voor de oorlog niet meer pikten. Ze gaf aan hoe veel mensen in de oude buurt tot het socialisme kwamen en hoe zich dit ondermeer uitte in het opzetten van de Diamantbewerkers Bond van Henri Polak. Ze sprak over stakingen en protesten en hoe de jongeren in conflict kwamen met hun ouders die passief bleven en niet mee gingen in de strijd. Juist door die strijd werd het leven wat beter en kwamen mensen uit de buurt ook in aanmerking voor betere huizen in andere wijken. Maar het echt Joodse proletariaat bleef rond het Waterlooplein wonen en Mevr. Lakmaker legde uit dat in de strijd die voor de oorlog werd gevoerd, de basis was gelegd voor de strijd die de Joodse jongeren later in de winter van 1940-1941 met de WA en de NSB zouden aangaan. Een strijd die vervolgens weer tot de Februaristaking zou leiden.

In detail legde ze uit hoe de jongeren in de buurt knokploegen opzetten om de zwarthemden de buurt uit te slaan als ze door de straten trokken om te vernielen, te intimideren en te molesteren. De jongeren wisten dat er van de politie niets te verwachten was. De meeste agenten kozen of de kant van de WA of kwamen niet opdagen. Dus kwamen ze tot de conclusie; we zijn Joden en Amsterdammers en dat is al eeuwen zo. Als niemand anders het doet pakken we de fascisten zelf aan. En dat gebeurde. Er werden verschillende knokploegen opgezet en de jongens van de Joodse boksclub Maccabi speelden een leidende rol. Natuurlijk hadden ze ook het voordeel dat ze de buurt als geen ander kenden. Weer besloten ze het niet meer te pikken. Toen de zwarthemden verschenen kregen ze de volle laag. Er kwam zelfs een WA’er in de Amstel terecht, maar enkele meters van de plek waar nu de herdenking werd gehouden. Het stuk verdriet moest door zijn ouders uit het water worden gehaald. Vooral op 10 en 11 februari 1941 vochten de knokploegen voor hun buurt en hun leven. Ze kregen ook hulp van arbeiders uit andere buurten. Uiteindelijk kozen de fascisten het hazenpad. Bij een volgende gelegenheid waren de jongens nog beter voorbereidt en brak er een veldslag uit op het Waterlooplein. Toen hierbij een WA’er zwaar gewond bleef liggen gingen de Duitsers zich ermee bemoeien. De WA’er stierf een paar dagen later in het ziekenhuis.

Dit leidde uiteindelijk tot de grote razzia waarbij meer dan 400 Joodse mannen en jongens werden opgepakt en naar Mauthausen gestuurd. Er zou er maar een overleven. Deze razzia was de aanzet voor de Februaristaking. Mevr. Lakmaker vertelde dit alles op zo’n manier dat de beelden als een film langs kwamen. Voor even was het 1941 en konden we de gevechten om ons heen op en neer horen golven. Het was tastbaar geworden op een manier die bij de herdenking op het Jonas Daniel Meijerplein altijd ontbreekt. Daar is het formeler, waardig, maar minder persoonlijk. Hier aan de Amstel kwamen de beelden en de bekende foto’s tot leven. En niet alleen dat. Ook de geest van de jongens die hun buurt hadden verdedigd kwam tot leven. Het was niet een opstand zo als in het Getto van Warschau, maar een opstand was het zeker. Lang voor de oorlog had de jonge generatie in de Jodenbuurt besloten het niet meer te pikken. En die weg werd voortgezet, ook in de oorlog en tegen de overmacht die de bezetter en zijn trawanten zeker waren.

Tijdens de herdenking werden er Jiddische liederen gezongen. Geen religieuze liederen, maar liederen van opstand en verzet. Van niet opgeven, en zeker geen slachtoffer zijn. Er werd afgesloten met het Partizanenlied. De slotregel van dit lied zegt dat het wordt gezongen met een geweer in de hand. Het was de perfecte afsluiting van een strijdbare en voelbare herdenking. Daar bij de Amstel, op de plek was zo veel is gebeurd, kwam de geest van de Februaristaking tot leven. Na afloop gingen de deelnemers naar de Dokwerker voor de grote herdenking. Maar de boodschap was al lang duidelijk. Onrecht pik je niet, of het nu gaat om armoede of vervolging. Dan sla je terug, met als wat je hebt. Zo lang als je kan. En zoals in het lied staat geschreven, als het moet met het geweer in de hand. De geest van de Februaristaking, en wat vooraf ging, is niet verdwenen. Hij moet alleen af en toe even wakker geschud worden.

Schaf feodale instellingen af, vandaag nog

In de laatste weken hebben we een paar herinneringen ontvangen die ons er op wijzen dat onze wereld nog steeds een paar feodale instellingen bevat, die zonder problemen geschrapt kunnen worden. Eerst maakte de Nederlandse koningin Beatrix bekend dat ze in april zal aftreden. Daarna kwam het bericht dat de paus, het hoofd van de katholieke kerk, eind februari het bijltje er bij neer gooit. Dit laatste bericht was totaal onverwacht omdat over het algemeen een paus in functie blijft tot hij in zijn kist ligt. Deze twee bekendmakingen, die tot totale hysterie in de media hebben geleid, zijn een prima aanleiding om eens naar de instellingen te kijken die bij dit alles betrokken zijn.

Laten we eerst een blik werpen op het koningshuis. Opnieuw is het dus zo ver dat er een nieuwe vorst verschijnt, die als enige aanbeveling voor zijn nieuwe baan heeft dat hij in de juiste familie is geboren. In geen enkel bedrijf zou een dergelijk manier van aanstellen worden geaccepteerd. Daar komt nog bij dat het zogenaamde nieuwe staatshoofd niet bijzonder intelligent is, en is getrouwd met de dochter van een Argentijnse fascist. Zijn CV ziet er dus niet bijzonder veelbelovend uit. Om over zijn initialen, W A, nog maar te zwijgen. Het maakt herinneringen los aan zwarte uniformen en marcherende laarzen. Op zich is dat voor de familie van W A niet zo heel bijzonder. Opa Bernhard was lid van de Nazi partij en de SS. En als we nog verder terug gaan in de geschiedenis zien we dat de hele Oranje familie bol staat van de schandalen, onechte kinderen, foute vrienden enzovoort. Men schijnt zelfs via oplichting en bedrog aan de troon te zijn gekomen. Hier is nog lange tijd juridische strijd over gevoerd. Het zal dus je staatshoofd maar wezen.

Nog af gezien van de staat van dienst van de Oranje familie, moet duidelijk zijn dat het instituut koningshuis een lang achterhaald antiek voorwerp is dat is overgebleven uit de feodale tijd. Overbodig, peperduur, maar ook gevaarlijk. Want laat niemand aankomen met de oude smoes dat de Oranjes alleen maar een PR functie hebben en geen macht. Macht hebben ze wel degelijk, al is het alleen maar door het enorme kapitaal dat over de jaren bij elkaar is gestolen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de Argentijnse bruine invloeden. Een instelling waarvan het hoofd door geboorte wordt bepaald, en niet door kwaliteiten en kennis, is niet meer van deze tijd en dient binnen de kortst mogelijk tijd te verdwijnen. De nu aangekondigde troonswisseling biedt een prachtige gelegenheid om het hele koningshuis op te heffen, het Oranje kapitaal te onteigenen, de bezittingen te verkopen en de opbrengst te gebruiken om de crisis te bestrijden. Dan zijn de huidige bezuinigingen ook niet meer nodig. Een gekozen president, die sober leeft, kan dan de PR taken over nemen. Het is in iedere geval een stuk democratischer.

Dat brengt ons bij de tweede aftreding, de eerste Duitse paus in de geschiedenis wil naar het verzorgingshuis verhuizen en niet in zijn ambt sterven. Een rariteit in deze wereld die op zich al de nodige rariteiten vertoont. De katholieke kerk is niet zomaar een religie, maar een machtsbasis die in de geschiedenis al meerdere keren een zeer onfrisse rol heeft gespeeld. Natuurlijk is iedereen bekend met de vele aanklachten van misbruik en mishandeling door dienaren van deze kerk, en de wrede manier waarmee er met de slachtoffers is omgegaan. Maar dat is zeker niet het einde van het verhaal. Door het gebruik van condooms en abortus te verbieden is de kerk verantwoordelijk voor de toenemende armoede in de wereld en de enorme AIDS epidemie in Afrika. De slachtoffers van dit beleid zijn niet te tellen. En laat niemand zeggen dat dit alleen komt omdat er een aantal keren een conservatieve paus aan het stuur heeft gezeten. De hele kerk maakt het beleid en vernietigd zo dagelijks duizenden levens.

Daar komt nog bij dat de katholieke kerk al eeuwen een bron is geweest van antisemitisme en homohaat. Op sommige vlakken mag daar aan de top iets zijn verandert, maar in de lagere rangen gaan deze uitingen en verdachtmakingen nog steeds door. En daar word niet tegen opgetreden, in tegendeel. De macht van de kerk wordt vaak gebruik om deze vooroordelen in stand te houden. Het mag dan zo zijn dat het Vaticaan een wat andere houding tegen over de Joodse gemeenschap heeft aangenomen, de rol van de kerk in de Jodenvervolging van de Tweede Wereld Oorlog is opnieuw een inktzwarte bladzijde in de geschiedenis van het Vaticaan.

Toen Nazi Duitsland in 1945 instorte was het vooral de katholieke kerk die honderden oorlogsmisdadigers naar Zuid Amerika hielp ontsnappen. Op deze zogenaamde rattenlijn zorgde het Vaticaan voor valse papieren en andere zaken die Hitler’s beulen nodig hadden om aan hun gerechte straf te ontkomen. Zelfs nu nog weigert het Vaticaan de archieven over de Tweede Wereld Oorlog te openen. De bruine beerput zou de hele kerk best eens weg kunnen vagen. En daar zit men natuurlijk niet op te wachten.

Dan zijn er nog de banden met de maffia en de vreemde bankzaken waar de kerk bij betrokken is. In de gewone wereld zou je het Vaticaan in feite kunnen beschrijven als een criminele vereniging. Verwonderlijk is het niet. Het gaat om een soort staatje, met eigen kranten en andere media, een klein legertje en bovenal, enorm veel geld. Het kapitaal dat de kerk over de vele jaren bij elkaar heeft gestolen is in cijfers nauwelijks uit te drukken. Geld dat afkomstig is van arme mensen die worden gedwongen in hun nood nog iets af te staan zodat de in wit geklede machthebbers kunnen leven als prinsen.

Ook deze instelling hoort op de nominatielijst om te worden afgeschaft. En ook daarvoor is nu een mooi moment aangebroken. Het kapitaal en de bezittingen kunnen worden gebruikt om de slachtoffers van de vele misdaden begaan door de dienaren van de kerk schadeloos te stellen en wat overblijft, kan worden gebruikt om de armen eten te geven en te kleden. Misschien zien we dan toch nog de naaste liefde waar de katholieke kerk altijd de mond zo vol over heeft.

Of nou het Huis van Oranje of Vaticaan is, het gaat om feodale instellingen die in de huidige wereld geen plaats meer hebben. Er komt altijd een tijd waarin een grote schoonmaak noodzakelijk is. Als de oude barrières worden weggevaagd om plaats te maken voor iets nieuws. Dat tijdstip is nu aangebroken. Waar wachten we nog op?