donderdag 5 december 2013

SPD laat de Duitse arbeiders stikken



We hebben er al een aantal keren over geschreven; de neiging van de leiding van de sociaal democratie om altijd de kant van de heersende klasse te kiezen. Dit zelfs ten nadele van de eigen achterban en de eigen kiezers. Kijk naar het verraad van de Partij van de Arbeid. Er is geen verkiezingsbelofte die intussen niet gebroken is. Een nieuw voorbeeld van deze beleidslijn komen we nu in Duitsland tegen. Ook daar laat de sociaal democratische SPD de arbeiders gewoon stikken. Kosten noch moeite worden gespaard om toch maar aan de eisen van de heersende klasse tegemoet te komen.

Wat is namelijk het geval; bij de verkiezingen in september won de christendemocratische CDU van Merkel met een groot stemmenverschil. Maar de partij kreeg net niet de meerderheid en de eerdere coalitiepartner FDP, die Merkel ook nu weer op het oog had, kreeg een enorm pak slaag en kwam niet terug in de Bondsdag. Merkel zat dus met een probleem. Meteen werd er over gespeculeerd dat er nu een grote coalitie moest komen van CDU en SPD. Dit leidde ook al snel tot onderhandelingen, hoewel een aantal partijfunctionarissen een nieuwe coalitie met Merkel niet echt zagen zitten. De reden is niet zo zeer dat de verschillen zo heel groot zijn, maar de SPD heeft eerder met Merkel geregeerd en werd toen als loopjongen zonder echte invloed gebruikt. Hierop werd de SPD later door de kiezers enorm afgerekend, en terecht. Er zijn dus SPD leden die de vingers niet opnieuw willen branden.

Toch gingen de onderhandelingen door en sloot de SPD op een aantal punten compromissen.. Maar steeds werd gezegd dat de hoofdeis, een minimumloon, niet ter discussie mocht staan. De eis van een minimumloon van 8,50 euro per uur voor heel Duitsland werd als een harde eis gezien. Duitsland kent op dit moment geen minimumloon en de SPD had tijdens de campagne steeds opnieuw herhaald dat dit zo niet langer kon. Maar in de onderhandelingen speelde de muziek plotseling een heel ander deuntje. Merkel was fel tegen een minimumloon voor heel Duitsland en hoewel ze uiteindelijk het principe wel moest accepteren, heeft de SPD een heel vat water bij de wijn gedaan. Er komt een minimumloon, maar het zal pas in 2015 in gaan. Door de geldontwaarding zal het dan ook geen 8.50 euro per uur meer waard zijn. Maar dat is nog niet alles. In de twee jaar vanaf 2015 zijn er uitzonderingen mogelijk. Niet alle bedrijven zullen dus ook daadwerkelijk betalen. Pas vanaf 1 januari 2017 zal het minimumloon volledig wet worden. Hiermee is de verkiezingsbelofte gebroken. Opnieuw werd er een diepe buiging gemaakt voor Merkel, de vijand van heel zuid Europa, en de Duitse heersende klasse. Opnieuw werd de kant gekozen van de uitbuiters en de onderdrukkers. Een groter voorbeeld van sociaal democratisch verraad is er eigenlijk niet te vinden, zou je denken.

Of toch, want deze hele poppenkast was niet nodig geweest. Er was immers nog meer tijdens de verkiezingen gebeurd. Zowel de Groenen als ook de Links Partij wonnen licht en zitten dus in de Bondsdag. Als de SPD, de Groenen en de Links Partij een regering zouden vormen zou deze coalitie een meerderheid hebben. Merkel zou dan in de kou staan en Duitsland zou voor het eerst in jaren een echte linkse regering hebben. De Groenen en de Links Partij waren hiertoe bereid, maar, het wordt bijna eentonig, de SPD zei Nee. De mogelijkheid van rood-rood-groen werd zelfs niet eens serieus onderzocht. Al tijdens de uitslagenavond werd duidelijk dat de heersende klasse zo’n regering niet zag zitten. De commentatoren moesten wel toegeven dat de cijfers zo’n coalitie mogelijk maakten, maar er werd meteen aan toegevoegd dat dit politiek ongewenst was. De SPD zweeg in eerste instantie en rende later snel naar Merkel. Dit is dus nog een grotere vorm van klasseverraad. Een verraad dat eens en voor altijd bewijst dat ten eerste de sociaal democratie al lang niet links meer is, zeker de leiding niet. En ten tweede dat de sociaal democratische leiders de vijanden van de arbeidersklasse zijn. Natuurlijk wisten we dit al, maar er blijven nog steeds mensen met een illusie in deze stroming. Een illusie die totaal misplaatst is.

Het regeerakkoord tussen de CDU en de SPD is intussen afgesloten, en dus kan de heersende klasse weer gewoon verder gaan met uitbuiten, afbreken en winst maken. Toch is de race nog niet helemaal gelopen. De leden van SPD moeten zich in een referendum over het regeerakkoord uitspreken. Deze stemming is nu gaande. Tot nu toe lijkt de afkeuring van een grote coalitie in de afdelingen en onder de leden alleen maar toe te nemen. Zelfs grote afdelingen hebben ondanks druk van de leiding al gezegd dat ze een akkoord niet zullen aanbevelen. De uitslag wordt half december bekend.

De architect van het verraad, de SPD voorzitter Sigmar Gabriel, reist intussen het hele land door om zijn leden achter het akkoord te krijgen. Steeds opnieuw stuit hij op tegenstand. Maar we weten allemaal hoe dat kan lopen. Congressen kunnen heel makkelijk gemanipuleerd worden door de leiding en ook aan stemmingen onder de leden is te draaien. Het dreigement is nu al duidelijk; het akkoord accepteren of er komen nieuwe verkiezingen. Volgens de leiding zou Merkel dan een rechtse meerderheid kunnen krijgen en de SPD verliezen. Een duidelijk geval van politieke chantage dus. Over een linkse coalitie wil Gabriel niet eens praten.

In de komende dagen zal duidelijk worden welke kant het opgaat. Maar de conclusie moet duidelijk zijn; elke arbeider die zijn lot en zijn toekomst in de hand van de sociaal democratie legt is bezig met zelfbedrog. Of het in Nederland, Duitsland of een ander land is, de sociaal democraten zullen nooit anders zijn dan de gevaarlijke marionetten van de heersende klasse. Misschien is deze uitspraak voor sommige mensen pijnlijk, maar er nog langer om heen draaien zou op termijn nog pijnlijker zijn. Alleen wie zijn vijanden, inclusief handlangers, goed kent kan de juiste keuzes maken. Keuzes die nodig zijn voor een betere toekomst en een socialistische wereld.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen