Waar zijn ze zo bang voor?

Als we het dagelijkse nieuws op de voet volgen kan het idee ontstaan dat steeds grotere delen van ons leven worden ingeperkt of op zijn minst gecontroleerd. Ieder die een vinger verroerd op internet wordt in de gaten gehouden. Als je een email schrijft leest er iemand over je schouder mee die niet de officiële ontvanger is. Als je geld opneemt bij een automaat word je gefilmd en stap je in het openbaar vervoer wordt je weg keurig in kaart gebracht via de OV chip kaart. En dan zijn er natuurlijk nog de talloze camera’s overal die je bewegingen vastleggen, of je nu loopt of in de auto zit. En dat is nog lang niet alles. Als je in de sociale media iets zegt over de oranjeparasieten dat ook maar enigszins als een dreiging kan worden gezien zit je binnen de kortste keren in de bak. En ook niet voor een paar uur, het kan oneindig uitlopen. Zelfs als je ergens met een krijtje, inderdaad een gewoon krijtje, wat leuzen op straat schrijft is de kans groot dat er een paar uur later een smeris op je stoep staat.

En als we dan toch bij de smerissen aanlanden, is er nog veel meer te berichten. Steeds vaker zie je gewoon op straat politiegeweld tegen mensen die gewoon even niet luisteren of meewerken. De pepperspray staat meteen klaar en de handen van het gespuis in blauw zitten steeds vaker los. Hoe vaak komt het eigenlijk voor dat iemand in een politiecel sterft? Steeds vaker is het antwoord. En geschoten word er ook steeds meer. Bijna altijd verdwijnen dit soort zaken in een diepe doofpot. De politie kan immers niets fout doen, lijkt de redenering. Naar de slachtoffers wordt niet of nauwelijks geluisterd. Intussen krijgt de politie steeds meer macht en steeds meer wapens om de macht uit te voeren, ten koste van alles. Zelfs mensen levens.

In andere delen van de wereld zien we dat dit nog veel verder gaat. Vreedzame demonstraties worden met veel geweld uit elkaar geslagen. Protesten worden in bloed gesmoord. We zien het in Turkije, zagen het eerder in Egypte en ook nu weer in Brazilië. Iedere keer als mensen op straat komen worden de meest barbaarse middelen ingezet om de protestbewegingen al vanaf het begin de kop in te drukken. En de erfenis van dit alles zullen we pas veel later zien. Wat doet traangas of pepperspray eigenlijk met de gezondheid? Wat is het lange termijn effect van Tasers en andere stroomstoot wapens? We weten al jaren dat rubber en plastic kogels dodelijk kunnen zijn. Toch worden ze nu steeds vaker gebruikt.

Als we al deze dingen bij elkaar tellen kunnen we niet voorbij aan de vraag: waar zijn de heersende elites eigenlijk zo bang voor? Wat maakt dat ze bij de minste tegenstand het hele arsenaal aan repressieve wapens uit de kast moeten halen? Waarom moeten vreedzame demonstranten worden geconfronteerd met burgeroorlog middelen? Immers, als we zo op het eerste gezicht naar de wereld kijken, zou je zeggen de het kapitalisme muurvast in het zadel zit. De heersende elites hebben de beschikking over blanco cheques waarmee ze kunnen doen wat ze willen. Hun macht lijkt eindeloos en zonder alternatief. Sterke tegenkrachten lijken afwezig.

Maar dat brengt ons precies op het punt waar het allemaal omdraait. Veel beter dan wij zelf, begrijpen de heersers dat ze op gestolen tijd leven. De bevolking in steeds meer landen heeft het geloof in het systeem verloren. Dat is al heel lang zo, maar tot niet zo lang geleden leidde dit alleen tot apathie en berusting omdat er toch wel niets aan te doen zou zijn. Maar steeds meer mensen beginnen hun eigen kracht te voelen en zoeken steun bij elkaar via de sociale media. Dan is de stap naar openlijk protest plotseling niet zo groot meer. Je doet het immers niet meer alleen, maar met velen. Dat neemt de angst weg en al snel daarna is er geen terug meer. Het is precies dit proces waar de heersers zo bang voor zijn. Op zich is de elite tot de tanden gewapend en hebben ze een miljoen mogelijkheden om ons in de gaten te houden. Toch weten ze dat de kracht van een volk dat eensgezind optreedt niet meer te stoppen is. Daarom laten ze het minste geringste protest meteen bloedig neer slaan.

Ze hopen dat dit zal afschrikken. Dat mensen door het geweld terug zullen keren op hun schreden en wegkruipen in hun huizen. Maar ze vergissen zich. Het toenemende politie geweld, en misschien later ook het leger, maken dat mensen nog meer vastbesloten worden om niet alleen het protest voort te zetten, maar ook de verantwoordelijken voor het geweld en alle andere rotzooi in de wereld uit hun machtsposities te jagen. Dat wordt eerst op vreedzame manier geprobeerd, maar als het antwoord van de elites alleen maar geweld en machtsvertoon is zal het op een zeker moment zo ver komen dat de volkeren vuur met vuur gaan bestrijden. Precies dat is het waar de heersende klasse in de hele wereld zo bang voor is. Als ze de mensen op straat horen weten ze dat hun tijd verstreken is. Dat het moment van de afrekening steeds dichter bij komt. Ze kunnen alleen nog wat tijd rekken door in de aanval te gaan en gelijktijdig wat concessies te doen. Maar dat is altijd te laat en te weinig.

We hebben de macht om de uitbuiters en de leugenaars die zich regeerders noemen weg te jagen. Dat kan vandaag nog als we het echt willen. Veel mensen realiseren zich dit nog niet, maar een groeiend aantal heeft deze weg al gevonden. De stroom neemt steeds verder toe en binnenkort zullen een aantal regeringen en staatshoofden in die stroom ten onder gaan. Wij hebben de macht om de wereld te veranderen. We hebben ook de macht om het oude en reactionaire weg te vagen. De mogelijkheden zijn er voor een nieuw begin. We hebben alles, maar dan ook alles in eigen hand. Als de meerderheid van de werkende bevolking zich bewust wordt van deze macht is het einde van het kapitalisme gekomen.

De heersers zijn zich daar nu al van bewust en zo is onze vraag beantwoord. Ze zijn bang voor de eigen bevolking die ze jaren lang hebben uitgebuit en bestolen. Dezelfde bevolking die ze jaren lang hebben voorgelogen en bespioneerd. Ze weten dat de tijd weg tikt en dat hun heersers bestaan bijna voorbij is. Intussen kunnen ze nog steeds slachtoffers maken, veel slachtoffers. Maar ook dat zal ze op den duur niet helpen. Als de mars van het volk eenmaal is begonnen kan geen barrière haar meer dwarsbomen. De klok tikt. Organiseer en sla terug!!

Taksim: het Turkse ontwaken

De beelden uit Istanbul en andere Turkse steden in de laatste weken hebben ons vervuld met afschuw en bewondering. Afschuw omdat de Turkse politie steeds opnieuw zonder schromen burgeroorlogmiddelen inzette tegen vreedzame demonstranten, en bewondering omdat diezelfde demonstranten zich niet lieten verdrijven en steeds opnieuw terug komen. Dat is een teken dat het verzet niet oppervlakkig is, maar een grote woede in zich draagt die over jaren is opgebouwd. Niet zo zeer woede tegen de politie, maar tegen de dwingelandij van Erdogan en zijn islamitische AK partij. De demonstranten hebben nu voor het eerst gemerkt wat er gebeurd als ze zich tegen deze dwingelandij verzetten. Dan word er op geslagen, en niet zo zuinig ook. In feite merken de gewone Turken nu plotseling in wat voor land ze al jaren leven.

Het geweld dat we nu zien in de Turkse steden is namelijk niet nieuw. In de Koerdische gebieden is het politiegeweld, aangevuld met het geweld van het leger en de speciale eenheden al vele jaren de dagelijkse praktijk. Dan wordt er niet alleen met traangas geschoten, maar wordt er gewoon met scherp op een betoging gevuurd. Daar zijn in het verleden vaak doden en vele gewonden bij gevallen. Maar de aanvallen op de Koerden en ook op Armenen en andere minderheden werden door de media meestal genegeerd. Niet alleen in Turkije, maar ook in Europa. Het is dus niet zo dat de tactiek die de Turkse politie nu gebruikt nieuw is, maar diezelfde tactiek heeft wel de ogen van veel mensen doen opengaan.

Jarenlang hebben ze de leugens van de Turkse staat geloofd dat de Koerden allemaal terroristen waren, en dat er dus wel hard opgetreden moest worden. Jarenlang hebben ze het idee gekoesterd dat ze in een democratische staat leven waar het Koerdische probleem alleen een veiligheids probleem was. Als er dan al rapporten in de pers terecht kwamen waarin het geweld tegen de burgerbevolking in de Koerdische gebieden aan de kaak werd gesteld ging men er van uit dat het om incidenten ging en dat de Koerden het allemaal opbliezen om de Turkse staat schade toe te brengen. Dat werd weer als landverraad gezien en zo was de cirkel weer rond. De gemiddelde Turkse burger ging er vanuit dat dit soort politiegeweld, aangespoord door een corrupte en autoritaire regering, nooit hem of haar zou treffen. Taksim heeft bewezen dat dit een droom was. Een illusie die intussen is opgegaan in traangas en weggewist door de chemicaliën in de waterkannonen. De werkelijkheid is nu aan iedereen duidelijk. Als burger van Turkije, van wat voor achtergrond dan ook, heb je de staat te gehoorzamen. Niet meer en niet minder. Doe je dat niet dan komt het hele repressiearsenaal op je neer. En als dat niet werkt zal er binnenkort ook in de straten van Istanbul en Ankara met scherp worden geschoten. Nu al wordt er gedreigd met inzet van het leger.

We horen nu ook de geluiden dat Europa geschokt is over het geweld en het dictatorimago dat Erdogan zich heeft aan gemeten. Men had dit niet verwacht van een land dat in de wachtkamer van de Europese Unie zit. Opnieuw blijkt dat Europa van Turkije totaal niets heeft begrepen. De AKP is geen gematigde partij en ook niet de Turkse gelijke van de christen democraten in Europa. Het is een autoritaire reactionaire partij die tot staatspartij is geworden in opvolging van de kemalisten. Beiden stromingen hanteren het Turkse staatmodel wat is gebaseerd op een racistische en fascistische ideologie. Zolang die ideologie er is zal Turkije nooit een rechtstaat zijn en zeker geen democratie. Dit feit blijft men over het hoofd zien. Daar komt nog bij dat Europa slecht op de hoogte is van de plannen van Erdogan. Deze dictator heeft het idee van EU lidmaatschap al lang over boord gegooid. Zo als Europa eerst met Turkije speelde, zo speelt Turkije nu met Europa. Erdogan wil geen EU en hij wil geen democratie. Hij wil een islamitische staat, gesteund op het conservatieve platteland, die zich meer en meer opstelt als heersers in zowel het Midden Oosten als in de rest van de Islamitische wereld. In feite droomt hij van een nieuw Ottomaans Rijk.

Bij dit streven staat de Koerdische kwestie in de weg. Daarom ook accepteert hij het huidige vredesproces. Maar hij past er wel voor op om te veel concessies te doen. In feite wil hij de Koerden gebruiken zoals ook Ataturk dat deed in de jaren 20 toen de republiek gevormd werd. Toen deze republiek een feit was werden de Koerden rechteloos gemaakt en hun leiders vermoord. Dat proces is sinds die tijd doorgegaan met de assimilatie als constante factor. Erdogan hoopt met het huidige proces de PKK uit te schakelen omdat hij weet dat de Koerden alleen door de PKK sterk zijn. Als deze machtsfactor is verdwenen, kan Erdogan heel makkelijk het spelletje van de jaren 20 herhalen en zullen de Koerden weer de verliezers zijn. Natuurlijk laat de PKK dit niet zo maar gebeuren en zal er aan de noodrem worden getrokken als Erdogan zijn spel te ver doordrijft. En dat zal hij zeker doen, want naast zijn autoritaire houding heeft Erdogan nog iets anders gemeen met de eerdere Turkse leiders; hij is dom. In feite oerdom. De islamisten zijn op sommige gebieden slim en vaak ook gewetenloos. Maar deze domheid is een speciale  ingrediënt, die in de genen van de Turkse staat zit. Ook dit ingrediënt is onderdeel van de fascistische aard van de staat. Als we naar de geschiedenis kijken zien we dat de meeste fascisten dom en verblind zijn. Dat maakt ze ook zo gevaarlijk.

Bij Erdogan zijn al deze karaktertrekken aanwezig. Hij had het conflict over het park al lang kunnen oplossen, net als de Koerdische kwestie. Maar dat is voor dit soort figuren nooit genoeg. Er moet blindelings geluisterd worden anders komt het geweld in het spel. Dat de inzet, en vaak ook de chaos dan steeds groter word interesseert ze niet. In tegendeel; iedere fascist, groen of bruin, schept er voldoening in om te dansen op de graven van tegenstanders en opposanten. Het gaat hierbij om een soort perverse eer. Daar komt nog bij dat ze ook nooit zullen begrijpen dat mensen zich inzetten voor een paar bomen. Dat ze zelfs bereid zijn hun leven daar voor te geven. Daar kunnen de fascisten met hun toch al niet sterk aanwezige verstand niet bij. En het resultaat zien we nu. Domme figuren maken altijd kapot wat ze niet begrijpen. Wat je niet begrijpt of wat anders is dan hun eigen normen is een gevaar en moet weg.

Dus valt Erdogan zijn eigen burgers aan, net zo als Hitler dat deed en zoals alle fascisten dat altijd doen. Maar dat betekend niet dat hij een overwinning kan behalen met alleen geweld. Dat is in de Koerdische kwestie niet gelukt en dat zal ook met de Taksim protesten niet lukken. Er komen steeds meer eigenwijze burgers die dit soort onzin niet meer pikken. Ze zetten de nieuwe media in als wapen en tonen de wereld het AKP regime in actie. Ze laten zich ook niet wegjagen. De geschiedenis herhaalt zich. Toen de Koerden in de jaren 70 in opstand kwamen gebruikte de PKK geen geweld. Pas door het geweld van de staat begon de beweging in 1984 met de gewapende strijd. Een strijd die nooit is neergeslagen. Nu zijn het de Turken die in opstand komen. Ook zij krijgen te maken met het geweld van de staat. Hoe lang zal het duren voordat ook zij terug gaan schieten? Immers ieder mens heeft het legitieme recht op zelfverdediging. Dan komt de gewapende strijd naar het westen en naar de metropolen. Daar zal dan de toekomst van Turkije worden beslist.

De Koerdische bevolking heeft nooit gebogen voor de Turkse staat en voor de fascisten. Hoe hoog de prijs ook was. Het is nu aan het Turkse volk om te bewijzen dat men het zelfde wil en kan doen. Als dit lukt zullen de twee bevolkingsgroepen samen optrekken en dan is er misschien een kans op een ander Turkije. Een Turkije zonder fascistische staat en met democratie als leidraad. Maar dan moet het ook echte democratie zijn, dus democratie van het volk met gelijke rechten en volledige politieke vrijheid. De ene dictator inwisselen voor een andere is geen optie. Dat heeft de historie ons geleerd. Het woord is dus nu aan het Turkse volk. Laten we hopen dat ze tot het juiste antwoord in staat zijn. Dan pas zal er hoop op een beter leven zijn, voor iedereen in Turkije.

De aanvallen van de heersende elite op ons allemaal

Kort geleden schreven we over de dreiging van het steeds verder toenemende fascisme. Op dezelfde dag werd bekend dat fascistische skinheads in Parijs een jonge linkse activist hebben vermoord. Clément Méric, een 18-jarige student, werd door een groep fascisten doodgeschopt en geslagen nadat hij een kledingwinkel had verlaten. Zelfs de politie, die dit niet gauw toegeeft, heeft gezegd dat het een haatmisdaad met politieke achtergronden is. Meteen na het bekend worden van de dood van Clément gingen mensen in Parijs de straat op. Zij eisten actie tegen de fascistengroepen die steeds brutaler worden. De Franse overheid beweerde geschokt te zijn en al snel waren 7 figuren opgepakt. Maar dit betekend nog lang niet dat ook de fascisten worden aangepakt. Dat zal ook niet snel gebeuren, want de heersers kunnen niet zonder hun kettinghonden.

Het incident geef wel aan hoe gevaarlijk de situatie intussen is geworden. En het bevestigd onze mening dat je fascisten ten alle tijden meedogenloos moet bestrijden. Daarbij zijn alle middelen geoorloofd. Dit mag hard klinken, maar het is net als in de jaren 30 een kwestie van zij of wij. In feite is het een kwestie van leven of dood. In de jaren 30 zijn we op dit gebied veel te terughoudend geweest. Die fout, die miljoenen levens heeft gekost, mogen we niet weer maken. Nu al zien we hoe een jong leven bruut word beëindigd omdat skinheads en ander bruin tuig ongestraft op straat hun gang kunnen gaan. De overheid zal deze problemen niet oplossen want de overheid is zelf het probleem. We moeten dus eigenhandig de strijd aangaan en de fascisten aanpakken waar we ze maar kunnen vinden.

Een ander voorbeeld van het brute geweld van de heersende klasse is de onrust in Turkije nadat de AKP regering van Erdogan besloot om het laatste kleine park in Istanboel te slopen. Erdogan, een groene fascist, dacht dat hij gewoon over de demonstranten kon heen walsen. Daarmee heeft hij diep in zijn eigen vingers gesneden. De Turkse politie, die sowieso uit louter fascisten bestaat,  zette enorme wolken traangas in en ontelbare mensen werden gruwelijk mishandeld. Hierbij vielen 3 doden onder demonstranten en vele gewonden. Wat wel het vermelden waard is, is dat ook een smeris naar de eeuwige jachtvelden ging toen hij demonstranten najoeg en vijf meter naar beneden van een brug viel. Boontje komt om zijn loontje zullen we maar zeggen. Hij zag er in ieder geval na de valpartij een stuk gezonder uit dan voor die tijd.

Erdogan dacht dat het protest snel zou uitdoven, maar in plaats hiervan ging heel Turkije in lichterlaaie. De bevolking is Erdogan en zijn islamistische dwingelandij  meer dan zat. Men zit er niet op de wachten dat Turkije binnenkort een evenbeeld word van Saudi Arabie of Iran. Waar ooit het leger heerste zijn de nieuwe heersers nu de islamisten, beiden hebben van vrijheid, democratie en gelijke rechten nog nooit iets gehoord. Dus vecht de bevolking terug, samen met de vakbonden en de Koerdische vrijheidsbeweging, die al jaren probeert om Turkije te democratiseren. Of de overwinning nu al mogelijk is valt nog niet te zeggen, want het politiegeweld blijft aanhouden.  Maar wat vast staat is dat het verzet en de bereidheid om de strijd aan te gaan nog nooit zo groot is geweest. En dat houdt de belofte in van een betere toekomst. Niet alleen voor de kemalisten zoals vroeger, of de islamisten zo als in de laatste jaren, maar voor alle bewoners van Turkije inclusief de Koerdische gebieden.

Er kwam ook nog nieuws over een andere aanval van de heersende klasse. Weliswaar minder bruut, maar uiteindelijk net zo dodelijk.  In de afgelopen week werd bekend gemaakt dat de Amerikanen een computerprogramma gebruiken dat PRISM  heet. Hiermee kunnen ze over de hele wereld telefoons aftappen en alle bewegingen van mensen op internet en in de sociale media volgen. Er worden e-mails gelezen, foto’s bekeken en chatsessies doorgenomen. Zogenaamd gebeurd dit alles om terroristische aanslagen te voorkomen. Er word beweerd dat de grote internet bedrijven zoals Google, You Tube en Facebook hun medewerking verlenen en dat op deze manier miljoenen mensen door de Amerikaanse inlichtingendiensten worden bespioneerd en in de gaten gehouden. Kort daarna kwam uit Engeland het bericht dat ook de inlichtingendiensten in de UK met het programma werken. Het programma zou worden gebruikt om de huidige wetten te omzeilen. Parlementariërs in de VS en Europa waren tot nu toe niet op de hoogte van het bestaan van het programma.

Intussen hebben de internet bedrijven gezegd dat ze nog nooit van PRISM hebben gehoord en dat ze ook geen medewerking hebben verleend. Of dit waar is kan niet achterhaalt worden. Maar dat dit allemaal gebeurd staat intussen vast en het geeft opnieuw aan hoe de heersers keer op keer de rechten van ons allemaal schenden. Natuurlijk was allang bekend dat er getapt en meegelezen werd. Maar het is voor het eerst dat wordt toegegeven dat het op zo’n grote schaal gebeurd. De Amerikaanse president Obama verdedigde meteen het programma en bevestigde zo ook meteen het bestaan er van. Toen Obama pas president werd hadden veel mensen hoop dat hij de wereld zou veranderen. Die kans was altijd klein want de Amerikaanse politiek is in handen van de grote bedrijven. Wie dan president is maakt weinig uit.

Maar intussen moeten we vaststellen dat Obama geen haar beter is dan Bush en dat hij geen enkel respect heeft voor de mensen die hij beweerd te dienen. Ook hij schaart zich in een lange rij van vijanden van het volk. De hele zaak heeft opnieuw duidelijk gemaakt hoe we in de gaten worden gehouden. We kunnen er dus vanuit gaan dat ook dit artikel door een of andere Amerikaanse inlichtingen malloot wordt gelezen. We willen van deze gelegenheid gebruik maken om dit soort figuren een kleine boodschap te sturen. Ze kunnen lezen en spioneren wat ze willen. Ze kunnen internet afsluiten en alle netwerken lam laten leggen. Het zal geen verschil maken. De stem van het volk is niet tot zwijgen te brengen. Er zal een dag komen dat er met dit soort snuffelaars op niet mis te verstane wijze wordt afgerekend. En mocht men in de hoogste sferen van het VS imperialisme willen weten wie er achter dit artikel zit, zet dan maar even PRISM aan. Dan ben je er zo achter.  Voor ons is het geen probleem. Wij voeren onze strijd openlijk en erkennen alleen onze eigen wetten en regels. Dus, snuffelaar, je kunt het dossier weer wat aanvullen. Ons zal het een rotzorg zijn!!

De bruine colonnes marcheren weer

Er zijn mensen die zeggen dat de huidige opkomst van het fascisme een symptoom van de crisis is. Dat het gaat om een tijdelijk fenomeen, dat wordt gevoed door ontevreden mensen, en weer zal verdwijnen als het allemaal wat beter gaat. Als we naar de geschiedenis kijken kunnen we zien dat precies dezelfde dingen werden gezegd over Hitler Duitsland in 1933. Intussen weten we dat dit een totale misrekening was. Een misrekening waar miljoenen met hun bloed voor hebben betaald. We moeten ons dus wel degelijk ernstige zorgen maken over de opkomst van de nieuwe bruine pest. De opkomst van fascistische partijen en organisaties is namelijk geen bedrijfsongeval van het kapitalisme, maar een geplande en uitgewerkte tactiek om de arbeidersbeweging te bestrijden en zo mogelijk te vernietigen.

Op dit moment zijn er in verschillende landen fascistische organisaties actief die een steeds grotere bedreiging beginnen te vormen, ook voor de landen die nog niet direct betrokken zijn. Bijvoorbeeld in Griekenland neemt de fascistische “Gouden Dageraad” een steeds radicalere en bedreigender vorm aan. Niet alleen kreeg de partij veel stemmen in de verkiezingen van vorig jaar, de organisatie gedraagt zich steeds gewelddadiger op straat en in het dagelijks leven in het algemeen. Knokploegen van de partij trekken de markten op en de kramen van mensen met een buitenlandse afkomst worden bestormd en vernield. Eigenaren die bezwaar maken worden in elkaar geslagen. De beelden roepen herinneringen op aan de acties van de NSB en de WA tegen de Joodse handelaren op de Amsterdamse markten in de Tweede Wereld Oorlog.

Het gaat zelfs nog verder. Zogenaamde patrouilles van de “Gouden Dageraad” bezoeken ook de ziekenhuizen om te kijken of er illegalen werken. Mensen waarvan de papieren niet volledig in orde zijn worden door de fascisten de ziekenhuizen uitgegooid. Dit gebeurt vaak in overeenstemming met de directie. Als iemand bezwaar maakt vallen er klappen. De politie roepen om hier iets tegen te ondernemen heeft geen zin, want meestal kiest de politie de kant van de fascisten of komt gewoon niet opdagen. Kortom, het tuig van de “Gouden Dageraad” kan vrij zijn gang gaan. Recentelijk ging een parlementslid van de partij zo ver dat hij het waagde om “Heil Hitler” in het parlement te roepen. Hij werd geschorst. Op zich een rariteit, want meestal onderneemt de regering niets tegen de Gouden Dageraad. Deze fascisten vormen overigens niet alleen een bedreiging in Griekenland. Er zijn nu bewijzen dat de partij bezig is om een organisatie in het Duitse Neurenberg op te bouwen. In Neurenberg hield Hitler ooit zijn grote partijbijeenkomsten. Het is toch wonderbaarlijk hoe de stukjes van de puzzel altijd weer in elkaar passen. Op de vraag of de Duitse autoriteiten tegen deze club optreden is het antwoord natuurlijk ontkennend. Duitsland doet nauwelijks iets tegen de eigen fascisten, dus wat zouden we kunnen verwachten? In Brussel wordt men wel wat onrustig. Er is door de EU een oproep aan de Griekse regering gedaan om de Gouden Dageraad te verbieden. Zo als was te verwachten heeft dit nog niet tot resultaat geleid.

Een ander land waar de fascisten steeds meer voet aan de grond krijgen is Hongarije. De fascistische Jobbik partij haalt veel stemmen tijdens verkiezingen en staat bekend om zijn haat tegen Joden en Roma en Sinti. De organisatie is intussen de derde partij van het land. Het aantal incidenten waarbij Jobbik leden betrokken zijn is op dit moment niet meer te tellen. Joodse mensen worden bedreigd en vernedert en het komt steeds vaker voor dat Roma en Sinti mensen door de fascisten worden geslagen en geïntimideerd. Recentelijk stelde een parlementslid van Jobbik voor om een lijst op te stellen van Joodse Hongaren om te kijken of zij soms schadelijk zijn voor het Hongaarse nationale belang. Hij heeft het vooral gemunt op Hongaren die ook een Israëlisch paspoort hebben. In de laatste maanden zijn er verschillende demonstraties van Roma en Sinti gemeenschappen geweest om te protesteren tegen discriminatie in het algemeen en in het bijzonder tegen de aanvallen van de Jobbik terreurbendes.

Ook in Hongarije ondernemen de autoriteiten niets tegen de fascisten en doen net als of het de gewoonste zaak van de wereld is. De regerende rechtse partij heeft lang gedaan als of het de acties van Jobbik negeert, maar op de achtergrond is er zonder meer steun voor de fascisten. Toen er een paar weken geleden een Joods congres was in Budapest gaf de Hongaarse minister president aan dat er een einde moet komen aan het antisemitisme. Maar ook dit zijn alleen woorden. Van daadwerkelijke actie is ook in Hongarije geen sprake. Men is veel meer geïnteresseerd in het vervolgen van linkse organisaties en het uitschakelen van alternatieve media. En daarbij komen natuurlijk de fascisten heel goed van pas.

Steeds opnieuw zien we dus dat de autoriteiten in alle kapitalistische landen de fascisten over het algemeen gewoon hun gang laten gaan. Vaak is er zelfs een zekere mate van steun voor de terreurbendes en minachting voor hun slachtoffers. Maken de fascisten het echt te bont wordt er een beetje afkeurend op gereageerd, maar binnen de kortste keren gaat alles in de doofpot, en mag de bruine pest verder gaan.

Sommige zeggen dat het vreemd is dat de democratie zichzelf niet beter beschermd tegen vijanden zoals de fascisten. De mensen die dit zeggen hebben het kapitalistische systeem niet goed begrepen. Vooral veel sociaal democraten hebben last van dit probleem. Het kapitalistische systeem staat alleen maar de democratie toe omdat het haar goed uitkomt. Het geeft een zekere mate van rust en dat komt de productie en de winstmaximalisatie ten goede. Maar dat is ook alles. Laat niemand denken dat de kapitalisten ook gelijktijdig democraten zijn. Voor het kapitaal is de democratie alleen maar een methode om het volk tevreden te houden. Als het allemaal goed gaat houden ze daar ook aan vast.

Maar als er een crisis uitbreekt en de winsten dalen of als de arbeidersbeweging te machtig wordt vallen de kapitalisten terug op het fascisme. Het fascisme is in feite de kettinghond van het kapitalisme. Als het de kapitalisten niet genoeg voor de wind gaat wordt de kettinghond losgelaten. We moeten dus nooit vergeten dat het fascisme een vast onderdeel uitmaakt van het kapitalistische systeem. Als de kapitalisten hun wil niet meer kunnen doorzetten via de democratie of wat daar voor doorgaat worden de bruine terreurbendes uit de kast gehaald. Zelfs als men dit niet nodig acht is het fascisme op de achtergrond altijd aanwezig. We zien dit in het leger, de politie, de inlichtingendiensten en in alle gelederen van de heersende klasse.

In Griekenland en Hongarije zijn de kettinghonden al van de lijn gelaten. Ze krijgen steeds meer vrijheid om hun terreur te bedrijven. In een aantal andere landen zit dit proces er aan te komen afhankelijk van hoe de kapitalisten de situatie in schatten. In Nederland wordt het openlijke fascisme nog in reserve gehouden. De kapitalisten kunnen immers bezuinigen zonder veel tegenstand en de arbeidersbeweging houdt zich over het algemeen stil. Daarom blijft het hier nog bij zielige opportunisten en populisten zoals Wilders, terzijde gestaan door fascisten in wording zoals Agema en Bosma. Maar ook hier kan de omschakeling snel komen.

 
Het is dus zaak om waakzaam te blijven en het fascisme overal te bestrijden waar het de kop op steekt. Vertrouw hierbij nooit op de parlementaire democratie of zaken zoals de grondwet. Fascisten bestrijdt je op de korte termijn door ze te vernietigen en op de lange termijn door de vernietiging van het hele kapitalistische systeem. De oude wijsheid geldt nog steeds: de vijand staat in eigen land.

Het aangeschoten wild van Rutte II

Het gaat er steeds meer op lijken dat het kabinet Rutte II langzaam aan in zwaar weer aan het terechtkomen is. Na een wat rustige periode dienen er zich steeds weer nieuwe brandjes aan. En vooral de gevallen van fraude vliegen de regering, en dan vooral de VVD om de oren. Het resultaat is dat er intussen behoorlijk wat aangeschoten wild in de regering zit. En dat aantal lijkt nog toe te nemen. Het begon al met minister Blok die op zijn knieën door de Haagse kamers moest kruipen om er toch nog maar een woningakkoord uit te slepen. Dat akkoord kwam er wel. Maar het leek totaal niet meer op de hervorming van de woningmarkt die in het regeerakkoord had gestaan. Van dat hele regeerakkoord is trouwens toch weinig over, maar dat is weer een ander verhaal.

Vervolgens kregen we staatssecretaris Weekers, ook een VVD’er, die niet had gemerkt dat criminele bendes arme Bulgaren hadden gebruikt om een miljoenenfraude met toeslagen uit te voeren. Nu is Weekers een arrogant smeerlapje die dacht dat hij gewoon zijn schouders kon ophalen en zeggen dat hij totaal van niets wist. En wat je niet weet kan ook niet je verantwoordelijkheid zijn, moet hij gedacht hebben. Jammer genoeg voor hem dacht de Kamer daar anders over en na veel touwgetrek werd hij gedwongen openlijk uitleg te geven. Er kwam zelfs een motie van wantrouwen. Die overleefde hij nog wel omdat de VVD en de PvdA achter hem bleven staan. Maar het is duidelijk dat zijn jas aan een wankele spijker hangt. Nog een klein foutje en hij kan zijn biezen pakken. Dat foutje zal zeker komen want arrogante smeerlapjes leren natuurlijk nooit iets. Ook niet van hun eigen fouten.

Verder was er ook nog staatssecretaris Teeven, iemand die toch al als een fascist overkomt, en hoe kan het ook anders, opnieuw een VVD ‘er. Hij deed niets om te voorkomen dat een Russische asielzoeker zelfmoord pleegde terwijl hij in vreemdelingendetentie zat. Wat het nog erger maakte is dat de man eigenlijk helemaal niet vast hoorde te zitten. Nu komt dat heel vaak voor, maar normaal gesproken kraait daar geen haan na. Maar deze Russische asielzoeker was een tegenstander van Putin en ook nog iemand met familieleden die wisten waar ze mee bezig zijn. Al snel bleek dus dat er een hele serie fouten waren gemaakt en dat Teeven daar persoonlijk verantwoordelijk voor was. Het is immers zijn dienst. Hij bood zijn excuses aan en zette meteen hervormingen in gang. Van dat laatste zal wel weinig terechtkomen want de hele vreemdelingendetentie en iedereen die daar bij betrokken is, is door en door verrot. Maar Teeven mocht toch blijven en zijn criminele carrière voorzetten. Of dat lang zal duren is de vraag, want de volgende crisis over de hongerstakende asielzoekers in Rotterdam volgende al snel.

Ook hiervoor is Teeven verantwoordelijk. Dat hier minder bonje over komt is het gevolg van het feit dat de betrokken asielzoekers minder bekend zijn dan de Russische dissident, en Teeven er dus makkelijker op zijn kisten overheen kon lopen. Wat wel opviel was de ongelofelijke hypocrisie van veel kamerleden die deden als of ze voor het eerst van de misstanden in de vreemdelingendetentie hoorden. Het is al jaren bekend dat mensen in deze detentiecentra worden geslagen, geïntimideerd, vernederd en in isoleercellen gestopt als ze even protesteren. In de Nederlandse vreemdelingendetentie moet je meewerken aan je eigen ondergang, anders word het gewoon afgedwongen. Woordvoerders van justitie en de verschillende instellingen staan over wat er allemaal gebeurd gewoon openlijk te liegen voor de televisiecamera’s. Als het allemaal zo goed gaat, en mensen worden niet mishandeld, waarom is het dan nodig dat er gemaskerde bendes in deze centra aanwezig zijn die mensen tot van alles dwingen als ze niet willen meewerken met het systeem. Dit soort regime past natuurlijk perfect bij een figuur als Teeven. Hopelijk komt hij ooit zelf in een isoleercel terecht. Dan zullen we zien of hij daarna nog steeds zo arrogant is. Maar ook Teeven bleef dus op zijn post, en er was weer een manke staatssecretaris bij.

De volgende fraude. Kort geleden bleek dat ook in de zorg op grote schaal wordt gefraudeerd. Operaties en andere behandelingen die nooit zijn uitgevoerd worden wel in rekening gebracht. Hiervoor zijn specialisten, andere doktoren en zorginstellingen verantwoordelijk. Ook dit was al jaren bekend, maar er werd nooit iets aan gedaan. Immers de personen die hierbij betrokken zijn, zijn over het algemeen professionals die de zaken slim aanpakken. Dit soort figuren worden door ministers niet snel ter verantwoording geroepen. Nu het de spuigaten uit begon te lopen en er een campagne is gestart om de zorg transparanter te maken kwam er wel het een en ander aan het licht. Ook hier gaat het weer om miljoenen. En weer moest een VVD minister uitleggen hoe het zat. Dit keer minister van volksgezondheid Schippers. Ook zij beloofde beterschap, en overleefde een motie van wantrouwen. Maar de poten onder haar stoel beginnen ook al aardig te kraken.

Kortom, de VVD kan zich in de coalitie nog maar net staande houden. En dan te denken dat dit nog een rustige tijd is. Als het kabinet echt in de problemen komt zal er van dit soort bewindslieden weinig of niets meer over blijven. Rutte heeft dus nog maar heel weinig om over te lachen. Hij is constant bezig met over zijn schouder kijken om te zien wie van zijn kompanen nu weer in het gras dreigt te bijten. Hij verbergt dit achter de bewering dat zijn kabinet misschien wel de beste ooit is. Dat zegt natuurlijk het een en ander over de realiteitszin van de premier.

Tot nu toe komt de PvdA er vrij genadig van af. Maar er is natuurlijk wel een groot probleem over het wetsvoorstel om illegalen zonder papieren strafbaar te stellen. De partij zelf is hier tegen en het congres nam een motie aan die het wetsvoorstel schrapte. Maar Samsom zei meteen dat hij deze motie naast zich neer zou leggen uit respect voor de VVD. Over democratie gesproken. De onrust blijft intussen wel en de PvdA wil het wetsvoorstel nu humaner maken. Een onzinnig idee omdat het voorstel totaal niet humaan is en het ook nooit kan worden. Het is namelijk een principekwestie, en dat betekend dat een mens nooit illegaal kan zijn. Dat kan alleen in de ogen van fascisten en reactionairen. De PvdA houdt zich vast aan de bewering dat de wet er wel mag komen omdat hij toch nooit gebruikt zal worden. Dat is een gevaarlijk koers, want zelfs al zou dit kabinet de wet niet gebruiken, kunnen anderen dit wel doen. Het gaat er immers om wat er zwart op wit staat, niet om vage beloften die morgen gebroken kunnen worden. Over dit alles is dus het laatste woord nog niet gesproken.

De vraag of het kabinet de rit uit zal zitten is nog niet te beantwoorden. Men is kampioen in het vooruit schuiven en uitstellen, maar dat kan natuurlijk niet eeuwig doorgaan. Op een zeker moment zullen er op een aantal punten knopen moeten worden doorgehakt, en dan kan de zeepbel die Rutte II heet wel eens heel snel uit elkaar spatten. Het vraagteken boven het hoofd van Rutte wordt dus steeds maar groter. Voor dit moment is het een kwestie van wachten tot de pleuris uitbreekt, en als het dan begint te regenen kon het wel eens heel hard gaan. 

Heerts nieuwe voorzitter FNV; de doodsteek voor de vakbeweging

Afgelopen week werd bekend gemaakt dat Ton Heerts als nieuwe voorzitter van de FNV is gekozen. Zijn meerderheid over Corrie van Brenk was duidelijk en onaanvechtbaar. Ook over het stemproces valt eigenlijk weinig aan te merken. Voor het eerst konden de gewone FNV leden kiezen en dat heeft een groot aantal ook gedaan. Toch kunnen we de overwinning van Heerts alleen maar zien als een nederlaag voor een strijdbare vakbeweging. Een nederlaag waar de leden zelf voor hebben gekozen. Tenminste, op het eerste gezicht. Je kunt je namelijk afvragen of het wel echt een eerlijke strijd was.

Het was van af het begin duidelijk dat de politieke elite Heerts als FNV leider wilde zien. Hij was immers de man die de vakcentrale in de laatste paar jaar een gezicht had gegeven en dat gezicht kwam vrij goed overeen met wat de elite van iemand in zijn positie verwacht. Heerts is immers de man die het pensioenakkoord ging uitvoeren en die niet of nauwelijks protesteerde toen de nieuwe regering van VVD en PvdA het akkoord openbrak. Vervolgens was hij de man van het sociaalakkoord. Dit gaf heel veel media belichting en ook met dit akkoord viel Heerts wel bij de elite in de smaak. Hij deed veel moeite om het akkoord er door te drukken en stelde zich in alles heel redelijk op. Redelijk voor de bazen en de overheid natuurlijk. Niet voor de arbeiders.

Heerts is de typische vakbondsbestuurder die zich meer thuis voelt in de directiekamer of op een ministerie dan op de werkvloer of een stakingspost. Kortom, een vakbondsbureaucraat uit het boekje die zijn rol ziet als politieagent van de arbeidersklasse. Iedere confrontatie moet vermeden worden en over alles moet een akkoord te bereiken zijn. Wat al deze akkoorden betekenen voor zijn achterban kan hem weinig schelen. Toch hebben veel leden op hem gestemd en dus eigenlijk tegen een strijdbare vakbeweging. We moeten vaststellen dat Corrie van Brenk hier niet helemaal onschuldig aan is. Om Heerts te verslaan had ze een veel meer strijdbare lijn moeten voeren en duidelijk laten zien dat er een groot verschil is tussen haar en Heerts. Dit heeft ze niet gedaan. In feite was er nauwelijks een echte verkiezingsstrijd. Het was veel meer een zaak van ik kan het net een klein beetje beter. Dat was duidelijk niet voldoende en heeft niemand overtuigd.

Van Brenk heeft als voorzitster van de Abva Kabo een vrij militante reputatie en in de kapitalistenpers wordt de bond vaak neergezet als de laatste militante vakbond. Dit wordt als ouderwets gezien en niet meer van deze tijd. In feite is het natuurlijk gewoon een strijdbare bond die echt probeert voor haar leden op te komen. Jammer genoeg was van deze strijdbaarheid weinig te merken tijdens de verkiezingscampagne voor het voorzitterschap. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geëist. Omdat er toch weinig verschil leek te zijn hebben veel leden maar voor de zittende interim voorzitter gekozen. En dat betekend dat de kans op een strijdbare vakbeweging voorlopig verkeken is.

Dat een strijdbare vakbeweging meer dan nodig is bewijzen de problemen die veel mensen dagelijks meemaken. Steeds minder mensen kunnen van hun inkomen rond komen, hoe hard ze ook werken. Daar bij komt dat steeds vaker banen op de tocht komen te staan en de werkloosheid iedere maand een nieuwe record breekt. Verder worden de veiligheidsregels steeds verder uitgehold zodat het in sommige beroepen weer levensgevaarlijk wordt om er in te werken. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de bazen die steeds brutaler worden. Werknemers worden geïntimideerd, gefilmd, bespioneerd en in de val gelokt. Al deze zaken vragen om een strijdbaar antwoord. Maar daar heeft de vakbeweging steeds minder interesse in. Polderen en akkoorden sluiten vindt men veel leuker, en daarna wordt iedere akkoord weer beklonken met een glaasje rode wijn. Precies in die cultuur past Heerts als of het voor hem is uitgevonden. Het is nu al zeker dat er ergens een mooie baan op hem wacht als zijn tijd bij de FNV er op zit. Het systeem beloont altijd haar trouwe dienaars.

Dat niet iedereen het met de lijn Heerts eens zal zijn is duidelijk. Het wordt dus tijd dat er een tegengeluid komt. En dan een echt tegengeluid, niet het krachteloze gesputter dat we tijdens de verkiezing hebben gehoord. Dat lost niets op en maakt alles alleen maar erger. Onder alle omstandigheden, maar zeker in een crisis, moet de vakbeweging een politieke strijdorganisatie zijn die door de arbeiders kan worden ingezet om hun rechten te verdedigen en verder uit te bouwen.Om de strijd aan te gaan om de onbetaalde arbeid waar de kapitalisten zich mee volvreten. We zien iedere dag wat de onzinnige bewering van ‘samen uit de crisis komen’ als resultaat heeft; de kapitalisten worden steeds rijker en wij mogen de rekening betalen.

Het is natuurlijk geen wonder dat Samsom een snelle felicitatie naar Heerts stuurde toen de uitslag bekend werd. De beide polderaars hebben elkaar weer gevonden en kunnen door gaan met het belazeren van hun eigen achterban. En ook gezamenlijk kruipen voor de VVD natuurlijk, zoals het echte dienaren van het systeem betaamt. De beloning is aan de horizon al te zien. Als je in die positie zit staat er echt een pot goud aan het einde van de regenboog. We hebben in het verleden al genoeg van dit soort praktijken gezien. Alleen even terugdenken aan klasseverrader Lodewijk de Waal is al voldoende.

Het spreekt voor zich dat het niet zo hoeft te zijn. Wij zijn de vakbeweging en als we dat willen is Heerts met al zijn lakeien morgen vertrokken. Verkiezing of geen verkiezing. Als er niet snel iets gedaan word is er weinig meer om voor te vechten. Nu al neemt het aantal leden steeds verder af. Als er niet word ingegrepen zal de FNV in Beweging in de komende tijd maar een beweging maken, en dat is heel hard achteruit hollen. Dat mag niet gebeuren, dus organiseer en sla terug! Ook in de vakbeweging!